Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

Η αναταραχή στην Καταλονία μέρος της χαοτικής, πολύμορφης, πανευρωπαϊκής πολιτικής αναστάτωσης

του Σάιμον Τίσνταλ
  
© The Guardian - Simon Tisdall: Ripples from Catalan referendum could extend beyond Spain, 2.10.2017

 
Η Καταλονία δεν είναι μια μοναδική, ιδιαίτερη περίπτωση. Σε όλη την Ευρώπη υπάρχουν ομάδες που επιδιώκουν αναπροσδιορισμούς της ταυτότητας ή απορρίπτουν το συγκεντρωτικό κράτος. Αυτοί οι δύο «προορισμοί» ίσως είναι αναπόφευκτοι· η ανελαστικότητα κυβερνώντων τύπου Ραχόι επιταχύνει την πορεία προς τα εκεί αντί να την καταστέλλει. Να ελπίσουμε μόνον - παρά την τραγικά επαναλαμβανόμενη αμηχανία και την αδιόρθωτη πολιτική μυωπία της κυβερνώσας ΕΕ - ότι οι καιροί άλλαξαν και οι δημοκρατικοί κανόνες έχουν τώρα πιο αυξημένο κύρος και ισχύ· αυτό μόνον μπορεί να προστατεύσει την Ισπανία από το να ακολουθήσει δρόμους αυτοκαταστροφικούς, σαν της Γιουγκοσλαβίας στη δεκαετία του 1990.
  
