Παρασκευή, 1 Νοεμβρίου 2019

Ο Ταγίπ με τον Βλαντίμιρ ειρηνευτές στο Σότσι, ο Εμμανουέλ Μακρόν σε ρόλο σαμποτέρ στις Βρυξέλλες - Εποχή των τεράτων ή νέα κανονικότητα;

Εάν οι Κούρδοι της Συρίας, μέχρι χθες σύμμαχοι και συμπολεμιστές των Αμερικανών, «αφήνονται με τόση ευκολία στην τύχη τους, τότε τι μπορούν να περιμένουν άλλοι σύμμαχοι των ΗΠΑ, που δεν έχουν χάσει μάλιστα χιλιάδες μαχητές στο μέτωπο»; Ο σημερινός Πρόεδρος των ΗΠΑ επικαλείται βέβαια ιστορικά γεγονότα: «Στο κάτω-κάτω, σύμμαχοι-ξεσύμμαχοι, και παρόλο που μας αρέσουν, αυτοί οι Κούρδοι δεν βοήθησαν την Αμερική στην απόβαση της Νορμανδίας το 1944».  Αλλά αυτό το επιχείρημα του Ντόναλντ Τραμπ, ακριβώς επειδή μοιάζει με ανέκδοτο και είναι λόγια παιχνιδιάρικα ἐν οὐ παικτοῖς, δίνει ακόμη μεγαλύτερη έμφαση στο ερώτημα του αρθρογράφου της Καθημερινής (Ν. Παπαδόπουλος, «Οι σταθερές έχουν χαθεί», 23.10.2019).
Από την άλλη πλευρά, για το πόσο η σημερινή, η κυβερνώσα Ευρωπαϊκή Ενωση, μπορεί να οικοδομήσει αντίβαρα εμπιστοσύνης, τα πράγματα μιλούν επίσης από μόνα τους. «Μόλις που κατάφερε, με σκληρά προγράμματα λιτότητας που έφεραν την άνοδο της ξενοφοβίας και της Ακροδεξιάς, να ξεπεράσει το οικονομικό τσουνάμι της Lehman Brothers. Πέντε χρόνια τώρα, όμως, δεν κατάφερε να συμφωνήσει σε μια συνολική πολιτική για τη Συρία, ενώ επέτρεψε στην Τουρκία να ελέγχει την κάνουλα των προσφυγικών ροών», γράφει ο ίδιος αρθρογράφος. 
Άς θυμόμαστε όμως καλύτερα τους ανθρώπους, τα λόγια και τα έργα τους. Πρόβλημα δεν είναι μόνον τα βάρη της προσφυγικής κρίσης που επωμίζεται ο ευρωμεσογειακός Νότος, ιδίως η Ελλάδα και η Ιταλία. Γιατί και η κεντρική πολιτική της Άνγκελα Μέρκελ, δηλαδή ο χειρισμός για τη χώρα της, εξαρχής καταγγέλθηκε ως ανεύθυνη και ανήθικη, με επιχειρήματα πολιτικά και ηθικά, από σχολιαστές λίγους μεν, αλλά κάθε άλλο παρά δεξιούςΕίναι πολλά και αλληλένδετα: Selfies με μετανάστες, «θα τα καταφέρουμε», «η δημοκρατία να είναι συμβατή με τις αγορές»· αλλά και η αναβάθμιση της τουρκικής ημιδημοκρατικής εξουσίας σε ρυθμιστή των μεταναστευτικών ρευμάτων ήταν έργο δικό της.
Όμως οι τελευταίες μεγάλες επιδείξεις ανευθυνότητας και πράξεις αντιευρωπαϊκής δολιοφθοράς ήρθαν από τον Γάλλο Πρόεδρο Εμμανουέλ Μακρόν. Πρώτα, συνεργαζόμενος με τις σημερινές δεξιότατες εθνικολαϊκιστικές κυβερνήσεις της Ουγγαρίας και τις Πολωνίας, τορπίλλισε μια κατεξοχήν δημοκρατική καινοτομία εντός της δημοκρατικά ελλειμματικής ΕΕ, δηλαδή την εκλογή ως Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ενός πολιτικού με ένα ελάχιστο δημοκρατικής νομιμοποίησης: Δηλαδή ενός από τους κορυφαίους υποψηφίους των ευρωκοινοβουλευτικών ομάδων. Μετά, αρνήθηκε να ανάψει πράσινο φως για τις διαπραγματεύσεις Αλβανίας και Βόρειας Μακεδονίας, υποχρεώνοντας την ΕΕ να αθετήσει υποσχέσεις, φερόμενη σαν κοινός αποπλανευτής κορασίδων με προτάσεις γάμου («είπα-ξείπα»). Λίγο πριν, ο Μακρόν είχε συμβουλεύσει έναν νεαρό Γάλλο άνεργο με πανεπιστημιακό πτυχίο, γεωπονικής, να πάει λίγο παρακάτω για να αποκατασταθεί επαγγελματικά, στα μαγαζιά του Μονπαρνάς, όπου ζητούνται σερβιτόροι και μπάρμεν· ενώ στο ενδιάμεσο, σαν πιο Τραμπιστής από τον Τραμπ, αποκάλεσε «εχθρό του πολιτισμού μας» μια δεκαεξάχρονη μαθήτρια, η οποία τυχαίνει να είναι η εμβληματική ηγέτιδα των νεανικών κινημάτων για την προστασία του κλίματος.
Τα στρατηγικά λάθη του Εμμανουέλ Μακρόν στην εσωτερική μονομαχία του με την Μαρίν Λε Πεν, που του καταλογίζουν Γάλλοι αναλυτές, εμφανίζονται στην ΕΕ και στον κόσμο ως το «ιστορικό λάθος» του, όπως είπε ο Ζαν Κλωντ Γιούνκερ. «Δρα με βάση μόνο αυτό που πιστεύει πως είναι το εθνικό συμφέρον, ή για να είμαι πιο σωστή, το προσωπικό του συμφέρον» (Οντίν Λιναρδάτου, «Το ιστορικό λάθος του Μακρόν και η δεξιά στροφή», 24.10.2019)
Εάν δείχνει κάτι τούτο το πολιτικό μπάχαλο, δείχνει και αυτό, μαζί με πολλά άλλα, ότι οι σημερινοί ηγέτες χωρών της ΕΕ, του Μακρόν και της Μέρκελ συμπεριλαμβανομένων, είναι χαμηλού πολιτικού επιπέδου. Μεγαλοπρεπείς σε διακηρύξεις και μικροπρεπείς σε έργα και σε συνέπεια, άτολμοι αλλά και τυχοδιώκτες, χωρίς σταθερές ιδέες αλλά και εμμονικοί σε θέσεις που ήδη αποδείχθηκαν στην πράξη εσφαλμένες, υπερτιμούν δυσανάλογα το οικονομικόν ζώον και υποτιμούν το πολιτικόν ζώον. Με ηθική της ευθύνης ανύπαρκτη και με ηθική της πεποίθησης σταθερή όσο ένα φτερό στον άνεμο. Άτοπο να περιμένεις πολλά από τέτοιους πολιτικούς. Δεν προσέφεραν κάτι ουσιαστικό και δεν μπορούν να προσφέρουν πια τίποτε, ούτε στις χώρες τους ούτε στην ήπειρο ως όλον. Αλλά και για τους «ώριμους» (ηλικιακά μόνον) πολίτες που προτιμούν ακόμη τέτοιους πολιτικούς, καλύτερα να λείπουν οι αυταπάτες. 
*
Στη γλώσσα των μηχανικών μια τέτοια αλληλουχία φαινομένων εκ πρώτης όψεως αλλόκοτων, αλλά στατιστικά προβλέψιμων και αργά ή γρήγορα αναπότρεπτων, ονομάζεται system failure. Υπάρχει βλάβη. Πράγματα που μέχρι χθές λειτουργούσαν, όπως λειτουργούσαν, τώρα δεν λειτουργούν. Και ενώ το 2008, παρά την βλάβη στο υποσύστημα της οικονομίας, το υποσύστημα της πολιτικής συνέχισε να λειτουργεί όπως-όπως (υπνοβατώντας με τον αυτόματο πιλότο), τώρα υπνοβατούν σε επίφοβα ύψη οι χρηματιστηριακοί δείκτες των ΗΠΑ και των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών, αλλά το επίπεδο της πολιτικής βυθίζεται σε βάθη ανεξερεύνητα. Η μεταφόρτωση της κρίσης από το υποσύστημα της οικονομίας στο υποσύστημα της πολιτικής έχει ολοκληρωθεί. Τουλάχιστον στις ΗΠΑ, στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις πιο ισχυρές χώρες της ηπειρωτικής ευρωπαϊκής Δύσης.
Η αντιμετώπιση είναι, να αποδεχθείς
πρώτα-πρώτα ότι συμβαίνει, να το εμπεδώσεις, να πείς στην παλιά κατάσταση, την λεγόμενη και ομαλή, «αντίο, θα μας λείψεις, αλλά το περίμενα». Και να το πάρεις απόφαση ότι έχεις να κάνεις με κάτι δύσκολο, επώδυνο. Μετά, να ερευνήσεις ψύχραιμα τη νέα πραγματικότητα (άραγε είναι μια προσωρινή «εποχή των τεράτων» ή ένα είδος «νέας κανονικότητας»;) και να ψάξεις για βιώσιμες και εμπνευσμένες αλλά ρεαλιστικές εναλλακτικές λύσεις.
Αντίθετα με τις ΗΠΑ, όπου η πολιτική είναι τώρα μή προβλέψιμη, στην ηπειρωτική Ευρώπη διαφαίνεται ένα χειροπιαστό δεδομένο, χωρίς όμως να ξέρουμε εάν η επώδυνη κυοφορία θα φέρει το καλύτερο ή το χειρότερο: Η σημερινή γενεά ευρωπαίων ηγετών τύπου Μακρόν και Μέρκελ βαίνει προς απόσυρση. Οι ελπίδες για την Ευρώπη - αμυδρές έστω - επαφίενται σε μια ερχόμενη νέα γενεά πολιτικών. Κατά βάση όμως, επαφίενται στους πολλούς ερχόμενους πολίτες που ανήκουν στις νέες γενεές, σ' εκείνους που αύριο μπορούν να αναδείξουν και να στηρίξουν στον δύσκολο στίβο της δημοκρατίας, χωρίς αυταπάτες, τέτοιους πολιτικούς νέου τύπου και μέσω αυτών να στηρίξουν τους εαυτούς τους.
Ωστόσο ο χρόνος πιέζει και η πολιτική καθυστερεί. Και όσο καθυστερεί, η ζωή τιμωρεί: Το επανορθωτικό και προωθητικό έργο που πρέπει να γίνει, αποκτά ολοένα και πιο ηράκλειες διαστάσεις.
Γ. Ρ.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Financial Times - Der Spiegel)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

«Γενιά του '30» «Μακεδονικό» 1968 αειφορία αντιπροσωπευτική δημοκρατία Αριστοτέλης Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Έθνος και ΕΕ Εκπαίδευση Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ηγεμονία ΗΠΑ Ήπειρος Θ. Αγγελόπουλος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ ιστορία Ιταλία Καζαντζάκης Καταναλωτισμός Κεντρική Ευρώπη Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κράτος Πρόνοιας Κώστας Καραμανλής Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέλισσες Μέσα «κοινωνικής» δικτύωσης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μεταπολίτευση Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Νίτσε Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παγκοσμιοποίηση Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σημίτης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τραμπ Τροβαδούροι Τσακαλώτος Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Χαλκιδική Χέγκελ Χριστιανισμός Acemoglu/Robinson Adorno Albrecht von Lucke André Gorz Azra Nuhefendić Balibar Brexit Carl Schmitt Chomsky Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Elmar Altvater Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Franklin Roosevelt Habermas Hannah Arendt Heidegger Jan-Werner Müller Jeremy Corbyn Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Michel Foucault Miroslav Krleža Mudde Otto Bauer PRAXIS International Ruskin Sandel Michael Strauss Leo Streeck T. S. Eliot Timothy Snyder Tolkien Ulrich Beck Ulrike Guérot Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Βλέπει τον εαυτό του ως κοινωνιολόγο κυρίως, όμως είναι και ο «τελευταίος φιλόσοφος» ή μάλλον κάνει φιλοσοφική κοινωνιολογία και κοινωνιολογική φιλοσοφία- τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, υπέρ του «μικρού» πολίτη;

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι