Κυριακή, 2 Μαρτίου 2014

Η χερσόνησος της Κριμαίας και η Ρωσία - Ο Πούτιν και τα μαντρόσκυλα - Τι τρέχει με τον Βλαδίμηρο;

του Κλάους - Χέλγκε Ντόνατ

1.  Η χερσόνησος της Κριμαίας και η Ρωσία: «Από τώρα και στο εξής, για πάντα»
  
το άρθρο του © Klaus-Helge Donath,
Die Halbinsel Krim und Russland: „Von nun an für alle Zeiten“ 
από την εφημερίδα του Βερολίνου © Die Tageszeitung (taz) 2.3.3014
   
Μόσχα, Taz |Oι παρουσιαστές της Ρωσικής κρατικής τηλεόρασης, εδώ και εβδομάδες, ήταν ήδη κάθε βράδυ σε εκστρατεία στο Δυτικό Μέτωπο. Εξοικείωναν το κοινό αργά και σταθερά με την ιδέα ότι οι «Μικρορώσοι» - οι Ουκρανοί - χρειάζεται να πάρουν ένα μάθημα. 
Βέβαια τη λέξη πόλεμος την απέφευγαν. Ωστόσο, το ότι σε μια επέμβαση θα μπορούσαν να δράσουν με τρόπο πιο σκληρό, οι πολίτες το καταλαβαίνουν με τη διαίσθηση. Και η πλειοψηφία των Ρώσων δεν θα θύμωνε με τον ηγέτη του Κρεμλίνου Βλαντιμίρ Πούτιν, αν προχωρούσε σε μια σύντομη επέμβαση.
Όπως στη Γεωργία το 2008, όταν η Μόσχα με τον κεραυνοβόλο πόλεμο του Καυκάσου απέσπασε δύο αποσχισθείσες περιοχές της χώρας και σταμάτησε προσωρινά την προσπάθεια της Γεωργίας να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Τώρα απειλεί και πάλι την Ρωσία ο εχθρός από τα δυτικά, υποδεικνύουν οι δημαγωγοί. Η όψη του είναι φασιστική, η πρωτοπορία του δυτικο-Ουκρανική. Ωστόσο, το πραγματικό πρόσωπο του εχθρού είναι Ευρωπαϊκό και Ατλαντικό. 
Δεν είναι μόνον τα λιγότερο μορφωμένα κοινωνικά στρώματα της Ρωσίας, που κυττάζουν φοβισμένα ή αναστατωμένα προς την Ουκρανία. Και η Ρωσική διανόηση αντιμετωπίζει τους γείτονες με αυξανόμενες επιφυλάξεις, όπως έχουν διαγνώσει με δημοσκοπήσεις οι κοινωνιολόγοι του ονομαστού Κέντρου Levada της Μόσχας.
Σεβαστούπολη: Ο Ρωσικός στόλος της Μαύρης Θάλασσας
Η προσπέλαση προς το Νότο και προς στη Μεσόγειο
Οι πιό φιλελεύθεροι κύκλοι στη Ρωσία αισθάνονται φθόνο για το θάρρος και την επιμονή των διαδηλωτών στο Κίεβο. Το φύλλο έχει γυρίσει: Προηγουμένως η διανόηση της Μόσχας απολάμβανε ρόλο πνευματικής πρωτοπορίας. Τώρα, ο δρόμος του Κιέβου προς την Ευρώπη δεν περνά πλέον αυτόματα μέσω Μόσχας. Οι εντάσεις έχουν μεταφερθεί στην Κριμαία. 
Και στη χερσόνησο της Μαύρης Θάλασσας, ο Ρωσόφωνος πληθυσμός βλέπει κυρίως τον τηλεοπτικό σταθμό της Μόσχας. Επομένως και στη Ρωσία και στην Αυτόνομη Δημοκρατία της Κριμαίας, η πλειοψηφία των πολιτών θεωρούν αναπόφευκτη την ανάπτυξη Ρωσικών στρατευμάτων στη χερσόνησο. 
Η Ρωσία έχει πολύ στενή σχέση με την Κριμαία. Η χερσόνησος είναι ένας χώρος φορτισμένος με μνήμες και εθνικούς μύθους, από την εποχή που ο πρίγκιπας Γκριγκόρι Ποτέμκιν την κατέλαβε το 1783, «από τώρα και στο εξής για πάντα». Ενήργησε κατ' εντολήν της ερωμένης του, της αυτοκράτειρας Αικατερίνης Β', η οποία στη συνέχεια έλαβε από τους υπηκόους της τον τίπλο «η Μεγάλη». Έτσι η τσαρίνα άνοιξε την προσπέλαση της αυτοκρατορίας της προς το Νότο και προς τη Μεσόγειο. 
