Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2013

Η Πέμπτη Φάλαγγα της συνείδησης

του  Τάκη Θεοδωρόπουλου

Καθημερινή 22.9.13 - αναδημοσιεύθηκε στην Πολιτική Επιθεώρηση

*Για το ίδιο θέμα, update με άρθρα του Παναγή Παναγιωτόπουλου (Η θυσία που δίπλωσε τον χρόνο) και του Γιάννη Λούλη (Οι τροφοδότες των ακραίων)

Η «Ιλιάδα», το συστατικό έργο της δυτικής λογοτεχνίας, είναι από μιαν άποψη ένας ύμνος στη βία. Αρχίζει ζητώντας από τη θεά να ψάλει την οργή του Αχιλλέα και, ώσπου να τελειώσει, έχει καταγράψει και περιγράψει έναν κόσμο παραδομένο στη μέθη του ηρωισμού που τρέφεται από την αγριότητα. Αίμα που κοχλάζει, κόκαλα που σπάνε, μύες και τένοντες που σκίζονται, κομμένα μέλη και αδέσποτες ψυχές. Στη σκιά του κόσμου των θνητών, οι αθάνατοι απολαμβάνουν τη σφαγή, διασκεδάζουν, θυμώνουν, ταυτίζονται με τους ήρωες, τσακώνονται μεταξύ τους, λες και είναι θεατές σε ποδοσφαιρικό αγώνα. Το παράδοξο είναι ότι μέσα στην όλη σφαγή δεν λείπει ούτε η αγάπη για το κάλλος, κλασική ελληνική εμμονή, ούτε η τρυφερότητα. 
Σκέφτομαι τους γέροντες της Τροίας οι οποίοι, παρακολουθώντας την Ελένη να βαδίζει προς τις Σκαιές Πύλες, συμφωνούν πως για τέτοια ομορφιά αξίζει να σκοτωθεί κανείς. Οσο για την τρυφερότητα, ο αποχαιρετισμός του Εκτορα και της Ανδρομάχης μιλάει από μόνος του. Το έπος ξεκινάει με την οργή του Αχιλλέα και καταλήγει με τον ήρωα να δακρύζει όταν ο Πρίαμος τον επισκέπτεται στη σκηνή του και του ζητάει το σώμα του νεκρού Εκτορα για να του αποδώσει τις δέουσες τιμές. Θα μπορούσε κανείς να διαβάσει την «Ιλιάδα» σαν άσκηση παιδείας, τρόπο για να δαμάσεις τη βία, η οποία όχι μόνον είναι υπαρκτή, αλλά είναι και ένα από τα βασικά συστατικά του ανθρώπινου σύμπαντος.
 

Και τώρα για εμάς εδώ να πούμε. Κάθε φορά που έχουμε να διαχειρισθούμε μία από τις πληγές που καταφέρνει η άσκηση βίας στο κοινωνικό σώμα, ειδικά αν έχουμε να κάνουμε με θάνατο, μας καταλαμβάνει ένα είδος συνειδησιακής υπερδιέγερσης η οποία δίνει την εντύπωση πως, επιτέλους, είμαστε αποφασισμένοι να αντιμετωπίσουμε κατά μέτωπο το φαινόμενο. Πρόκειται απλώς για ψευδαίσθηση, που κρατάει όσο περίπου και τα θαύματα της λαϊκής παροιμίας. Η υπερδιέγερση δεν έχει να κάνει με τη συνείδηση. Εχει να κάνει με σπασμούς του υποσυνείδητου το οποίο λειτουργεί με εξαρτημένα αντανακλαστικά.
Ερώτημα κρίσεως. Αλήθεια, με ποιον τρόπο έχουμε εκπαιδευθεί για να διαχειριζόμαστε τα αποθέματα της βίας που, όπως λέει ο Ομηρος, είναι συστατικά του πολιτισμού μας; Τι μαθαίνουν τα παιδιά στο σχολείο για τους Ελληνες Εβραίους και την τύχη τους στην Κατοχή; Εχουμε πραγματικά συζητήσει τι έγινε στον Εμφύλιο, πώς ξεκίνησε, πώς τέλειωσε, και ποια αναπηρία μάς οδήγησε στην αλληλοσφαγή; Ελάτε τώρα, μας αρκεί η μυθολογική διάσταση του αδελφοκτόνου πόλεμου. Οι ενοχές των νικητών που απενοχοποιούν τους νικημένους και το συμπέρασμα πως ο Εμφύλιος δεν ήταν δυνατόν να αποφευχθεί. Τους ώθησαν εκεί οι έξωθεν παρεμβάσεις, το αίσθημα του αδικαίωτου, κοινώς μια πρώτης τάξεως αιτιολόγηση της βίας και του φόνου, η οποία λειτουργεί ως Πέμπτη Φάλαγγα της συνείδησης. Εργάζεται υπόγεια, για να σου υπενθυμίζει πως, αν οι συνθήκες το επιβάλλουν, δεν μπορείς παρά να σκοτώσεις αυτόν που κρίνεις εσύ ένοχο.
Αυτή η λογική δεν καθοδηγούσε τους κατά συρροή δολοφόνους της «17 Νοέμβρη» και των συναφών οργανώσεων; Επεξεργαστήκαμε ποτέ συλλογικά το θέμα της τρομοκρατίας που έσπερνε νεκρούς για κοντά τριάντα χρόνια; Ή μήπως ντραπήκαμε για την ανοχή που επιδείξαμε και το σκεπάσαμε; Θυμάμαι το πρωτοσέλιδο μεγάλης εφημερίδας που ανήγγειλε την «εκτέλεση» του Παύλου Μπακογιάννη – δεν τολμούσε, ή δεν ήθελε, να γράψει τη λέξη δολοφονία. Ξέρουμε τι πραγματικά έγινε στη Μαρφίν; Ή μήπως μας φτάνει η μεγαλειώδης καταδίκη των υπευθύνων του καταστήματος για τα μέτρα πυρασφάλειας; Και πιστεύουμε όντως ότι το πέρασμα του Ρουβίκωνα είναι η μεταστροφή των πολιτικών απόψεων, ο πρώην αριστερός που γίνεται ακροδεξιός, και όχι η νομιμοποίηση της βίας, και της δολοφονίας, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης; Το πρόβλημα δεν είναι πολιτικό. Το πρόβλημα είναι βαθύτατα πολιτισμικό. Εχουμε να κάνουμε με μια κοινωνία φοβική, η οποία δεν τολμάει να αντικρίσει κατάματα το πρόσωπο της βίας που κρύβει μέσα της. Και παλεύει να το καλλωπίσει με διάφορες πολιτικές γιρλάντες.
Αλήθεια, πιστεύουμε ότι το πρόβλημα με τη Χρυσή Αυγή είναι πως είναι ακροδεξιοί, εθνικιστές; Μακάρι να ήταν αυτό. Το πρόβλημα είναι ότι είναι κουμπουροφόροι έτοιμοι να σκοτώσουν, όπως αποδείχτηκε. Μια λούμπεν μαφία. Το πρόβλημα με τη «17 Νοέμβρη» δεν είναι πως υπήρξαν ακροαριστεροί. Το πρόβλημα είναι πως ήταν δολοφόνοι. Χρειάστηκε να περάσουν τριάντα χρόνια, και τόσοι νεκροί, για να το παραδεχτούμε. Και αυτό γιατί η Πέμπτη Φάλαγγα της συνείδησής μας υπαγόρευε πως είναι και αυτός ένας τρόπος πολιτικής δράσης. Μπορεί να διαφωνείς με την πολιτική όμως, κάπου κατά βάθος, δικαιολογείς τον τρόπο. Δεν μας ενοχλούσε καν η χυδαιότητα της συμπεριφοράς, ότι επέβαλλαν τη θανατική ποινή από την οποία οι ίδιοι δεν κινδύνευαν.
Εχουμε ακόμη τις πνευματικές δυνάμεις για να κάνουμε τη διαδρομή που κάνει ο Ομηρος στην «Ιλιάδα»; Ή μήπως μας γέρασαν οι φόβοι μας;
 
Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος, δημοσιογράφος & συγγραφέας, ήταν ο πρώτος διευθυντής σύνταξης του περιοδικού "Το Τέταρτο" που εξέδιδε ο Μάνος Χατζιδάκις. Έχει λάβει το Βραβείο Ιδρύματος Κώστα & Ελένης Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών (1999). 
Βιβλία του Τάκη Θεοδωρόπουλου

           
Η ήττα της αστικής παιδείας - του Τάκη Θεοδωρόπουλου (Καθημερινή 11/8/ 2013,

και απόσπασμα στην ιστοσελίδα Μετά την κρίση: «Έτσι δουλεύει το μαγαζί»: Μιλώντας για αστική τάξη και για αμφίπλευρη πολιτική ανεπάρκεια).

