Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017

«Μερκρόν» - Το γαλλογερμανικό δίδυμο είναι πάλι εδώ, αλλά χρειαζόμαστε πιό πολύ Μακρόν· και πιό λίγη Μέρκελ

της Ούλρικε Γκερό

© Social Europe - Ulrike Guerot: Mercron - The Franco-German Tandem Is Back – On Berlin’s Terms, 28.6.2017
 
Δεν έχουν κάνει ακόμη τίποτε, αλλά το «Μερκρόν» (Mέρκελ & Mακρόν) είναι η τελευταία παράδοξη λέξη της μόδας. Ο γαλλο-γερμανικός κινητήρας της ΕΕ λειτουργεί και πάλι· αυτό ακούγεται παντού, μετά τη συντριπτική νίκη του Εμμανουέλ Μακρόν στις προεδρικές και στις κοινοβουλευτικές εκλογές. Η Ευρώπη βρίσκεται και πάλι σε καλό δρόμο. Ως εδώ, καλά. Αλλά άς είμαστε σαφείς: Είναι ωραίο που ο Μακρόν νίκησε σ' αυτές τις εκλογές και είναι καλό που είναι σαφώς φιλο-Ευρωπαίος. Ναι, αυτό αλλάζει το πολιτικό κλίμα και, μετά από μια παρατεταμένη περίοδο κατήφειας, φαίνεται πάλι να παίζεται στο γήπεδο της Ευρώπης κάτι που θυμίζει ελπίδα. Όμως τί είναι αυτό το γαλλο-γερμανικό δίδυμο, τι προθέσεις έχει και τί σημαίνει για το υπόλοιπο της Ευρώπης; 
[Το παιχνίδι παίζεται πάλι με τους όρους του Βερολίνου]
Ίσως ακόμη και το ίδιο το γεγονός ότι η λέξη «Μερκρόν» εμφανίζεται ως το όνομα του παιχνιδιού που παίζεται στο ευρωπαϊκό γήπεδο, δείχνει ότι το παιχνίδι εξελίσσεται προς προβληματική κατεύθυνση. Το τελευταίο υβριδικό γαλλο-γερμανικό όνομα ήταν το «Μερκοζύ» (από το Μέρκελ και Σαρκοζύ - το «Mερκολλάντ» ούτε καν υπήρξε πραγματικά, επειδή ο Φρανσουά Ολλάντ ήταν πολιτικά αόρατος). Ωστόσο, το «Μερκοζύ» αποτύπωσε στην ιστορία τον Νικολά Σαρκοζί ως το μικρό σκυλάκι της Μέρκελ, ιδίως όταν λαμβάνονταν οι αποφάσεις για την κρίση στη ζώνη του ευρώ: λιτότητα και πέραν αυτής τίποτε άλλο. Κανείς λοιπόν δεν θα ευχόταν πραγματικά στον έξυπνο, ενεργητικό και ωραίο Εμμανουέλ Μακρόν, ο οποίος μόλις έσωσε τη Γαλλία από το έχει ως πρόεδρο την Μαρίν Λε Πεν, να αναλάβει και αυτός τον ρόλο του μικρού σκυλιού της Μέρκελ.
[Οι παλιοί ήταν σοβαροί. Γαλλο-γερμανική «συμμετρία μέσω της ασυμμετρίας» των δύο χωρών] Είναι πολύ ενδιαφέρον ότι κανένας δεν προσπάθησε ποτέ να πλάσει υβριδικά ονόματα «Γκωλάουερ» (ντε Γκωλ και Αντενάουερ), «Σμιτντεσταίν» (Χέλμουτ Σμιτ και Ζισκάρ ντ' Εσταίν) ή «Μιττεκόλ» (Φρανσουά Μιττεράν και Χέλμουτ Κολ). Και μάλλον για καλό λόγο: η σύντηξη ή συγχώνευση δεν ήταν ποτέ το ουσιαστικό στοιχείο ενός γαλλο-γερμανικού δίδυμου για την Ευρώπη. Η ουσία ήταν πάντα να φέρνουμε τους δύο εταίρους, οι οποίοι εκκινούν από διαφορετικές αφετηρίες και έχοντας πολύ διαφορετικές οπτικές γωνίες της ιστορίας, της πολιτικής, της οικονομίας και της κοινωνίας, σε ένα συμβιβασμό, με μια ευδιάκριτη δομή «do-ut-des» [μια συμφωνία στην οποία ισχύει η αντιμεταθετική ιδιότητα, δηλ. a+b=b+a, και στην οποία για κάθε τί που δίνει η μία πλευρά, πρέπει να λαμβάνει κάτι ως αντάλλαγμα]. 
Εάν η Γαλλία και η Γερμανία μπορέσουν να συμφωνήσουν, τότε όλη η Ευρώπη μπορεί να συμφωνήσει. Τότε θα υπάρξει πρόοδος για την Ευρώπη, διότι στη συμφωνία θα αντικατοπτρίζονται και αντιπροσωπεύονται δύο πολύ διαφορετικοί πολιτικοί και οικονομικοί πολιτισμοί, και ως αποτέλεσμα, όλες οι χώρες της Ευρώπης, και πιο ειδικά της ζώνης του ευρώ, θα μπορούν να βρουν τη θέση τους και το χώρο τους μέσα σ' αυτή τη συμφωνία. Αυτό μπορεί κανείς να το διαβάσει στα βιβλία όλων των μεγάλων δασκάλων που μελέτησαν τις γαλλο-γερμανικές σχέσεις του παρελθόντος, από τον Ζοζέφ Ροβάν (Joseph Rovan) έως τον Άλφρεντ Γκρόσσερ (Alfred Grosser), περνώντας από τον Στάνλευ Χόφφμαν [Stanley Hoffmannβλ. τη συνέντευξή του «Ευρώπη για τους σωστούς λόγους», μεταφρασμένη στον ιστοχώρο Μετά την Κρίση και άλλα εδώ] στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, ο οποίος δημιούργησε την έκφραση «συμμετρία μέσω της ασυμμετρίας», ως το αρχέτυπο της γαλλο-γερμανικής συνεννόησης. Είναι μια διατύπωση, την οποία βρίσκουμε σε κάθε σχεδόν βιβλίο με θέμα τις γαλλο-γερμανικές σχέσεις. Μια σημείωση: το τωρινό γεγονός ότι ο Γάλλος εταίρος της Γερμανίας είναι εκείνος που ως επί το πλείστον ικανοποιεί τη Γερμανία, αυτό ποτέ δεν υπήρχε στην «εξίσωση» [βλ. παραπάνω περί αντιμεταθετικής ιδιότητας]. 
Helmut Schmidt και Valery-Giscard d' Estaing
[Οι γαλλο-γερμανικές σχέσεις σπάνια ήταν ρόδινες και συναινετικές· συνήθως οι απόψεις συγκρούονταν]
Έτσι δομήθηκε η Συνθήκη της Ρώμης (με το εγγενές της υπόρρητο μήνυμα «βιομηχανία για τη Γερμανία» και «γεωργία για τη Γαλλία»)· έτσι δημιουργήθηκαν η κοινή αγορά και ο προϋπολογισμός της ΕΕ, με πολλά πράγματα προς όφελος τόσο της Γαλλίας (γεωργικές επιδοτήσεις) όσο και της Γερμανίας (αγορές για τα προιόντα της) · και έτσι τελικά δημιουργήθηκε το ενιαίο νόμισμα, με πολλές διαμάχες - ας μην ξεχνάμε - μεταξύ της Γαλλίας και της Γερμανίας στη δεκαετία του 1990, σχετικές με το όνομα του νομίσματος, με την έδρα της Κεντρικής Τράπεζας και με τα καθήκοντά της. Για να πάρουμε μια γεύση αυτής της ιστορίας, ίσως είναι καλό να ξαναδιαβάσουμε το βιβλίο τo σχετικό με τη δημιουργία του ευρώ, «La guerre de sept ans» (Ο Επταετής Πόλεμος) - σημειώστε: πόλεμος (!) - του Πασκάλ Ρισέ (Pascal Riché), ο οποίος εργαζόταν τότε ως δημοσιογράφος της Liberation. Με άλλα λόγια: Οι γαλλο-γερμανικές σχέσεις σπάνια ήταν ρόδινες ή είχαν ως βασικό χαρακτηριστικό συναίνεση· μάλλον είχαν ως  βασικό χαρακτηριστικό τις πολύ αντικρουόμενες απόψεις. Παρεμπιπτόντως πρέπει να πούμε ότι το ίδιο ίσχυε στο πεδίο της πολιτικής για την ασφάλεια και την άμυνα, όπου η γαλλική επιθυμία για μια πιο αυτόνομη και ανεξάρτητη ευρωπαϊκή πολιτική ερχόταν πάντοτε σε έντονη αντίθεση με τη γερμανική άποψη, ότι η ευρωπαϊκή πολιτική ασφάλειας και άμυνας πρέπει να είναι ενσωματωμένη στο ΝΑΤΟ.
[Έβλαψε τη Γαλλία το γερμανικό μοντέλο λειτουργίας της Ευρώπης. Ο Μακρόν προτείνει εύλογες μεταρρυθμίσεις της ευρωζώνης]
Επομένως, το ερώτημα είναι εάν το «Mερκρόν» είναι όντως κάτι καλό και σε τι μπορεί να οδηγήσει. Το πιό μεγάλο πρόβλημα φαίνεται να είναι η σειρά των αλληλοσυνδεδεμένων δράσεων, με τις οποίες ο Mακρόν θέλει και μπορεί να παλέψει με τις δυνάμεις του τριγώνου των Βερμούδων όπου βρίσκεται τώρα: Να ενώσει ή τουλάχιστον να κατευνάσει την γαλλική Αριστερά (να θυμόμαστε ότι ο Mακρόν είναι ένας «προοδευτικός» σοσιαλ-φιλελεύθερος και σε τελευταία ανάλυση προέρχεται από το PS, το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Γαλλίας). Να φέρει σε πέρας μεταρρυθμίσεις φιλελευθεροποίησης στην αγορά εργασίας και αλλού. Και να επιτύχει μια γαλλο-γερμανική συμφωνία για αλλαγή της ζώνης του ευρώ, δηλαδή να ενισχύσει την δημοσιονομική της ικανότητα, τους μηχανισμούς διακυβέρνησης («υπουργός Οικονομικών») και την κοινοβουλευτική λογοδοσία / έλεγχο («κοινοβουλευτικό σώμα της ευρωζώνης»).
Καμιά από αυτές τις προτάσεις, τις οποίες ο Mακρόν έχει ήδη ανακοινώσει και παρουσιάσει στη διάρκεια του εκλογικού αγώνα, δεν είναι καινούργια. Καμία από αυτές δεν είναι κάτι αιρετικό. Τα περισσότερα από αυτά βρισκόταν ήδη από τον Δεκέμβριο του 2012 στην «Έκθεση των Πέντε Προέδρων της ΕΕ» την σχετική με την «GMEU» («Αυθεντική Νομισματική και Οικονομική Ένωση») και στην επικαιροποιημένη έκδοσή της του Ιουνίου 2015. Ο Mακρόν παρουσίασε ιδέες πολύ όμοιες με αυτές, όταν επισκέφθηκε το Βερολίνο τον Ιανουάριο του 2017. Και τις επανέλαβε όταν συναντήθηκε με την Μέρκελ αμέσως μετά την εκλογή του. Το σχέδιο για το τι επιδιώκει να κάνει πράξη όσον αφορά τη δημοκρατική νομιμοποίηση της ζώνης του ευρώ, υπάρχει σε γαλλική γλώσσα στο μικρό βιβλίο «Traité pour la democratization de l'Europe», το οποίο μόλις δημοσιεύθηκε από τις εκδόσεις Seuil. Η Γαλλία σίγουρα επιθυμεί να ξεπεραστεί το λεγόμενο δημοκρατικό έλλειμμα της ευρωζώνης· και με το δίκιο της το επιθυμεί.
