Πέμπτη, 21 Απριλίου 2016

Η άνοδος του δεξιού λαϊκισμού και οι τράπεζες

του Τόμας Φρίκε
 
© Der Spiegel - Thomas Fricke: Aufstieg der Rechtspopulisten. Schaut auf die Banken, 15.04.2016

 
Οι λαϊκιστές της Δεξιάς βρίσκουν παντού ευνοϊκές συνθήκες και επωφελούνται. Ο λόγος είναι μόνον οι πρόσφυγες; Όχι. Ας στρέψουμε την προσοχή μας κάπου αλλού, στην πραγματική κρίση του αιώνα.
   
Η εισροή νέων προσφύγων στη Γερμανία έχει σχεδόν σταματήσει, οι διαδικασίες για να κατοχυρώσει κάποιος το δικαίωμα του ασύλου έχουν γίνει αυστηρότερες και οι προσπάθειες έχουν στραφεί τώρα στην ένταξη των προσφύγων στην γερμανική κοινωνία. Δεν υπάρχει πια λόγος να δυσανασχετεί κανείς για συρροή όλο και περισσότερων αλλοδαπών, να ζητά την αλλαγή της πολιτικής της Μέρκελ ή να βρίζει τα μέσα ενημέρωσης που ψεύδονται. Κανονικά, η Φράουκε Πέτρι, η πρόεδρος του κόμματος Εναλλακτική Λύση (AfD) έπρεπε να πάρει την άδειά της και να πάει να κάνει διακοπές παρέα με τον Ντόναλντ Τραμπ ή την Μαρίν Λε Πεν. Εκτός άν δεν είναι ο φόβος των προσφύγων αυτό που συνεχίζει να τροφοδοτεί με ψηφοφόρους το δεξιό λαϊκιστικό κόμμα της.
Από την άλλη πλευρά, οι Γάλλοι έχουν την Λε Πεν, άν και δεν έχουν υποδεχτεί ούτε καν ένα μικρό κλάσμα των προσφύγων που ήρθαν στη Γερμανία, ενώ οι Αμερικανοί έχουν τον Ντόναλντ Τραμπ παρόλο που δεν έχουν Μέρκελ.
Η ταυτόχρονη στροφή προς τα δεξιά σ' όλες αυτές τις χώρες, έχει μια κοινή αιτία, η οποία συνίσταται σε κάτι άλλο, πολύ βαθύτερο: Παντού, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, οι άνθρωποι αισθάνονται τις επιπτώσεις της χρηματοπιστωτικής κρίσης του αιώνα, που ξέσπασε το 2007 και τις ζημίες της τις πληρώνουν σήμερα εκείνοι που δεν έχουν ιδέα για το τι είναι hedge funds και τι είναι χρηματοοικονομικά παράγωγα. Όπως ανακάλυψε πρόσφατα ο οικονομολόγος της Βόννης Moritz Schularick μαζί με δύο συναδέλφους του και παρουσίασε την έρευνά τους σε μια εντυπωσιακή ιστορική μελέτη (PDF), τα ακροδεξιά κόμματα πάντοτε ενισχύονται μετά από τέτοιες οικονομικές καταστροφές. Αυτό ισχύει για τη Γερμανία αμέσως μετά το 1929, αλλά και για τις τραπεζικές κρίσεις στις Σκανδιναβικές χώρες στη δεκαετία του 1990. Οι εμπειρογνώμονες εξέτασαν περισσότερες από εκατό χρηματοπιστωτικές κρίσεις μετά το 1870 σε 20 χώρες. Το αποτέλεσμα της έρευνας δείχνει ότι η εκλογική άνοδος των ακροδεξιών κομμάτων τα πρώτα χρόνια μετά τις κρίσεις ανέρχεται κατά μέσο όρο στο 30 %. Τα στοιχεία είναι χειροπιαστά: Στη Γαλλία, το ακροδεξιό Εθνικό Μέτωπο ενισχύθηκε για πρώτη φορά κατά την κρίση του γαλλικού φράγκου στη δεκαετία του 1980. Και η Εναλλακτική Λύση για τη Γερμανία (ΑfD) ιδρύθηκε ως γνωστόν ταυτόχρονα με την κρίση στη ζώνη του ευρώ.
Η μελέτη αυτών των επιστημόνων έδειξε επίσης, ότι στις περιπτώσεις οικονομικών υφέσεων άλλου τύπου, που δεν συνοδεύονταν από καταστροφή του χρηματοπιστωτικού συστήματος, δεν υπήρξε καμμιά στροφή προς τα δεξιά. Άρα η στροφή προς τα δεξιά πρέπει να έχει κάποια σχέση ειδικά με τις τράπεζες. 
Ωστόσο, μπορεί κανείς να αντιτείνει, ότι η οργή των πολιτών στη Γερμανία δεν στρέφεται τόσο πολύ εναντίον του χρηματοπιστωτικού τομέα, αλλά στοχοποιεί κυρίως άλλα πράγματα. Σωστό, όμως τα δομημένα χρηματοπιστωτικά προϊόντα ή τα προβλήματα που σχετίζονται με τα παράγωγα δεν προσφέρονται για δημαγωγία και για χειραγώγηση των πολιτών. Όμως, όλα αυτά ως σύνολο, όσα αφήνει πίσω της η χρηματοπιστωτική κρίση, μπορούν να εξηγήσουν πολύ καλύτερα τη δυσαρέσκεια εναντίον των πολιτικών και των ελίτ, παρά η κρίση των προσφύγων.
Σύμφωνα με έρευνες του ινστιτούτου δημοσκοπήσεων Forsa, μόνον το 25 % των πολιτών στη Γερμανία πιστεύει ότι εκείνοι που επωφελήθηκαν περισσότερο από το κοινό νόμισμα ευρώ είναι οι «απλοί πολίτες».  Αντίθετα, το 81 % πιστεύει ότι η κρίση της ευρωζώνης πλήττει περισσότερο αυτούς ακριβώς τους απλούς πολίτες. Ιδού η δυσαρέσκεια. Πόσο μάλλον, όταν ειδικά το δεύτερο μέρος της υπόθεσης, δηλαδή ότι η κρίση έπληξε κυρίως τους απλούς πολίτες, δεν είναι και τόσο λάθος. 
 