Η προσπάθεια της ισπανικής κυβέρνησης να καταστείλει το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Καταλονίας με ωμή βία, έθεσε επειγόντως τα κράτη-μέλη της ΕΕ ενώπιον του ερωτήματος άν η Ισπανία, 42 χρόνια μετά το θάνατο του φασίστα δικτάτορα Φρανθίσκο Φράνκο (Francisco Franco), είναι πιστή στους κανόνες της δημοκρατίας. Ο Σαρλ Μισέλ (Charles Michel), ο πρωθυπουργός του Βελγίου, εξέφρασε πολλούς στην Ευρώπη όταν δημοσίευσε στο tweeter την εξής δράση: «Η βία ποτέ δεν μπορεί να είναι η απάντηση!»
Η εριστική στάση της Μαδρίτης, η οποία καταδικάστηκε ευρέως ως χονδροειδής και επαίσχυντη υπερβολική αντίδραση, έστειλε ωστόσο ένα προβληματικό μήνυμα στους απανταχού υποψήφιους για απόσχιση: Το μήνυμά της λέει, ότι ειρηνικές εκστρατείες εναρμονισμένες με το καθολικής ισχύος δικαίωμα για αυτοδιάθεση του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, εκστρατείες που αποφεύγουν τη βία και βασίζονται στα θεμιτά πολιτικά μέσα, είναι τελικά καταδικασμένες σε αποτυχία. Με άλλα λόγια, η λογική της κυβέρνησης μειοψηφίας της Μαδρίτης είναι η αντίστροφη της λογικής του Βέλγου πρωθυπουργού: Η κυβέρνηση αυτή, στέλνει το μήνυμα ότι η βία είναι η μόνη απάντηση.
Ο πρωθυπουργός της Ισπανίας, Μαριάνο Ραχόι (Mariano Rajoy), έκανε ό,τι μπορούσε για να αποτρέψει αυτό το δημοψήφισμα, το οποίο κρίθηκε παράνομο από τα δικαστήρια, όμως τα επιχειρήματά του και οι απειλές του δεν έπεισαν. Είναι κάτι που μπορεί να συμβεί· έτσι είναι η δημοκρατία. Η επόμενη επιλογή στην οποία κατέφυγε ο  Ραχόι, ήταν να χρησιμοποιήσει τη φυσική βία για να επιβάλει τη βούλησή του σε πολίτες που ασκούν ένα βασικό δημοκρατικό δικαίωμα· όμως αυτό έφερνε μια παγερή ηχώ από το παρελθόν της Ισπανίας και έστειλε μια τρομερή προειδοποίηση για το μέλλον. Τη δικτατορία.
Ασφαλώς, κανείς δεν πιστεύει ότι η υπόθεση της καταλανικής ανεξαρτησίας θα εξασθενίσει μετά τις αιματηρές συγκρούσεις της Κυριακής που άφησαν πίσω τους εκατοντάδες τραυματίες. Αντιθέτως, οι ενέργειες του Ραχόι ίσως έχουν διασφαλίσει ότι η εκστρατεία για την ανεξαρτησία θα εισέλθει σε μια νέα, πιο ριζοσπαστική φάση, που μπορεί να καταλήξει σε διαρκείς συγκρούσεις, σε αμφίπλευρη χρήση βίας και σε κινήματα διαμαρτυρίας-«αντίγραφα» αλλού στην Ισπανία, για παράδειγμα στον πληθυσμό της οικονομικά πιεσμένης Γαλικίας, ο οποίος έχει εγκαταλειφθεί στην τύχη του από την κεντρική κυβέρνηση της Ισπανίας. 
Στην Ισπανική Χώρα των Βάσκων, όπου οι αυτονομιστές της ETA διεξήγαγαν επί δεκαετίες μια τρομοκρατική εκστρατεία που σκότωσε περισσότερους από 800 ανθρώπους και άφησε πίσω της χιλιάδες τραυματίες, το όνειρο της ανεξαρτησίας είναι παγωμένο - αλλά δεν έχει ξεχαστεί. Υπάρχει τώρα ο εξής κίνδυνος: Μια νέα γενιά νεαρών Βάσκων που έχουν την αίσθηση ότι η Μαδρίτη τους αγνοεί και τώρα αισθάνονται αποστροφή γι' αυτό που συνέβη στη Βαρκελώνη, ενδέχεται να μπει στον πειρασμό και να επανεξετάσει τη μονομερή κατάπαυση πυρός της EΤΑ το 2010 και τον συνακόλουθο αφοπλισμό της. 
Η καταστολή στην Καταλονία θα επιδράσει ως σεισμικό κύμα και μπορεί ενδεχομένως να επεκταθεί πέρα ​​από την Ισπανία. Κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων στη Βόρεια Ιρλανδία είχαν αναπτυχθεί συγκαλυμμένοι δεσμοί μεταξύ του EΤΑ και του IRA· οι δύο ομάδες αντάλλασσαν γνώμες και πληροφορίες και μοιράζονταν εμπειρογνωμοσύνη. Το Μπέλφαστ, όπως και το Μπιλμπάο, είναι μέρη όπου μειοψηφίες αντιφρονούντων παραμένουν αμετακίνητες και δεν επηρεάζονται από συμβιβατικά μέτρα, όπως η αποκέντρωση, η περιορισμένη αυτονομία και η κατανομή της εξουσίας. Ακραίες ομάδες, όπως ο Νέος IRA, ο οποίος έχει αναλάβει την ευθύνη για διάφορες επιθέσεις μετά το 2012, χρησιμοποιούν τη  βία του κράτους ως αυτοδικαιολογητικό επιχείρημα.
Ίσως οι αναλύσεις να υπερβάλλουν όταν επισημαίνουν ομοιότητες μεταξύ της Καταλονίας και άλλων καυτών σημείων στην Ευρώπη που θεωρούνται ως εστίες πιθανών αποσχίσεων. Η Λέγκα του Βορρά (Lega Nord) έχει επιρροή σε μέρη της Βόρειας Ιταλίας, αλλά δεν μιλά σοβαρά για ανεξαρτησία. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για τους συντηρητικούς Βαυαρούς εθνικιστές στη Νότια Γερμανία ή και για αντίστοιχες τάσεις στο Αυστριακό και στο [γερμανόφωνο] Ιταλικό Τιρόλο· οι δυσαρέσκεις και απογοητεύσεις των Βαυαρών βρίσκουν συνήθως βαλβίδα εκτόνωσης στις «αντιπολιτευτικού» τύπου κινήσεις της Χριστιανικής Κοινωνικής Ένωσης (CSU), του αδελφού και συγκυβερνώντος κόμματος με το Χριστιανικό Δημοκρατικό Κόμμα (CDU) της Άνγκελα Μέρκελ. Οι περιπτώσεις αυτές έχουν πιο πολλά κοινά με το Σκωτικό Εθνικό Κόμμα (SNP) στο Ηνωμένο Βασίλειπ.