Προηγουμένως, ο τσάρος Πέτρος Α' ο Μέγας είχε καταλάβει στο νότο μόνο το ομώνυμο φρούριο των Τατάρων στην Αζοφική θάλασσα. Πριν ολοκληρωθεί η κατάκτηση από το Στέμμα, επικρατούσε στη χερσόνησο το σε μεγάλο βαθμό ανεξάρτητο Χανάτο των Τατάρων της Κριμαίας. Ο Τουρκόφωνος λαός είχε στενές επαφές με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία την εποχή εκείνη εμπόδιζε ακόμη την τάση επέκτασης των Ρώσων. Ο Στάλιν είχε εκτοπίσει το 1944 τους απογόνους των Τατάρων της Κριμαίας στην Κεντρική Ασία και εγκατέστησε στη θέση τους Ρώσους.
Τσαρίνα Αικατερίνη Β' η Μεγάλη
«Σοσιαλιστικό πάρκο ελεύθερου χρόνου»
Εκτός από 58 % Ρώσους και 25 % Ουκρανούς, ζεί και πάλι σήμερα στη χερσόνησο ποσοστό τουλάχιστον 13 % Τατάρων της Κριμαίας, οι οποίοι πρόσκεινται πολιτικά στο Κίεβο. Η ιστορική σημασία της χερσονήσου εκτείνεται μέχρι το πρόσφατο παρελθόν. Το 1991, ο ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης Μιχαήλ Γκορμπατσόφ είχε συλληφθεί από πραξικοπηματιες στον Φάρο, όπου είχαν τις θερινές διαμονές τους οι κορυφές της σοβιετικής νομενκλατούρας.
Για τους απλούς Ρώσους, η Κριμαία συνδέεται με εμπειρίες από τις θερινές διακοπές. Γενιές παιδιών πέρασαν τους καλοκαιρινούς μήνες τους σε ένα κάμπινγκ των πιονέρων. Οι ενήλικοι πήγαιναν αργότερα σε μικρά ξενοδοχεία χωρίς ανέσεις. Κανείς δεν ενοχλούνταν, διότι ζούσαν όλοι έτσι. 
Η Σοβιετική ατμόσφαιρα έχει διατηρηθεί σε πολλά μέρη της Κριμαίας. Συνεπώς, οι Ρώσοι τουρίστες εκεί δεν αισθάνονται ότι βρίσκονται στο εξωτερικό, ειδικά επειδή μπορούν να ταξιδέψουν εκεί χωρίς θεώρηση βίζας. Επίσης, το προσωπικό των υπηρεσιών έχει διατηρήσει την παροιμιώδη κάπως αγενή συμπεριφορά. Η Κριμαία έχει τη φήμη ότι από πολιτισμική άποψη είναι ένα «σοσιαλιστικό πάρκο ελεύθερου χρόνου». Σε μια δημοσκοπική έρευνα για την πολιτισμική ταυτότητα το 2008, το 15 % είπε ότι είναι ακόμη «Σοβιετική».
Η Σοβιετική ατμόσφαιρα ενισχύεται περισσότερο από τους πρώην υπαλλήλους του στρατού και των μυστικών υπηρεσιών, οι οποίοι έχουν επιλέξει την Κριμαία ως γηροκομείο. Το γεγονός ότι η χερσόνησος έγινε δεξαμενή νοσταλγών της Σοβιετικής Ένωσης, μπορεί να εξηγήσει γιατί τώρα εμφανίζονται τόσες πολλές ενεργές παραστρατιωτικές ομάδες. Ο αριθμός τους ωστόσο, εγγυάται ότι βρίσκονται σε ανταγωνισμό μεταξύ τους και δεν θα μπορούσαν να δράσουν αποτελεσματικά, σύμφωνα με τους παρατηρητές.
Ακόμη κι αν έχουν αλλάξει πολύ λίγα στην καθημερινή ζωή, είναι δύσκολο για πολλούς στη Ρωσία να αποδεχθούν την Κριμαία ως τμήμα ενός άλλου κράτους. Στον Νικίτα Χρουστσόφ, ακόμη καταλογίζεται ότι εγκατέλειψε την Κριμαία με ελαφρότητα. Το 1954, ο διάδοχος του Στάλιν την έδωσε στην ομόσπονδη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας, ως καθυστερημένο δώρο της Ένωσης (ΕΣΣΔ). Ήταν η ημέρα της 300ης επετείου, από τότε που ο αρχηγός των Κοζάκων έδωσε όρκο πίστης στον Τσάρο.

Άγιος Βλαδίμηρος Α' Σβιατοσλάβιτς
Μέγας Πρίγκηψ των Ρως του Κιέβου
(Σκανδ. Valdamarr Sveinaldsson, 980-1015)

O αρχηγός των Κοζάκων 
(Αταμάνος) Μπογκντάν Χμελνίτσκι


«Ηρωϊκή πόλη» στον αγώνα κατά των Γερμανών κατακτητών 
Η Ρωσία εξέλαβε αυτόν το όρκο ως πράξη υποταγής και το γεγονός ως την τελική επανένωσή της με την Ουκρανία. Αντίθετα υποτίθεται ότι οι Κοζάκοι είχαν ως βάση μόνον μια προσωρινή συμφωνία αμοιβαίας συνδρομής. Μια παρανόηση, όπως συνέβη στη Ρωσική ιστορία πολλές φορές.
Πόσο δύσκολο είναι για έναν εγκάρδιο πατριώτη, όταν γίνεται λόγος για την Κριμαία, έχει επισημανθεί εδώ και καιρό από τον πρώην δήμαρχο της Μόσχας Γιούρι Λουζκόφ. Ασχολήθηκε με τη Σεβαστούπολη, τη βάση του Ρωσικού Στόλου της Μαύρης Θάλασσας στην Κριμαία, την οποία έχει μισθώσει η Μόσχα μέχρι το 2042. Η πόλη δεν ανήκει στην αυτόνομη Δημοκρατία της Κριμαίας, αλλά υπόκειται άμεσα στο Κίεβο.
Η Σεβαστούπολη χτίστηκε ως καμάρι της Ρωσικής και Σοβιετικής ναυτικής δύναμης. Οι κάτοικοι, όπως και ο Γιούρι Λουζκόφ, έχουν την πεποίθηση ότι η πόλη τους είναι ένα απομακρυσμένο τμήμα της Ρωσικής πατρίδας. Ο πρώην Δήμαρχος έχει επενδύσει εκατομμύρια στην πόλη και στην Κριμαία, για να προωθήσει την αίσθηση του ανήκειν στη Ρωσία. Ήδη τότε, μπορούσαν οι κάτοικοι να αποκτήσουν Ρωσικά διαβατήρια.
Ακριβώς όπως στις αποσχισθείσες περιοχές της Γεωργίας, όπου η Μόσχα έσπευσε σε στρατιωτική βοήθεια προς τους προσεταιρισμένους Ρώσους πολίτες τον Αύγουστο του 2008. Στη Σεβαστούπολη σταθμεύουν περίπου 16.000 ενεργοί Ρώσοι στρατιώτες και έχουν εγκατασταθεί εκεί πολλαπλάσιοι της εφεδρίας. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Σεβαστούπολη τιμήθηκε με τον τίτλο της «Ηρωικής Πόλης», για τον αγώνα κατά των Γερμανών κατακτητών. «Η Σεβαστούπολη ειναι η περηφάνεια της Ρωσίας, η Σεβαστούπολη δεν παραδίδεται», διακήρυξε ο συγγραφέας Ηλία 'Ερενμπουργκ. Η πόλη έπεσε, παρ' όλα αυτά.
Αυτός ο ηρωισμός συντελεί επίσης στο γεγονός ότι πολλοί Σεβαστουπολίτες εξακολουθούν να ταυτίζονται με μια αυτοκρατορία που δεν υπάρχει πιά. Είναι ακόμη «πιστοί υπηρέτες αυτής της αυτοκρατορίας, σε μιαν επικράτεια που σήμερα ανήκει σε κάποιον άλλο», γράφει o πολιτικός επιστήμονας από τις ΗΠΑ Τσαρλς Κινγκ [Charles King].
 
2.  Ο Πούτιν και τα μαντρόσκυλα

το άρθρο του Klaus-Helge Donath, Putin und die Kettenhunde δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα του Βερολίνου © Die Tageszeitung (taz), 27.2.3014
 

 
Από τον Πούτιν εξαρτάται, εάν η σύγκρουση της Ρωσίας με την Ουκρανία καταλήξει σε πόλεμο. Πρέπει να βάλει φραγμό στους δημαγωγούς. Διότι η κλιμάκωση θα ήταν καταστροφική - ειδικά για τους Ρώσους. 

Οι δημαγωγοί στη Ρωσική τηλεόραση είχαν ανοίξει το Ουκρανικό μέτωπο πριν από πολύ καιρό. Κάθε βράδυ ξεκινούσαν εκστρατείες. Έλεγαν ότι ο εχθρός πλησιάζει, από τα δυτικά...
Ακούγεται σαν μυθιστόρημα της δεκάρας, ωστόσο προέρχεται από την κρατική τηλεόραση ενός έθνους με υψηλό Ευρωπαϊκό πολιτισμό, υπό την αιγίδα ενός προέδρου, ο οποίος ετοιμάζεται να σώσει τον υπόλοιπο κόσμο από την κατάπτωση των αξιών. Με άλλα λόγια, ο Αντίχριστος βρίσκεται προ των πυλών της Μόσχας. 
Ρώσοι βουλευτές της Δούμα σπεύδουν στην Κριμαία, υπόσχονται στους εκεί Ρώσους διαβατήρια από τη Μόσχα και τους καλούν να εξεγερθούν. Στην πατρίδα εν τω μεταξύ, βουλευτές κηρύσσουν την ανάκτηση της Κεντρικής Ασίας στην αυτοκρατορία. Είναι αδέσποτοι και εκτός λογικής πολεμοκάπηλοι, που απολαμβάνουν προστασίας υψηλότατου επιπέδου.
Να ελπίζουμε τώρα, ότι οι υπεύθυνοι στο Κρεμλίνο έχουν διατηρήσει ψήγματα ορθολογισμού και είναι σε θέση να κρατήσουν υπό έλεγχο τα μαντρόσκυλα.  
Την στρατιωτική σύγκρουση δεν μπορεί να την επιθυμεί κανείς - και ασφαλώς όχι το Κρεμλίνο. Μην φαντασθούμε τι φόρο αίματος θα απαιτούσε ένας νέος Κριμαικός πόλεμος. Την τελευταία φορά, στον 19ο αιώνα, τον είχε πληρώσει η οπισθοδρομική Τσαρική αυτοκρατορία.
Μπορεί ορισμένοι Ρώσοι θερμοκέφαλοι να ζητούν να πραγματοποιηθεί μια σύντομη και επιτυχή εκστρατεία, όπως το 2008 εναντίον της Γεωργίας. Ρωσία ανάγασε τότε τον αντίπαλο να γονατίσει, αλλά δεν έδειξε καθόλου πειστική.
Ωστόσο, η Ουκρανία δεν είναι η μικροσκοπική Γεωργία με του στρατό - οπερέτα  της. Το Κίεβο έχει υπό τα όπλα 200.000 άνδρες, στους οποίους μπορει να προσθέσει σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης μερικές εκατοντάδες χιλιάδες.   
Με το υψηλό κίνητρο για την τελική διαμόρφωση εθνικου κράτους και ευκαιρία να πάρει εκδίκηση για όσα υπέφερε ο λαός της στα κοινά Σοβιετικά χρόνια. Μόνον η εξαναγκασμένη πείνα στη δεκαετία του 1930, υπό τον Στάλιν, κόστισε τη ζωή εκατομμυρίων «Μικρορώσων» [Nina Khrushcheva - Reuters]. Η συλλογική μνήμη δεν το έχει ξεχάσει.
Συγκριτικά, η σύγκρουση του Καυκάσου ήταν μια εξέγερση σε νηπιαγωγείο. Ένας Ουκρανικός ανταρτοπόλεμος, ωστόσο, θα ήταν μια κρεατομηχανή, η οποία θα προκαλούσε πολύ περισσότερα θύματα από την ισλαμική τρομοκρατία.
Και αν οι στρατιώτες της Μόσχας συνειδητοποιήσουν ότι έχουν σταλεί και πάλι για τα συμφέροντα μιας αδίστακτης, ανελέητης κλίκας σε μια άσκοπη μάχη εναντίον συγγενών, τότε, το Κρεμλίνο θα ένοιωθε πραγματικό κίνδυνο. Πόσο μάλλον, όταν η εξέλιξη της οικονομίας δεν επιτρέπει πιά να δίνονται δώρα.
Καλά θα έκανε ο Βλαντιμίρ Πούτιν να κρατήσει μακριά τα χέρια του και να ανακαλέσει την ιδεολογική γενική επιστράτευση, προς το συμφέρον της αυτοσυντήρησης. Και άν είναι απαραίτητο, πρέπει να ναρκώσει τα μαντρόσκυλα.

3. Τι τρέχει με τον Βλαδίμηρο; 

το άρθρο του Klaus-Helge Donath, Was ist los mit Wladimir? δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα
του Βερολίνου © Die Tageszeitung (taz), 2.3.3014
   
  
Μόσχα, Taz | Ο Βλαντιμίρ Πούτιν είναι ψύχραιμος και καλός υπολογιστής, ένας πολιτικός που δεν είναι επιρρεπής σε συναισθήματα και αδυναμίες...
Η επιτυχία στη διεθνή σκηνή το περασμένο έτος φαίνεται να το επιβεβαιώνει. Αλλά ένα πάντα παραβλέπεται: η δύναμη των μέσων ενημέρωσης, που περιβάλλει τους δυνάστες.
Ωστόσο, με την Ουκρανία ο Βλαντιμίρ Πούτιν κάτι δεν υπολόγισε σωστά από την αρχή. Για την ανάκτηση του Κιέβου στη Ρωσική αυτοκρατορία δεν κινήθηκε στρατηγικά. Θέλησε να εξαγοράσει τον διεφθαρμένο πρόεδρο στο Κίεβο. Αυτό δεν μαρτυρά πολιτική διορατικότητα.
Για τον Πούτιν η εξουσία ορίζεται κυρίως από το μέγεθος της εθνικής επικράτειας. Πολλοί άνθρωποι στη Ρωσία συμμερίζονται αυτό τον τρόπο σκέψης, τον ταιριαστό με την απεραντοσύνη του Ρωσικού χώρου. Ο επικεφαλής του Κρεμλίνου το τόνισε αυτό, ήδη πριν από χρόνια, αποκαλώντας την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης ως τη μεγαλύτερη γεωπολιτική καταστροφή του 20ού αιώνα.
Η Ρωσία στο παλιό της μεγαλείο
Ο επικεφαλής του Κρεμλίνου δεν είναι οραματιστής, ούτε έχει το πάθος της πολιτικής. Το πάθος του είναι ο αθλητισμός. Αν ωστόσο έχει κάτι κατά νου, αυτό είναι η αποκατάσταση της Ρωσίας στα παλιά σύνορα της ΕΣΣΔ. Αυτό είναι το όνειρό του, ωστόσο για παραιτήσεις από μικρές περιοχές θα ήταν πρόθυμος. Αλλά η Ουκρανία πρέπει οπωσδήποτε να ανήκει. Το έργο της αποκατάστασης της Σοβιετικής Ένωσης, θα πρέπει να πάρει τη μορφή μιας Ευρασιατικής Ένωσης, που θα παρουσιασθεί ως εναλλακτική λύση προς τη Δύση, με συντηρητικές αξίες, ανάμεσα στην Κίνα και την Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αλλά ο Πούτιν δεν αντιλαμβάνεται τη δυναμική που έχουν τα  κοινωνικά και ιστορικά πλαίσια. Δεν συνειδητοποιεί τις πολιτισμικές διαφορές, έχει παραμείνει ένας τυπικός, ιδεώδης Σοβιετικός πολίτης. Παρόλο που ο ίδιος διαθέτει πολλή γνώση, ωστόσο είναι στατική και προ-μοντέρνα, επειδή αρνείται να αναγνωρίσει τη διαφοροποίηση των γνώσεων και βιοκόσμων...
Η ανάλυσή του πάσχει από αυτόν τον συγκρητισμό της σκέψης. Για το λόγο αυτό, προσκολλάται επιπόλαια και ακολουθεί τις μαριονέτες του δικού του τμήματος προπαγάνδας. Το γεγονός ότι η Ρωσία δεν είναι Ουκρανία και η Ουκρανία δεν είναι Ρωσία, δεν μπορεί να το καταλάβει και αφήνεται να καθοδηγείται από τις επιφανειακές ομοιότητές τους.
Γι' αυτό παίρνει εκδίκηση τώρα. Επειδή το εγχείρημα της Ευρασιατικής Ένωσης έχει αποτύχει. Δεν είναι μόνο η Ουκρανία που δεν θα συμμετάσχει, τώρα και οι Κεντροασιάτες θα πάρουν αποστάσεις μετά τα γεγονότα στην Κριμαία. Αντί να ξαναχτίσει την αυτοκρατορία, μπορεί τώρα να γίνει νεκροθάφτης της. Ακόμη, η παραδοχή ότι η Ουκρανία μπορεί να γονατίσει εύκολα, όπως η Γεωργία το 2008, βασίζεται σε πλάνες της αναγωγικής σκέψης. Με την επέμβαση στην Κριμαία ο Βλαντιμίρ Πούτιν ήλθε επίσης σε αντίφαση με το πιο σημαντικό δόγμα του : τη σταθερότητα. Ο δρόμος της επιστροφής στην προτέρα κατάσταση είναι ήδη κλειστός.
Ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν παίρνει αυθόρμητες αποφάσεις. Είναι ένας αναβλητικός, που σταθμίζει με ακρίβεια. Ωστόσο, όταν αισθάνεται τραυματισμένος, αντιδρά πολύ συναισθηματικά. Φαίνεται πως έχει αγνοήσει όλες τις προειδοποιήσεις να αποφύγει μια περιπέτεια στην Ουκρανία. Ακόμη και ο αντιπρόσωπος του Πατριαρχείου της Μόσχας στην Ουκρανία ζήτησε από τον επικεφαλής του Κρεμλίνου να μην παρέμβει. Συνήθως ο προ-μοντέρνος Πούτιν ακούει αυτές τις φωνές.
Ο Klaus-Helge Donath (1956), με σπουδές πολιτικής επιστήμης, φιλοσοφίας και πολιτικής ψυχολογίας (Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου και Πανεπιστημιο του Έσσεξ), είναι δημοσιογράφος της taz για θέματα Ανατολικής Ευρώπης, και ανταποκριτής στη Μόσχα από το 1990.




 
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μεταπολίτευση Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Νίτσε Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Balibar Carl Schmitt Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Jan-Werner Müller Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Miroslav Krleža Mudde Niels Kadritzke Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»