Τον λογαριασμό τον πληρώνουν οι μικροαποταμιευτές
Η τυπική πορεία των χρηματοπιστωτικών κρίσεων είναι η εξής: οι τράπεζες καλώς ή κακώς διασώζονται, αν και έχουν συμβάλει τα μέγιστα στο να ξεσπάσει η κρίση. Διασώζονται γιατί χωρίς τις τράπεζες δεν μπορεί να κινηθεί τίποτε και άν δεν διασωθούν, η ιστορική εμεπιρία δείχνει ότι απειλείται οικονομική κατάρρευση. Όμως η διάσωση είναι πολύ δαπανηρή για τα κράτη και συχνά οδηγεί σε υψηλότερους φόρους ή σε μείωση των συντάξεων. Και μετά ο λαός λέει το «ευχαριστώ».
Σε τέτοιες περιπτώσεις, οι πολιτικοί βρίσκονται λοιπόν μπροστά σε δύο εναλλακτικές λύσεις: είτε να κάνουν τον «πλούσιο θείο» και να αντιμετωπίσουν τον πανικό στις χρηματοπιστωτικές αγορές διασώζοντας τις τράπεζες με χρήματα των φορολογουμένων, είτε να μην το κάνουν, αλλά να διακινδυνεύσουν έτσι ακόμη μεγαλύτερη κρίση με μαζική ανεργία, που θα τους στείλει στα σπίτια τους στις επόμενες εκλογές.  Ειδικά σε τέτοιες κρίσεις, οι αντιδράσεις των πολιτικών δείχνουν εντελώς αναποτελεσματικές (άν και μερικοί πολιτικοί δεν χρειάζονται χρηματοπιστωτικές κρίσεις για να γίνουν αναποτελεσματικοί). Δεν είναι καθόλου παράδοξο που το κύρος του πολιτικού προσωπικού μειώνεται κατακόρυφα μετά από τέτοιες κρίσεις.
Αυτό που κάνει τα πράγματα ακόμη χειρότερα, είναι το γεγονός ότι οι καταρρεύσεις συνήθως έρχονται μετά από εποχές ευφορίας, στις οποίες κάποιοι λίγοι βγάζουν πολλά χρήματα και στις οποίες επενδύονται περισσότερα σε κερδοσκοπικούς επενδυτικούς προορισμούς παρά σε νέες βιομηχανίες ή σε ασφαλείς θέσεις εργασίας. Λίγες φορές το χάσμα μεταξύ πλούσιων και φτωχών ήταν τόσο μεγάλο όσο στην εποχή αμέσως πριν τις κρίσεις του 1929 και του 2008, άν και δεν άλλαξαν πολλά μεταξύ 2008 και 2016. Το πιο πλούσιο 10 % κατέχει σχεδόν τα 2/3 των περιουσιακών στοιχείων, ενώ το 40 % των Γερμανών δεν έχει απολύτως τίποτε, και αυτό μετά από τρεις δεκαετίες χρηματοπιστωτικής παγκοσμιοποίησης. Αυτή τη δυσαρμονία ο λαός την αντιλαμβάνεται πολύ καλά. 
Μετά, ακόμη και όσοι έχουν χάσει κάποιες συνέχειες του σήριαλ, διαπιστώνουν ότι δεν υπάρχουν πια τόκοι των καταθέσεων. Αυτή είναι μια από τις τυπικές επακόλουθες επιπτώσεις των μεγάλων κρίσεων, γιατί στις κρίσεις χρέους δεν υπάρχει ζήτηση νέων δανείων και στην πραγματική οικονομία γίνονται ελάχιστες επενδύσεις. Μηδενικά επιτόκια δεν επιβάλλει μόνον ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Μάριο Ντράγκι, που τόσο βιαστικά δυσφημίστηκε στη Γερμανία, αλλά τα ίδια ισχύουν στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην Ιαπωνία και σε άλλες χώρες σε κρίση. Τον λογαριασμό τον πληρώνουν εκείνοι οι μικροαποταμιευτές, οι οποίοι δεν επωφελήθηκαν καθόλου από την προηγούμενη αλματώδη άνοδο.
   