Το ίδιο το γεγονός ότι καμία από αυτές τις ληξιπρόθεσμες μεταρρυθμίσεις της ευρωζώνης δεν έγινε πράξη τα τελευταία πέντε χρόνια της κρίσης, δηλαδή μεταξύ 2012 και 2017, συνέβαλε στο να υπάρξει οικονομική ύφεση στη Γαλλία, στη διάλυση της γαλλικής Αριστεράς και στην άνοδο της Μαρίν Λε Πεν. Ο Ολλάντ προσπάθησε να προωθήσει ορισμένα από αυτά τα σημεία ήδη στην διετία 2012-2013, λόγου χάρη τον Μάιο του 2013, όταν πρότεινε στην Γερμανία μια πολιτική ένωση - αλλά απέτυχε. Κάθε απόπειρα να γίνει πιό ήπιο το γερμανικό μοντέλο λειτουργίας της ευρωζώνης αποκρούστηκε. Σύμφωνα με τα λόγια του Τζόρτζιο Αγκάμπεν (Giorgio Agamben), ο οποίος έγραψε τότε σε ένα πολεμικό του άρθρο, ότι η «Λατινική Αυτοκρατορία» συνετρίβη [υπαινισσόμενος την ιδέα του Αλεξάνδρου Κοζέβ για το «σωστό» δόγμα της γαλλικής πολιτικής]. Η Γαλλία δεν μπόρεσε να υπερασπιστεί ως ηγετική χώρα τα συμφέροντα του Νότου της Ευρώπης. 
[Ο Μακρόν δεν πρέπει ως άλλος Σαρκοζύ ή Ολλάντ να σύρεται πίσω από την Μέρκελ. Ο τρόπος λειτουργίας της ΕΕ πρέπει να έχει κάτι επωφελές και για τη Γαλλία]
Μια καλή συμβουλή στον Mακρόν είναι να μην επαναλάβει το ίδιο λάθος. Χρειάζεται πρώτα μια ευρωπαϊκή συμφωνία· μόνον τότε μπορεί να έχει ελπίδες ότι θα κατευνάσει την Αριστερά στη Γαλλία και ότι αυτό θα δημιουργήσει περιθώρια ελιγμών για να προχωρήσει σε κάποιες εσωτερικές μεταρρυθμίσεις. Ωστόσο, αυτό δεν είναι ακριβώς ό,τι φαίνεται να συμβαίνει τώρα. Η Γερμανία, προσκολλημένη στις δικές της εκλογές του φθινοπώρου, συγκροτεί και πάλι ένα μέτωπο [κρατών-μελών] ενάντια στο μύθο της «ένωσης μεταβιβαστικών πληρωμών» («transfer union»), λες και δεν έχει συμβεί τίποτε στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια.
Η Μέρκελ θα δυσκολευτεί πολύ για να κάνει το κόμμα της, την Χριστιανική Δημοκρατική Ένωση (CDU), να την ακολουθήσει σε μια γαλλο-γερμανική συμφωνία, ειδικά εάν, ως εναλλακτική κυβερνητική λύση, στοιχηματίζει να συμπήξει μετά τις εκλογές μια συμμαχία με το νεοφιλελεύθερο κόμμα FDP. Άν ο Μακρόν αποδεχτεί να παρουσιάσει πρώτα αυτός συγκεκριμένα αποτελέσματα σχετικά με τις μεταρρυθμίσεις και την φιλελευθεροποίηση εντός της Γαλλίας, προτού η Γερμανία προθυμοποιηθεί να επανεξετάσει την διακυβέρνηση της ευρωζώνης, θα έχει de facto παραδοθεί στη γερμανική κυριαρχία και θα έχει αποδεχτεί ότι πρέπει πρώτα να «μελετήσει το μάθημά του κατ' οίκον» και μόνον μετά, αφού γίνουν οι εκλογές στη Γερμανία, να επιστρέψει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για τα ευρωπαϊκά ζητήματα.
[Καθήκον του Μακρόν είναι να αντισταθεί στην Μέρκελ·  μόνον έτσι θα προσφέρει υπηρεσία στην Ευρώπη]
Και τίθενται τα ερωτήματα: Γιατί «να μελετήσει το μάθημά του κατ' οίκον»; Και ποιος θα κρίνει άν το «μελέτησε» καλά; Και τι θα συμβεί εάν δεν καταφέρει να το «μελετήσει» καλά, επειδή η μισή Γαλλία θα έχει κατέβει στους δρόμους à la rentrée [από την αρχή - γαλλικά στο πρωτότυπο] και θα διαδηλώνει, με το δεδομένο μάλιστα ότι ο Mακρόν έχει την υποστήριξη της βουλής, αλλά ίσως όχι της πλειοψηφίας του γαλλικού λαού; Θα χαθούν, τότε, εν ριπή οφθαλμού, το «Mερκρόν» και η στιγμή της ελπίδας για την Ευρώπη; Θα επικαλεστεί, τότε η Γερμανία ότι, για άλλη μια φορά, οι Γάλλοι δεν συμπράττουν; Ή μήπως θα έλθει τότε η ώρα να ανακαλύψουμε και πάλι τις αρετές των παλαιών καλών γαλλο-γερμανικών σχέσεων, δηλαδή ότι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί η Ευρώπη, πρέπει να έχει κάτι επωφελές και για τη Γαλλία;
Το καθήκον - ίσως το πιο σημαντικό - του Μακρόν/Μακρόν σκέτου, χωρίς τη συνοδεία κάποιας Μέρκελ, είναι να αντισταθεί στην αντίληψη ότι το Βερολίνο γίνεται nolens volens η κρυφή πρωτεύουσα της Ευρώπης. Ο Γάλλος Πρόεδρος είναι ο μόνος που μπορεί να το κάνει αυτό και αυτή θα είναι ίσως η μεγαλύτερη υπηρεσία του στην Ευρώπη, αντί να πάει και να γίνει «Mερκρόν».
Ήρθε η ώρα να συνειδητοποιήσουμε ότι η Ευρώπη είναι μεγαλύτερη από τη Γερμανία και ότι η ζώνη του ευρώ πρέπει να επανασχεδιαστεί με δημοκρατικό και κοινωνικό τρόπο, πράγμα που υπερβαίνει κατά πολύ τις γαλλο-γερμανικές liaisons amoureuses [ερωτικές σχέσεις - γαλλικά στο πρωτότυπο].
 
[Οι μεσότιτλοι προστέθηκαν στον ιστοχώρο Μετά την Κρίση]
 
Ulrike GuerotΗ Ulrike Guérot, δημοσιογράφος, δοκιμιογράφος και αναλύτρια για τα θέματα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και του ρόλου της Ευρώπης στον κόσμο, ίδρυσε και διευθύνει το European Demoracy Lab στο European School of Governance-eusg (Βερολίνο).
Σήμερα είναι καθηγήτρια στο Τμήμα για την Ευρωπαϊκή Πολιτική και τις Σπουδές της Δημοκρατίας, του οποίου είναι διευθύντρια, στο Πανεπιστήμιο του Δουνάβεως, Krems, Aυστρία. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος και λέκτορας, είναι συνεργάτιδα της Open Society Initiative for Europe (OSIFE), διετέλεσε διευθύντρια του γραφείου στο Βερολίνο του European Council on Foreign Relations ECFR, (www.ecfr.eu, 2007-2013) καθώς και του Τομέα Ευρώπης της Deutsche Gesellschaft für Auswärtige Politik (www.dgap.org).
Μέλος της συμβουλευτικής επιτροπής για την εξωτερική πολιτική του Ινστιτούτου Heinrich Böll
Πρόσφατα κυκλοφόρησε το νέο της βιβλίο Warum Europa eine Republik werden muss! Eine politische Utopie (Γιατί η Ευρώπη πρέπει να γίνει μια δημοκρατική πολιτεία. Μια πολιτική ουτοπία).
Ο προσωπικός ιστότοπος της Ulrike Guérot: Innovative Thinking about Europe
Αρθρογραφία της Ulrike Guérot: IP Journal - DGAP (Deutsche Gesellschaft für Auswärtige Politik, αγγλικά)
 
Ulrike Guérot: European Council on Foreign Relations (ECFR, αγγλικά)

Άρθρα της Ulrike Guérot στον ιστοχώρο Μετά την Κρίση 

 
http://www.biblionet.gr/book/199016/%CE%A3%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CF%8C_%CE%AD%CF%81%CE%B3%CE%BF/%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1_%CE%AE_%CE%BA%CE%B1%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82Ulrike Guérot - Τι είδους Γερμανία χρειάζεται η Ευρώπη;
Περιέχεται στην συλλογική έκδοση στα Ελληνικά: Δημοκρατία ή Καπιταλισμός - Η Ευρώπη σε κρίση, Τόμος Α’, με επιμέλεια της Ρούλας Γκόλιου.  Η πρωτότυπη δημοσίευση είναι των Blätter für deutsche und internationale Politik.
Στον τόμο Α' περιέχονται επίσης δοκίμια των Jürgen Habermas, Ulrich Beck, Hauke Brunkhorst, Hans-Jürgen Urban, Claudio Franzius, Ulrich Κ. Preuss, Oskar Negt καθώς και μια συζήτηση των Jürgen Habermas, Joschka Fischer, Henrik Enderlein και Christian Calliess με την Ulrike Guérot, με θέμα την κρίση στην ΕΕ και το ρόλο της Γερμανίας, στα πλαίσια εκδήλωσης του ECFR. Εισαγωγή στην ελληνική έκδοση και περιεχόμενα του Α' Τόμου.

  
Open Democracy: Ulrike Guérot - Call for a European republic

Ulrike Guérot: Europe as a republic -
The story of Europe in the 21th century © Eurozine / Open Democracy


 
Στον ιστοχώρο Μετά την Κρίση:  

Στάνλεϋ Χόφμαν (συνέντευξή του): Ευρώπη για τους σωστούς λόγους

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μεταπολίτευση Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Νίτσε Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Balibar Carl Schmitt Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Jan-Werner Müller Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Miroslav Krleža Mudde Niels Kadritzke Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»