Το κοινό που έχουν όλες αυτές οι ομάδες με τους Καταλανούς εθνικιστές είναι η δυσαρέσκειά τους, αν όχι απόρριψη, με την κεντρική εξουσία του εκάστοτε κράτους στο οποίο ανήκουν. Οι μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η πλειοψηφία των Καταλανών δεν υποστηρίζει την πλήρη ανεξαρτησία από τη Μαδρίτη. Όμως, όπως και στην περίπτωση της Σκωτίας, η πλειοψηφία φαίνεται να αμφισβητεί τη νομιμοποίηση μιας απόμακρης κεντρικής κυβέρνησης, η οποία μιλά διαφορετική γλώσσα, υπαγορεύει πολιτικές αποφάσεις, εισπράττει αθέμιτους φόρους και υποτίθεται ότι επιστρέφει στους δότες λιγότερα από όσα παίρνει.
Η προσπάθεια του Ραχόι και των υπουργών του να στιγματίσουν το κίνημα  ανεξαρτησίας της Καταλανίας ως μέρος του ευρύτερου, πρόσφατου φαινομένου του δεξιού εθνικισμού που διαδίδεται στην Ευρώπη, ως κίνημα ξενόφοβο και λαϊκιστικό, ήταν προφανής προσπάθεια δυσφήμισης. Πολλοί Καταλανοί δεν έχουν εμπιστοσύνη στη διακυβέρνηση από τη Μαδρίτη. Αυτό δεν σημαίνει ότι αποποιούνται τις αξίες της ανοχής και του ανήκειν σε ένα ευρύτερο όλον. Το αντίθετο· αυτό το ξέρει κάθε επισκέπτης της Βαρκελώνης.
Όμως οι διαφορές και οι διακρίσεις μπορεί να θολώσουν. Για πολιτικούς όπως ο νέος ηγέτης της Lega Nord στην Ιταλία, ο Ματέο Σαλβίνι (Matteo Salvini), είναι μεγάλη ευτυχία να εκμεταλλεύονται αδίστακτα την δυσπιστία και την απογοήτευση των ψηφοφόρων για την κεντρική κυβέρνηση, ως μέσο για να προωθήσουν στην ημερήσια διάταξη τα δικά τους αντι-μεταναστευτικά, ισλαμοφοβικά και ακραία εθνικιστικά-λαϊκίστικα προγράμματα. Στη Γαλλία, το βασικό εκλογικό μήνυμα του Εθνικού Μετώπου (Front National) στις προεδρικές εκλογές ήταν ότι το κράτος έχει καταρρεύσει. Πάνω σ΄ αυτή τη βασική προϋπόθεση στήριζε όλες τις επιθετικές πολιτικές του. 
Το UΚΙP του Νάιτζελ Φάρατζ (Nigel Farage) έκανε κάτι παρόμοιο στη Βρετανία πέρυσι: Έπαιξε με την διαδεδομένη δυσπιστία στις «ελίτ του κατεστημένου» για να παρακινήσει σε υποστήριξη της Brexit. Στις πρόσφατες εκλογές στη Γερμανία, η ανατρεπτική, σκληρή δεξιά Alternative für Deutschland έστησε ενέδρα στα δύο μεγαλύτερα κόμματα, τα οποία σημείωσαν αρνητικά ρεκόρ ποσοστών και έπεσαν σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα ψήφων. Ως προς το βασικό της μέρος, η επιτυχία της AfD δεν οφείλεται σε υποστήριξη του νεοναζισμού. Ήταν μια απόρριψη του status quo.  
Υπ' αυτό το ευρύτερο πρίσμα, η αναταραχή στην Καταλονία είναι μέρος ενός χαοτικού, πανευρωπαϊκής κλίμακας, με πολλά πρόσωπα και πτυχές, κατακερματισμού του κύρους, της επιρροής και της νομιμοποίησης του παραδοσιακού, παντοδύναμου, ομογενούς εθνικού κράτους και του ελέγχου που ασκούσαν τα επικρατούντα κεντρο-αριστερά και κεντρο-δεξιά πολιτικά κόμματα. Οι θαρραλέοι και δαρμένοι ψηφοφόροι της Καταλονίας βρίσκονται στην πρωτοπορία ενός νέου κινήματος προς μια Ευρώπη, στην οποία η ταυτότητα θα επαναπροσδιοριστεί με τρόπο ριζικό. Εάν ηγέτες και οι κυβερνήσεις όπως του Ραχόι παραμείνουν πεισματικά ανελαστικοί και αρνηθούν τις αλλαγές και τις υποχωρήσεις, θα διατρέξουν τον κίνδυνο να καταστραφούν.
Ο Simon Tisdall (1953) είναι βοηθός αρχισυντάκτης στον Guardian και γράφει για διεθνή θέματα. Χρημάτισε ανταποκριτής του Guardian στην Ουάσιγκτων και στον Λευκό Οίκο (1989–1994). Μεταξύ 1996-98 ήταν αρχισυντάκτης του τομέα διεθνών θεμάτων της εφημερίδας Observer. Γεννήθηκε στο Μάντσεστερ, φοίτησε στο Holland Park School του Kensington και μεταξύ 1971 - 1974 σπούδασε ιστορία, πολιτική επιστήμη και φιλοσοφία σεο Κολλέγιο Downing (Πανεπιστήμιο του Cambridge)
 
Τελευταία άρθρα του στον Guardian

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Financial Times - Der Spiegel)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

«Γενιά του '30» 1968 αειφορία αντιπροσωπευτική δημοκρατία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Έθνος και ΕΕ Εκπαίδευση Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θ. Αγγελόπουλος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ισπανία ιστορία Ιταλία Καζαντζάκης Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα «κοινωνικής» δικτύωσης Μεσόγειος Μεταπολίτευση Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Νίτσε Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παγκοσμιοποίηση Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τσακαλώτος Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Χαλκιδική Χέγκελ Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός Acemoglu/Robinson Adorno André Gorz Azra Nuhefendić Balibar Brexit Carl Schmitt Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Franklin Roosevelt Habermas Hannah Arendt Heidegger J. Augstein Jan-Werner Müller Jeremy Corbyn Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Miroslav Krleža Mudde Niels Kadritzke Otto Bauer Ruskin Streeck T. S. Eliot Timothy Snyder Ulrich Beck Ulrike Guérot Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε, κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Βλέπει τον εαυτό του ως κοινωνιολόγο κυρίως, όμως είναι και ο «τελευταίος φιλόσοφος» - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, υπέρ του «μικρού» πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι