Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2015

Άραγε θα θυμάται κάποιος τ’ όνομά μας; Θάνος Ανεστόπουλος, Διάφανα Κρίνα

της Μαρίας Θανασούλια
  
© Red NoteBook - Μαρία Θανασούλια: Άραγε θα θυμάται κάποιος τ’ όνομά μας; 14.9.2015

1996. Ο κύριος Γιάννης, ιδιοκτήτης του συνοικιακού δισκοπωλείου έχει αναλάβει να μας ενημερώνει για ό,τι καλό κυκλοφορεί. Είμαστε γυμνασιόπαιδα που ανακαλύπτουμε τον κόσμο και οι καλύτεροι πελάτες του.
«Να πάρετε να ακούσετε αυτό. Είναι τα Διάφανα Κρίνα.»
Πήρα το cd με το σκούρο εξώφυλλο την ίδια μέρα. Δύο φωτογραφίες, το όνομα του συγκροτήματος, ένα fleur de lis και ο τίτλος: «Έγινε η απώλεια συνήθειά μας». Η ακρόαση έγινε στο σπίτι μίας φίλης. Το βιβλιαράκι με τους στίχους περνούσε από χέρι σε χέρι και σαν υπνωτισμένοι αποστηθίζαμε την κάθε λέξη.
Έκτοτε δε χάσαμε ούτε μισή συναυλία, ούτε έναν δίσκο. Στα πρώτα live ήμασταν λίγοι. Μετά περισσότεροι. Πολύ περισσότεροι. Στο «Δίπλα στο Ποτάμι», στο «ΑΝ», στο «Φίλων Διάβαση», στο γήπεδο του Χαλανδρίου, στο «ΡΟΔΟΝ»... Ένας στρατός μαυροφορεμένων παιδιών που τραγουδούσε στίχους του Καρθαίου, του Ουράνη, του Καψάλη, αλλά και δύο ακόμα σπουδαίων ποιητών που παρουσιάστηκαν αίφνης: του Θάνου Ανεστόπουλου και του Παντελή Ροδοστόγλου.
..και μία γάτα που τη λέγαν Σύλβια Πλαθ
Η μουσική και οι στίχοι των Κρίνων καθόρισαν τις αναζητήσεις πολλών νέων στα τέλη των 90s και στις αρχές των 00s. Στις συνεντεύξεις τους μιλούσαν για τις επιρροές τους και κάπως έτσι ανοίχτηκε για εμάς ο κόσμος των Tindersticks, του Johnny Cash, των Joy Division, του Nick Cave, των Noir Desir, αλλά και του T.S. Eliot, του Γιώργου Σεφέρη, της Sylvia Plath και τόσων άλλων.
Αυτές οι επιρροές ήταν εμφανείς στη μουσική και τους στίχους τους. Τα πρώτα χρόνια με τρόπο προφανή και ενθουσιώδη. Πιο διακριτικά στην πορεία, που η μπάντα έβρισκε και παγίωνε το προσωπικό της στυλ. Αν θα μπορούσα να χαρακτηρίσω κάπως τα Διάφανα Κρίνα, θα έλεγα πως είναι ένα “workshop καλλιέργειας και αισθητικής». Μετά τον Γιάννη Αγγελάκα ήρθαν για να μπουν στις αποσκευές μιας γενιάς που στην πορεία θα μάθαινε πολύ καλά τί σημαίνει να γίνεται η απώλεια συνήθειά της...
Και η αγάπη πάλι θα καλεί...
Ο Γιάννης Αγγελάκας, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης και οι Last Drive ταν εκεί την Πέμπτη 10 και την Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου, στις δύο sold out συναυλίες των Διάφανων Κρίνων που επανενώθηκαν έπειτα από κάλεσμα του Θάνου Ανεστόπουλου ο οποίος δίνει μία σκληρή, υπερήφανη και γενναία μάχη με τον καρκίνο. 
Βρέθηκα εκεί τη δεύτερη ημέρα σε μία κατάμεστη Τεχνόπολη. Δυστυχώς δεν πρόλαβα τους Last Drive, είδα όμως το Γιάννη Αγγελάκα με τη νέα του μπάντα και με ενέργεια που θα ζήλευε και ο Mick Jagger. Στο «Σιγά μην κλάψω» ήταν σαν ο κόσμος που τραγουδούσε να φωνάζει στη σκηνή το Θάνο Ανεστόπουλο. Κάπως έτσι έγινε. Τα Κρίνα βγήκαν αμέσως μετά τον Αγγελάκα. Ο Παναγιώτης Μπερλής που είχε αποχωρήσει από τη μπάντα το 2000 έδωσε με τα πλήκτρα του τη γνωστή ποιητική ατμόσφαιρα των παλιών Κρίνων, σαν να σκηνοθετούσε τον ήχο από το βάθος. Ο Κυριάκος Τσουκαλάς με χαρά και ενέργεια που θα ζήλευε και ο Γιάννης Αγγελάκας που θα τον ζήλευε ο Jagger, ήρθε με έναν ήχο στιβαρό και ταυτόχρονα ονειρικό όπως και ο Νίκος Μπάρδης ο οποίος συντέλεσε κι αυτός σε ένα κιθαριστικό αποτέλεσμα που μας πήγαινε σε post rock δρόμους. Ομολογώ βέβαια ότι περίμενα να εμφανίσει κάποια στιγμή και την τρομπέτα του! Ο Τάσος Μαχάς, πάντα βράχος ως καλός ντράμερ που είναι, δεν έπαιξε τίποτα περιττό, τίποτα λιγότερο απ’ότι ακριβώς χρειαζόταν. Ο Παντελής Ροδοστόγλου, ο τύπος που μάλλον μας τρολάρει ενώ στην πραγματικότητα είναι κάποιος ήρωας του Poe, έπαιζε τις μπασογραμμές των τραγουδιών σαν να μιλάει τη μητρική του γλώσσα. Σαν να είναι αυτό που κάνει μονίμως, με μικρές διακοπές για να ζήσει. Ο Θάνος Ανεστόπουλος στη σκηνή δυνατός, με τη φωνή του όπως την ξέρουμε τόσα χρόνια. Βαθιά και σπαρακτική. Μιλούσε τον κάθε στίχο. Τον απηύθηνε σ’εμας, στους συμπαίκτες του και τον έφτυνε κατάμουτρα στο θάνατο. «Μη φοβάστε τους φόβους τους» μας είπε τρεις φορές πριν πλημμυρίσει η Τεχνόπολη από τους στίχους του Καρθαίου στο «Βάλτε να Πιούμε». Το συγκεκριμένο τραγούδι και πριν από αυτό το «Θέμεθλο», τα τραγούδησε μαζί με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη ο οποίος μας θύμισε το πώς λειτουργεί η μαγεία της τέχνης. Πώς έξι άνθρωποι που παλεύουν με τις δυκολίες της ζωής έχουν τη δύναμη να δημιουργήσουν τέτοιες βραδιές και να προκαλέσουν τόσο μεγάλες συγκινήσεις. Τέλος, ο κόσμος: φανερά συγκινημένος, αλλά και απίστευτα χαρούμενος. Δεν έχω ξαναδεί τόσα βουρκωμένα μάτια σε συναυλία. Άνθρωποι που μεγάλωσαν με τα Κρίνα και ακολούθησαν όλη την πορεία τους, αλλά και πιτσιρικάδες που δεν είχαν ποτέ την τύχη να τους δουν ζωντανά αν και ήξεραν όλους τους στίχους απ’ έξω. Επίσης, είδα τουλάχιστον δέκα καρότσια. Ναι, τα γυμνασιόπαιδα έγιναν γονείς.
Δε νομίζω πως έχει νόημα να μιλήσουμε για τον ήχο και το playlist σε αυτό το κείμενο. Άλλωστε δεν πρόκειται περί κριτικής. Έχει όμως σημασία να πούμε πως η μουσική, όπως και το γράψιμο, έχει μία μαγική ιδιότητα. Όσο περνούν τα χρόνια ωριμάζει και γίνεται καλύτερη. Σαν από μόνη της.
Τα Διάφανα Κρίνα εξελίχθηκαν μουσικά μέσα σε αυτά τα επτά χρόνια απουσίας. Όσο τους άκουγα σκεφτόμουν πως αν συνέχιζαν την πορεία τους θα είχαμε στις δισκοθήκες μας ακόμα μερικά διαμάντια που θα γινόντουσαν κλασικά.
Άκουσε, δε βιαζόμαστε να φύγουμε βαρκάρη...
Η ζωή έχει νικήσει το θάνατο. Τον νικάει καθημερινά μέσα από τις μνήμες. Γι’αυτό ίσως να είναι τόσο σκληρές.
Όσο η αγάπη θα καλεί όμως, εμείς θα είμαστε εκεί, για να δημιουργήσουμε νέες μνήμες μαζί με αυτούς που αγαπάμε.

Θάνο, Παντελή, Κυριάκο, Νίκο, Τάσο, Παναγιώτη, θα σας ξαναδούμε σύντομα!
 
Η Μαρία Θανασούλια είναι μουσικός 
Άραγε θα θυμάται κάποιος τ’ όνομά μας,
της ζωής μας τα εξαίσια φεγγάρια,
τα πάθη μας, τις λύπες, τα δεινά μας;
Άραγε υπήρξαμε ποτέ; Στα όνειρα μας !



 
Αν έχω χάσει τη ζωή, το χρόνο, όλα, όλα όσα έριξα σαν δαχτυλίδι στο νερό,
αν έχω χάσει τη φωνή μες στ‘ αγριόχορτα, μου απομένει η λέξη. 
Αν έχω υποφέρει για τη δίψα, την πείνα,
κι όλα όσα ήταν δικά μου και κατάντησα ένα τίποτα, 
αν έχω θερίσει τις σκιές στα σιωπηλά, μου απομένει η λέξη. 
Αν άνοιξα τα χείλη για να δω 
το πρόσωπο το τρομερό και το καθάριο της πατρίδας μου, 
αν άνοιξα τα χείλη μέχρι να τα σκίσω, μου απομένει η λέξη


  
Εδιάβαινα την έρημη τη νυχτωμένη πόλη, 
τους σιδερένιους δίαυλους, των σκουπιδιών τους ύπνους.
Μες στις στοές αγόγγυτες χορδές φωνές ριγούσαν
μες στις χολέτρες ψίθυροι κούρνιαζαν και σιγούσαν.
Ίλιγγος των υπόκοσμων, παλμός και προσωδίες,
αρρωστημένο δύστυχο φτερούγισμα του σκότους.
Αισθάνθηκα τους παγερούς υπόγειους σωλήνες
στα σπλάχνα μου να τρίζουνε φριχτά και να δονούνται.

1 σχόλιο:

  1. Πραγματικα, μονο συγκινηση αλλα και ευδαιμονια..βαλτε να πιουμε Ζωη..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική Βαρουφάκης βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία συνδικαλισμός Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τράπεζες Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Φούσκα ακινήτων Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Matvejević Mudde Niels Kadritzke Ralf Dahrendorf Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»