Update 26 Σεπτεμβρίου 2013:

"...Το ανασκούμπωμα για το οποίο ορθά μίλησε ο Αλέξης Τσίπρας απέναντι σε αυτή την απειλή ήρθε αργά. 
Ευθύνες γιʼ αυτήν την αργοπορία υπάρχουν σχεδόν παντού. Η Ελληνική Δεξιά, ρηχή και φοβισμένη μπροστά στην ιστορική της υποχρέωση να εκπροσωπήσει τις αστικές δυνάμεις στον αγώνα εξόδου από την κρίση και αμήχανη μπροστά στην πρόσφατη κυβερνητική της ιστορία του διαστήματος 2004 - 09, εκείνη που οδήγησε την Ελλάδα στο Μνημόνιο (την οποία πολλοί εξ αριστερών νοσταλγούν ακόμη), πίστευε ότι μπορεί να συνυπάρξει με τη Χρυσή Αυγή. Να κατονομάζει τον νεοναζισμό της αλλά να μην της επιτίθεται ουσιαστικά για να μη δηλητηριάσει το δρομολόγιο μιας πιθανής επιστροφής παλαιών ψηφοφόρων. Ισως ακόμη να πίστευε ότι μια ελεγχόμενη ακραία ομάδα αντικομμουνισμού να φοβέριζε τους φανατικούς της «ανατροπής» και τους κήρυκες του «ή εμείς ή αυτοί». 
Η άρνηση της κυβέρνησης για μια εν σώματι καταδίκη της ΧΑ σε μια, έστω μινιμαλιστική, σύσκεψη υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας δείχνει ότι, παρά τις τραγικές εξελίξεις, η αμφιθυμία αυτή δεν έχει οριστικά ξεπεραστεί, παρά την εντυπωσιακή προσπάθεια αυτοκάθαρσης της Αστυνομίας υπό τον Νίκο Δένδια. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ υποτίμησε εξίσου τον κίνδυνο, νομίζοντας ότι οι οιονεί συνθήκες ανωμαλίας που προκαλεί η ΧΑ ευνοούν την αντισυστημική του στοχοθεσία. 
Αλλά ο αντισυστημισμός και εν γένει ο ριζοσπαστισμός σε μια χώρα συντηρητική δεν οδηγούν ποτέ στα μονοπάτια των σοσιαλιστικών ιδανικών. Η όξυνση και η χρήση ενίοτε μιας κοινής ορολογίας με την Ακρα Δεξιά έφτιαχναν μια βάση άγριας απονομιμοποίησης της δημοκρατίας. Μην ξεχνάμε: Το κατεξοχήν αντισυστημικό και αντιμνημονιακό κόμμα ήταν και είναι η Χρυσή Αυγή. 
Εξάλλου, και παρά τη φιλότιμη προσπάθεια του αρχηγού του, ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να έχει μια ισχυρή φωνή που επιμένει στην αντισυναινετική γραμμή μιας εφόδου στην εξουσία και που υιοθετώντας την τόσο νοσηρή παράδοση του σοσιαλφασισμού της Γʼ Διεθνούς (εν έτει 2013!), επιμένει ότι η δημοκρατική συνεργασία είναι παγίδα για το λαϊκό κίνημα και ότι ο φασισμός θα συντριβεί όταν αρθεί το μέγιστο κακό, δηλαδή όταν αντικατασταθεί το Μνημόνιο από τη λαϊκή εξουσία. 

Εντούτοις, και παρά τη δημοκρατική μετριότητα των πολιτικών ελίτ, οι τελευταίες ημέρες έδειξαν κάτι διαφορετικό στο επίπεδο της τόσο λοιδορημένης κοινωνίας. Ενα στοχαστικό δημοκρατικό νήμα μοιάζει προς το παρόν να ξανασυνδέει μια συντριπτική πλειονότητα των πολιτών. Με τη θυσία του Παύλου Φύσσα, ένας ευρύς δημοκρατικός χώρος ανθρώπων στάθηκε με αξιοπρέπεια και δημοκρατικό ήθος στο ύψος της περίστασης - με κορυφαίο δείγμα τη low bap και hip-hop σκηνή που ενώθηκε ξανά για να μιλήσει τη γλώσσα της εμπειρικής της σοφίας και να αποκηρύξει τον λόγο του μίσους και της μνησικακίας.
Παρά τις υποσημειώσεις των πολιτικών ηγεσιών, τις μικροπρέπειες επαναστατημένων στοχαστών, το κοινωνικό σώμα δείχνει να αντιλαμβάνεται ότι απειλούνται θεμελιώδη στοιχεία της ζωής του. Αυτό που ενώνει τους δημοκράτες είναι η επιθυμία να συνεχίσουν να είναι μεταξύ τους διαφορετικοί, να εξακολουθούν να διαφωνούν και να αντιπαρατίθενται. Αυτό που ενώνει τους αντιπάλους της δημοκρατίας και δη τους νεοναζί είναι το πάθος τους για ομοιότητα και η επιθυμία τους να μετατρέψουν τη χώρα σε ένα απέραντο στρατόπεδο". 

