Σάββατο, 20 Ιανουαρίου 2018

Γ. Γεωργακόπουλος: «Τι διδαχθήκαμε από την κρίση; Νομίζω απολύτως τίποτα»

Τι διδαχθήκαμε από την κρίση; 20.1.2018

Ο καταστροφικός ρόλος της μεγάλης πλειοψηφίας του πολιτικού προσωπικού και των ΜΜΕ συνεχίζεται. Όπως συνετέλεσαν αποφασιστικά στην πτώση της χώρας σε βαθειά κρίση, τώρα βάζουν τα δυνατά τους για να καθηλώσουν τους Έλληνες πολίτες στη νηπιακή κατάσταση της ακρισίας.
Στα χρόνια της «ισχυρής Ελλάδας», «μια θέση στο δημόσιο, ένα καινούργιο αυτοκίνητο, ένα εξοχικό», ένα νομιμοποιημένο αυθαίρετο, μια φοροαπαλλαγή ή μια φορολογική «περαίωση», στη συνείδηση πολλών εκλαμβανόταν ως «παροχή» δίκαιη και αυτονόητη. «Παροχή»: Η πιο εκμαυλιστική συμβολική έννοια του παρεοκρατικού, πελατειακού κράτους. Σαν υποδειγματικό κενό σημαίνον, σαν σημαδούρα στο κύμα που επιπλέει πέρα-δώθε (floating signifier - ο Ερνέστο Λακλάου στέλνει χαιρετίσματα), ένωνε ομόψυχα στην μεταπολιτευτική Ελλάδα πελάτες μπλε, πράσινους, κόκκινους, ροζ, φαιόμαυρους και κανελλί με βούλες. 
Σε ένα πραγματικό κράτος πρόνοιας δεν υπάρχουν «παροχές» και πελατείες, αλλά μόνιμοι αναδιανεμητικοί μηχανισμοί που αντιμάχονται τις ανισότητες και αδικίες, τις εγγενείς του συστήματος. Πιο δύσμορφος από τους δύσμορφους, ο ελληνικός (και ίσως, πιο γενικά, ο νοτιοευρωπαϊκός) καπιταλισμός είχε τον δικό του τρόπο - διαμέσου των δημόσιων, πολιτικών θεσμών κάθε είδους - να γίνεται πάροχος δυσανάλογου πλούτου σε μερικούς, αλλά αποσπώντας μέσω δωρεών τη συναίνεση μιας ευρείας πελατείας από ισχυρά μεσοστρώματα, μισθωτά και μή μισθωτά. Τελικά γινόταν πρόξενος αχαλίνωτης ανισότητας στην κοινωνία ως όλον.
Αυτό το πάρε-δώσε του πολιτικού προσωπικού και της πελατείας του, μας λέει ότι αθώοι του αίματος είναι μόνον εκείνοι - πολλοί ή λίγοι - που δεν έπαιξαν σ' αυτό το παιχνίδι. Ωστόσο, στο παιχνίδι αυτό υπάρχουν εκπαιδευτές που εκπαιδεύουν και μετατρέπουν σε εθισμένους παίκτες τους εκπαιδευόμενους: Οι δυσλειτουργικοί θεσμοί είναι οι αποφασιστικοί παράγοντες που παράγουν και αναπαράγουν δύσμορφο σώμα πολιτών και δυσαρμονική κοινωνία. Πίσω τους κινούν τα νήματα οι οικονομικές και πολιτικές ελίτ, σαφώς και οι μιντιακές (παλιών ή νέων μογκούλων και ολιγαρχών)· αυτές συντηρούν, αναδημιουργούν και «επανιδρύουν» τους παρακμιακούς θεσμούς και το αποτυχημένο κράτος. Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι.
Όπως στην ταινία
του Βισκόντι Ο Γατόπαρδος, όλα άλλαξαν και αλλάζουν στην Ελλάδα για να μην αλλάξει τίποτε. Μέχρι και 
το λεγόμενο Μακεδονικό ζήτημα, δείχνει κατευθυνόμενη καθήλωση της πολιτικο-κοινωνικής ενέργειας στα νηπιακά χρόνια, στη δεκαετία του '90, πριν το «σχολείο» και πριν το «μάθημα» που πήραμε.
Γ. Ρ.
 
Νομίζω απολύτως τίποτα. Περάσαμε δίπλα από τα θεμελιώδη χωρίς να τα ακουμπήσουμε. Όλα αυτά τα χρόνια επικεντρωθήκαμε αποκλειστικά στην οικονομική διάσταση, ή καλύτερα στο χρήμα, στα λεφτά που χάναμε και χάνουμε χρόνο με το χρόνο. Ο τρόπος αντίληψης της πραγματικότητας, το αντικείμενο του πόθου, η επιθυμία παρέμειναν ακριβώς στο ίδιο επίπεδο. Καμία προσπάθεια κατανόησης των λαθών, ωρίμανσης ως κοινωνία. Καθηλωμένοι σε μια νηπιακή προσέγγιση, «φέρτε πίσω τα λεφτά», δεν μας ενδιαφέρει αν ήταν δανεικά, «σκίστε τα μνημόνια», δεν μας ενδιαφέρουν οι προϋποθέσεις της ανάπτυξης, δεν μας ενδιαφέρει ο θεσμικός εκσυγχρονισμός της χώρας, δεν μας ενδιαφέρει να συζητήσουμε κάτι άλλο. Κάτι δηλαδή σαν τον βαριά νευρωτικό που αρνείται επίμονα να δει το βάθος της πραγματικής διάστασης του προβλήματος και άρα την έξοδο προς την θεραπεία, θεωρώντας ότι ο παθολογικός συμβιβασμός της ίδιας της νεύρωσης του δίνει τη λύση.
[Η μεγάλη αυταπάτη - Το πάρε δώσε του πολιτικού προσωπικού και της πελατείας του]
Την περίοδο της ευδαιμονίας αφήσαμε την επιθυμία αχαλίνωτη, πέσαμε όλοι με τα μούτρα στο χρήμα, ήταν το μόνο που μας ενδιέφερε. Όλοι ήμασταν ικανοί να διοικήσουμε, όλοι δικαιούμασταν μια θέση στο δημόσιο, ένα ρουσφέτι, ένα καινούργιο αυτοκίνητο, ένα εξοχικό. Το ότι η κατανάλωση που κάναμε δεν συμβάδιζε με το πραγματικό επίπεδο ανάπτυξης και ικανότητας της οικονομίας της χώρας, μας άφηνε και μας αφήνει παγερά αδιάφορους. Οι θεσμοί που οικοδομήσαμε επέτρεπαν τα πάντα, να φοροδιαφεύγουμε, να χτίζουμε αυθαίρετα, να ζητάμε παράλογα ρουσφέτια από τους πολιτικούς - και αυτοί ψήφους από εμάς, να καταστρέφουμε το περιβάλλον και πάει λέγοντας. Είναι όλα αυτά που δεν θέλουμε να συζητήσουμε. Και τώρα με ένα αίσθημα οργής και θυμού κλαίμε γύρω από το χυμένο γάλα επιζητώντας κάποιο μαγικό τρόπο για να επανέλθουμε στην πρότερη κατάσταση.
Κατηγορούμε τα κόμματα όχι γιατί δημιούργησαν την ψευδαίσθηση αλλά γιατί δεν μπορούν να την επαναφέρουν. Αρνούμενοι την πραγματικότητα, εξορκίζουμε την κάθαρση σαν να πρόκειται για το απόλυτο κακό.
[Οι διαστάσεις της κρίσης - Ο καταστροφικός ρόλος κομμάτων και ΜΜΕ]
Από το σύνολο των πτυχών εμείς αντιλαμβανόμαστε μόνον την οικονομική διάσταση και αυτή κουτσουρεμένη, βλέπουμε μόνο τα αποτελέσματά της, ουσιαστικά ότι μειώθηκαν τα εισοδήματά μας, καμία αναφορά όμως στα αίτια. Το ότι το σύνολο των θεσμών μας και το παραγωγικό μας μοντέλο δεν στηρίζονται σε υγιείς βάσεις αποτελεί ελάσσον ζήτημα. Κόμματα και ΜΜΕ φροντίζουν αδιαλείπτως βέβαια να αναπαράγουν αυτή τη μονοδιάστατη προσέγγιση, τα μεν προσπαθώντας να μας πείσουν ότι θα αποκαταστήσουν τις ζημιές, τα δε τρομάζοντάς μας με τα νέα κάθε φορά μέτρα και εκεί τελειώνει και η συζήτηση. Καμία αναφορά στις πρακτικές που μας οδήγησαν στην κρίση, καμία ρεαλιστική πρόταση εξόδου πέραν της γενικόλογης ρητορείας περί ανάπτυξης, νέων επενδύσεων και νέων θέσεων εργασίας.
[Θεσμική, πολιτική, αξιακή πτυχή της κρίσης. Δυσλειτουργικοί θεσμοί παράγουν δύσμορφο σώμα πολιτών και δυσαρμονική κοινωνία]
Όλοι έχουμε συνείδηση ότι τα πράγματα με τους θεσμούς μας δεν πάνε καλά. Όλοι γνωρίζουμε ότι τα κόμματα δεν λειτουργούν όπως πρέπει, ότι το κράτος και το σύνολο των συστημάτων του, φορολογικό, ασφαλιστικό, δικαιοσύνη, εκπαίδευση, υγεία…, δυσλειτουργούν. Ενώ όμως κάθε λίγο και λιγάκι συζητάμε για τον ξύλινο λόγο των κομμάτων, για το φακελάκι του γιατρού, για την παπαγαλία στα σχολεία και την έλλειψη κριτικής προσέγγισης των πραγμάτων, για τα πτυχία χωρίς σοβαρό υπόβαθρο γνώσης, για το άδικο φορολογικό σύστημα, για τις τρομερές καθυστερήσεις απονομής δικαιοσύνης, για την αναξιοκρατία, για την αναποτελεσματική διοίκηση και πάει λέγοντας εντούτοις δεν διαμορφώνεται κανένα κίνημα διεκδίκησης αλλαγής των πραγμάτων. Ουσιαστικά δεν μας εξοργίζει όλη αυτή η κατάσταση. Μας αρκεί να αναφωνούμε κάπου κάπου «που είναι το κράτος;» και να ακούμε από τα κόμματα περί επανίδρυσης, αναδιοργάνωσης, εκσυγχρονισμού χωρίς να βλέπουμε κανένα πρακτικό αποτέλεσμα. Εξ ου και αποφεύγουμε να συζητήσουμε το θεμελιώδες ερώτημα.