Μεγάλη ευκαιρία για δημαγωγούς και για «ψεκασμένους»
Όλα αυτά ευνοούν προφανώς πιο πολύ τους προπαγανδιστές απλοικών κοσμοθεωριών, παρά τους πολιτικούς που επικεντρώνονται στις μεταρρυθμίσεις του χρηματοπιστωτικού τομέα ή των δημοσιονομικών. Στην πραγματικότητα, μετά από τέτοιες κρίσεις, οι κατεστημένες οικονομικές σοφίες φαίνονται ξαφνικά εντελώς παράλογες, όπως π.χ. η θεωρία ότι οι χρηματοπιστωτικές αγορές λειτουργούν πάντα αποτελεσματικά (efficient marcets hypothese), που την κήρυττε η πλειονότητα των οικονομολόγων σαν επίμονα επαναλαμβανόμενο ψαλμό βουδιστών καλογέρων. Στη δεκαετία του 1930, το κραχ οδήγησε σε μια μεγάλη θεωρητική επανεξέταση και στην απόρριψη του εντελώς αφελούς φιλελευθερισμού.
Είναι η ώρα της δημαγωγίας: Καταρρέει κάθε εμπιστοσύνη στην παλιά συντεχνία των ειδικών, αλλά δεν υπάρχει ακόμη μια νέα. Τότε προκύπτει πολύς ελεύθερος χώρος για δημαγωγούς ή ψεκασμένους, που καλύπτουν το κενό με παράλογες θεωρίες και δόγματα. Δεν φαίνεται καθόλου πιθανό ότι ο Ντόναλντ Τραμπ, λόγου χάρη, θα θελήσει να καταπολεμήσει την υπερσυγκέντρωση του πλούτου. Θα προτιμήσει να τα βάλει με τους Μεξικανούς και τους Μουσουλμάνους, και αυτό κάνει όντως.
Δεν ερμηνεύονται τα πάντα με την οικονομική κατάρρευση και με τα επακόλουθά της, όμως έτσι εξηγείται πολλή από τη δυσαρέσκεια που εκμεταλλεύονται σήμερα για λογαριασμό τους οι Τραμπ, Λε Πεν και Πέτρι: μηδενικά επιτόκια, πολιτικοί που δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα με τις καταστάσεις που αντιμετωπίζουν, τρελές οικονομικές ανισότητες ή οικονομολόγοι που έγιναν αναξιόπιστοι. Οι δημαγωγοί εκμεταλλεύονται τη δυσαρέσκεια, παρόλο που δεν έχουν να προσφέρουν λύσεις. 
Με το να στηθούν φράχτες στη βαλκανική οδό ή να γίνει πιο αυστηρή η νομοθεσία για το άσυλο, δεν αισθανθεί ξανά καλύτερα ο λαός, ούτε θα εκτιμήσει πάλι τους πολιτικούς. Χρειάζονται μεταρρυθμίσεις για να αυξηθούν τα εισοδήματα των πολλών στη χώρα αυτή. Χρειάζεται να γίνουν πάλι οι τράπεζες φορείς παροχής υπηρεσιών ή να επεκταθεί η πραγματική οικονομία τόσο,  ώστε να φέρνει αυτή από μόνη της περισσότερα χρήματα στους ανθρώπους. Τότε μόνον δεν θα είναι τόσο πολλοί άνθρωποι αγανακτισμένοι με όλα και με όλους. Αυτή όμως δεν είναι δουλειά για παραμυθάδες.
Ο Thomas Fricke (1965) αρθρογραφεί στον Spiegel. Από το 2007 διαχειρίζεται  τον διαδικτυακό ιστότοπο WirtschaftsWunder (Το Οικονομικο Θαύμα). Εργάστηκε στην Süddeutschen Zeitung, στην European Climate Foundation, στους Financial Times Deutschland (με αντικείμενο θέματα μακροοικονομίας και οικονομικής πολιτικής), στο OFCE (Παρίσι) και στο Manager Magazin.
Σπουδές στο Aachen και στο Παρίσι (Institut d'Etudes Politiques de Paris και Université Paris I - Sorbonne). Γερμανο-Γαλλικό Βραβείο Δημοσιογράφων (Ιούνιος 1998), Βραβείο Οικονομικής Δημοσιογραφίας της Εταιρείας Κέυνς (Φεβρουάριος 2013). 
Βιβλίο: Wie viel Bank braucht der Mensch? (Μάρτιος 2013)
  


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική Βαρουφάκης βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία συνδικαλισμός Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τράπεζες Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Φούσκα ακινήτων Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Mudde Niels Kadritzke Ralf Dahrendorf Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»