Γιάννης Λούλης, "Οι τροφοδότες των ακραίων", στην εφημερίδα "Έθνος", στην προσωπική του ιστοσελίδα και αναδημοσίευση στην ιστοσελίδα "Εξαγόρευσις".

Η Χρυσή Αυγή δεν ανδρώθηκε μέσα σε κενό αέρος. Ούτε μία βαθιά οικονομική κρίση αρκεί από μόνη της για να εκτινάξει συγκεκριμένα κόμματα νεοναζιστών. Οπως έγραφα σε εβδομαδιαίο άρθρο μου στην «Ημερησία του Σαββατοκύριακου» (3/8/2013), οι ψηφοφόροι της ΧΑ είναι προϊόν εντονότατης οργής. Με όλους και με όλα. Η συντριπτική πλειοψηφία δεν την επιλέγει για να κυβερνήσει. Αλλά για να τιμωρήσει τις παραδοσιακές πολιτικές ελίτ. Διότι η ΧΑ προσλαμβάνεται ως το κατ' εξοχήν αντισυστημικό κόμμα σε ένα κλίμα σαρωτικής τιμωρητικής διάθεσης όσων οδήγησαν τη χώρα στην άβυσσο αδυνατώντας ταυτοχρόνως να διαχειριστούν την κρίση με υπευθυνότητα και συναίνεση.
Η ένταση της οργής την καθιστά τυφλή. Και επειδή είναι τυφλή, λειτουργεί ως ασπίδα της ΧΑ. Γι' αυτό, άλλωστε, το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της δημοσκόπησης της Metron Analysis για το «Εθνος» δεν είναι η φθορά των νεοναζιστών μετά το αποτρόπαιο έγκλημα. Αλλά το ότι η φθορά (για την ώρα έστω) εμφανίζεται περιορισμένη. Λίγους ψηφοφόρους της ΧΑ τούς ενώνει μία κοινή «ιδεολογία». Οι μισοί και πλέον ψηφοφόροι της, άλλωστε, προέρχονται από την αποσύνθεση του πάλαι ποτέ μεσαίου χώρου. Είναι αυτοί που αποδοκιμάζουν τις πολιτικές ελίτ του πάλαι ποτέ πανίσχυρου δικομματισμού, τις οποίες ψήφιζαν επιλέγοντας τώρα τους ακραίους των ακραίων ως «τιμωρούς».
Οι παραδοσιακές πολιτικές ελίτ με τον κρατισμό, τον λαϊκισμό, τα πελατειακά τους σύνδρομα, τη στελεχιακή τους γύμνια αυτοαπαξιώθηκαν και απαξίωσαν όλο το παραδοσιακό κομματικό σύστημα. Αλλωστε, από την απαξίωση αυτή ξεπετάχθηκε και η δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ. Το ΠΑΣΟΚ, ως κυρίαρχο κόμμα της μεταπολίτευσης, κλείνει τον κύκλο του.
Η ΝΔ είναι φθαρμένη και αναξιόπιστη, περνώντας κατ' ανάγκη σε φάση υπευθυνότητας μετά έναν αρχικό ακραίο λαϊκισμό απέναντι στην κρίση. Η πόλωση μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ τραυματίζει και τους δύο. Η ΝΔ, με τη θεωρία κάποιων στελεχών της περί «δύο άκρων», στην ουσία φλερτάρει με την ακροδεξιά.
Ενώ οι πολιτικές ελίτ που κυβερνούν ή προσδοκούν να κυβερνήσουν, επενδύουν ο ένας στα αρνητικά στοιχεία του άλλου. Με μία πολιτική ζωή, που η μάχη κρίνεται μεταξύ του «μικρότερου κακού», η ΧΑ (αν και είναι το κάκιστο) βρίσκει τους τροφοδότες που της δίνουν ανάσες.

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική Βαρουφάκης βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία συνδικαλισμός Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τράπεζες Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Φούσκα ακινήτων Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Mudde Niels Kadritzke Ralf Dahrendorf Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»