Τι είδους πολίτες και τι είδους κοινωνία διαμορφώνουν αυτοί οι θεσμοί; Ας το πούμε ξεκάθαρα λοιπόν, δημιουργούν πολίτες και κοινωνίες που αδυνατούν να κάνουν τις βασικές διακρίσεις, να ξεχωρίσουν το σημαντικό από το ασήμαντο, το δίκαιο από το άδικο, το λογικό από το παράλογο, το ηθικό από το ανήθικο. Και να το πούμε όχι ως μια πράξη αυτοστιγματισμού, αλλά ως μια πράξη απελευθέρωσης από μια μη υγιή κατάσταση.
[Τι γίνεται με τις ελίτ; Το ψάρι  βρωμάει από το κεφάλι] 
Το μεγάλο βάρος αυτής της συζήτησης πέφτει στις ελίτ της χώρας.
Όμως οι πνευματικές ελίτ είναι ανύπαρκτες· που-και-που ακούγονται κάποιες λίγες φωνές λογικής, οι οποίες όμως χάνονται μέσα στο γενικότερο χυλό, εξαφανίζονται μέσα σε έναν δημόσιο χώρο απέραντης μπουρδολογίας, σε έναν χώρο όπου τα ΜΜΕ διαθέτουν άφθονο χρόνο σε δήθεν επαΐοντες και δήθεν διανοούμενους και άπειρες ώρες σε συζητήσεις περί πυρίκαυστων μεζέων.
Οι κομματικές ελίτ χωμένες μέσα στη γυάλα τους, επιδεικνύουν μια παθολογική αγάπη για τις τακτικές που θα πλήξουν το αντίπαλο κόμμα και τους εσωκομματικούς αντιπάλους, ένα απερίγραπτο πάθος για την μικροπολιτική, κατ’ ουσία για τη μη πολιτική. Βουτηγμένα μέσα στις μικροίντριγκες και τους μικροτακτικισμούς δεν γνωρίζουν καν ότι για να ηγηθείς μιας χώρας δεν αρκούν μόνο οι επίσημοι λόγοι και τα νομοσχέδια. Πρέπει επίσης να διαμορφώνεις συμπεριφορές, κουλτούρα, να ευαισθητοποιείς, να δίνεις το παράδειγμα, να εμπνέεις τους ανθρώπους, να λες με θάρρος τι πρέπει να γίνει, όχι μόνο εδώ και τώρα αλλά και αύριο και πιο μετά.
Για τη χώρα και τα τρομακτικά της προβλήματα, για την αντιμετώπιση της ανεργίας, του ασφαλιστικού, του δυσλειτουργικού κράτους κ.λπ. σπάνια ακούς κάποια σοβαρή πρόταση από αυτά. Ή μάλλον ακούς π.χ. για αξιολόγηση και αξιοκρατία στο δημόσιο, χωρίς όμως να σταματούν την ολέθρια πρακτική τους να το διοικούν με κομματικά στελέχη. Αν δούμε δε το θέμα της επικείμενης ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης αντί να ξεκινήσουν μια βαθιά συζήτηση για την Ευρώπη που θέλουμε και για το ποια θα είναι η θέση της χώρας μας σε αυτή, προτιμούν να σιωπούν, θα μιλήσουν αργότερα για την Ευρώπη που δεν θέλουμε. Ας μην μιλήσουμε για το θέμα της μετάβασης της χώρας στην νέα εποχή της 4ης βιομηχανικής επανάστασης, για τις δυνατότητες της τεχνητής νοημοσύνης και πως η χώρα μας θα ανταπεξέλθει σε αυτές τις τρομακτικές αλλαγές που έρχονται, αυτά είναι παντελώς εκτός ατζέντας.
Αν δεν μιλήσουν όμως για όλα αυτά πως θα οδηγήσουν τη χώρα στην έξοδο από την κρίση και στη νέα εποχή; Αν δεν μιλήσουν για τις πρακτικές που μας οδήγησαν στη κρίση, για το τι δεν κάναμε καλά, πως θα επέλθει η αυτογνωσία, πώς θα κάνουμε το επόμενο βήμα; Η απάντηση είναι ότι δεν θα το κάνουμε. Αυτό που μένει είναι η αναπαραγωγή του ίδιου.
Εικόνες ενός πολιτικού πολιτισμού βαθειάς παρακμής: Βουλή και «Εξέδρα επισήμων» (τυχαία η επιλογή σωματείου)
Και τώρα τι;
Είμαι πεπεισμένος ότι αν η χώρα δεν προχωρήσει με παρρησία σε μια πραγματική και νηφάλια συζήτηση για τα κακώς κείμενα, δεν θα καταφέρει να ορθοποδήσει. Αν δεν κατανοήσουμε ότι στην πολυδιάστατη κρίση μας οδηγήσαν μια σειρά λανθασμένων επιλογών και παράδοξων πρακτικών στις οποίες συμμετείχαμε όλοι (κόμματα, ΜΜΕ, συνδικάτα, πολίτες…), ο καθένας με το δικό του μερίδιο ευθύνης, δεν υπάρχει περίπτωση να την υπερβούμε.
Βέβαια η οικονομία θα ανακάμψει κάποια στιγμή (με πολύ αργό ρυθμό). Όμως αν δεν αποδεχθούμε με ειλικρίνεια ότι το πελατειακό κράτος, η αναξιοκρατία, το ρουσφέτι, η φοροδιαφυγή και πολλά άλλα δεν αποτελούν απλώς ανασταλτικούς παράγοντες της οικονομικής ανάπτυξης, αλλά ταυτόχρονα θεμελιωδώς ανήθικες πρακτικές στις οποίες δεν μπορούμε να βασίσουμε την συνύπαρξή μας ως κοινωνία, τότε δεν θα έχουμε καταφέρει απολύτως τίποτα, ακόμη και εάν μετά από κάποια χρόνια έχουμε λίγα παραπάνω χρήματα στη τσέπη μας.

[Οι μεσότιτλοι από τον ιστοχώρο Μετά την Κρίση
Ο Γεώργιος Γεωργακόπουλος (γενν. 1961) είναι στέλεχος του Υπουργείου Υγείας. Πτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές στην κοινωνιολογία στο πανεπιστήμιο Lumiere Lyon 2 στη Γαλλία. Εργάστηκε ως επίκουρος καθηγητής κοινωνιολογίας (1991 – 1996) στο Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα (ΤΕΙ) Αθηνών. Το 1996 αποφοίτησε από την Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης. Εργάστηκε για 6 χρόνια στην Μόνιμη Ελληνική Αντιπροσωπεία της Ελλάδας στην Ε.Ε. ως εκπρόσωπος της χώρας (1999 – 2005) όπου και σχεδίασε και υλοποίησε την προεδρία της Ελλάδας το 2003 στον τομέα της υγείας. Εκπροσώπησε κατά καιρούς την Ελλάδα σε επιτροπές υψηλού επίπεδου στην Ε. Επιτροπή και το Συμβούλιο της Ευρώπης για θέματα υγείας, αναπηρίας, και προστασίας των προσφύγων. Επικεφαλής της Ειδικής Υπηρεσίας προγραμμάτων ΕΣΠΑ του Υπουργείου Υγείας τα έτη 2011-2012. Μέλος της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης «Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες» και του Δ.Σ. του «Διοικητικού Επιμελητηρίου Ελλάδος». Συμμετείχε στην πολιτική πρωτοβουλία Δυναμική Ελλάδα - Για μια Σύγχρονη Σοσιαλδημοκρατία. Αρθρογραφεί σε θέματα που αφορούν τη μεταρρύθμιση της δημόσιας διοίκησης και της υγείας.

1 σχόλιο:

  1. ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ 18:02
    Γιώργος Προβόπουλος: Ολοι ήξεραν, αλλά κανείς δεν ήθελε να ακούσει
    ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗΣ

    «Στην Ελλάδα ποιος ξέρει το έλλειμμα; Μόνο ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος; Είναι αστείο να το λέμε αυτό. Το έλλειμμα το ξέρει το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους – τριακόσιοι άνθρωποι. Η στατιστική αρχή – άλλοι διακόσιοι. Η ΤτΕ, το ένα κομμάτι το ταμειακό – άλλα πενήντα στελέχη. Και ρωτώ εγώ: Στην ομάδα του Παπανδρέου ήταν τότε πρόσωπα με μεγάλη πείρα στα υπουργεία και στις τράπεζες. Αυτοί δεν ήξεραν πού πήγαινε το έλλειμμα;» λέει ο πρώην διοικητής της ΤτΕ, Γιώργος Προβόπουλος

    Η συζήτηση αυτή «μυρίζει μούχλα». Ή τουλάχιστον έτσι νομίζει ο Γιώργος Προβόπουλος. Ο μοναδικός από τους παράγοντες της οικονομίας που βρέθηκε σταθερά σε θέση ευθύνης στην πρώτη φάση της ελληνικής κρίσης –από τον Ιούνιο του 2008 έως τον Ιούνιο του 2014– δεν θέλει να μιλάει συνέχεια για το «μουχλιασμένο» παρελθόν. H συζήτηση αυτή, λέει, όπως γίνεται –«για να επιρρίψει ευθύνες ο ένας στον άλλον»– δεν έχει αξία. Θα είχε αξία μόνο αν γινόταν με το βλέμμα στο μέλλον. «Επειτα από τρία μνημόνια ξέρουν ο μέσος Eλληνας και ο μέσος πολιτικός ποιο είναι το πρόβλημα; Γιατί η χώρα βούλιαξε;», αναρωτιέται.

    Τα ερωτήματα, όμως, για το annus horribilis –το τρομερό έτος 2009– διαρκώς αναζωπυρώνονται. Τελευταίες αφορμές ήταν ένα βιβλίο –του πρώην υπουργού Οικονομικών Γιάννη Παπαθανασίου– και μία έκθεση: Η εσωτερική έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος με ημερομηνία 6 Οκτωβρίου 2009, που δημοσίευσε στις 7 Ιανουαρίου η «Καθημερινή», που οι αναλυτές της τράπεζας διαπίστωναν «πρωτοφανή δημοσιονομικό εκτροχιασμό». Αυτή η έκθεση αποτέλεσε και τη θρυαλλίδα για μια μακρά συζήτηση με τον πρώην διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος.
    [...]

    http://www.kathimerini.gr/945458/article/proswpa/synentey3eis/giwrgos-provopoylos-oloi-h3eran-alla-kaneis-den-h8ele-na-akoysei

    ΥΓ Τίποτα δεν μας σώνει ούτε οι μασόνοι! Μ.Ρασουλης

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Financial Times - Der Spiegel)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία αντιπροσωπευτική δημοκρατία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Έθνος και ΕΕ Εκπαίδευση Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θ. Αγγελόπουλος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ισπανία ιστορία Ιταλία Καζαντζάκης Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα «κοινωνικής» δικτύωσης Μεσόγειος Μεταπολίτευση Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Νίτσε Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παγκοσμιοποίηση Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τσακαλώτος Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Χαλκιδική Χέγκελ Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός Acemoglu/Robinson Adorno André Gorz Azra Nuhefendić Balibar Brexit Carl Schmitt Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Franklin Roosevelt Habermas Hannah Arendt Heidegger J. Augstein Jan-Werner Müller Jeremy Corbyn Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Miroslav Krleža Mudde Niels Kadritzke Otto Bauer Ruskin Streeck T. S. Eliot Timothy Snyder Ulrich Beck Ulrike Guérot Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε, κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Βλέπει τον εαυτό του ως κοινωνιολόγο κυρίως, όμως είναι και ο «τελευταίος φιλόσοφος» - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι