Λαϊκιστές και φιλελεύθεροι - «Το φιλελεύθερο κράτος διατηρείται στη ζωή από προϋποθέσεις τις οποίες δεν μπορεί να εγγυηθεί αυτό το ίδιο»

1. Coincidentia oppositorum - Η σύμπτωση των αντιθέτων
 
Η μεταμοντέρνα «πολιτισμική Αριστερά» των «μειονοτήτων» και «ιδιαιτεροτήτων» - μετά το σοκ του 1989 την κατακυρίευσε πραγματική μανία υπερτίμησης των ιδιαίτερων ταυτοτήτων - και η μεταμοντέρνα «πολιτισμική» και «ταυτοτική» (identitäre) Δεξιά, πανευρωπαϊκώς και παναμερικανικώς, δηλαδή εδώ στη Δύση, ασχολούνται με τα ίδια πράγματα αλλά υπό αντίστροφη οπτική γωνία. Όμως τους ενώνει ένα πράγμα, το ουσιαστικό: Και οι δύο παραλείπουν ή αποφεύγουν να ασχοληθούν με τα πραγματικά προβλήματα του μέσου και προπαντός του αδύναμου πολίτη. Φυσικά δεν τα αποφεύγουν μόνον αυτοί. Τα αποφεύγουν και οι σημερινοί φιλελεύθεροι, ακόμη και πολλοί φιλελευθερίζοντες σοσιαλδημοκράτες.

Κεντρικό πρόβλημα της δημοκρατίας είναι σήμερα το πρόβλημα της εκπροσώπησης των διακριτών κοινωνικών ομάδων στο επίπεδο όπου σχεδιάζονται (διακριτές;) πολιτικές και λαμβάνονται αποφάσεις: Οι πολιτικοί παράγοντες, δρώντας όλοι μαζί, αρχίζοντας από τους σημερινούς φιλελεύθερους και δημοκρατικούς συντηρητικούς, με τη νέα Σοσιαλδημοκρατία και τη λεγόμενη Νέα Αριστερά να τους ακολουθούν, αλλά τελικά, μαζί και οι ανερχόμενοι λαϊκιστές που επωφελούνται από το κενό πολιτικής που αφήνουν οι τρεις πρώτες ομάδες, με μια παράδοξη ανταγωνιστική συνεργασία μεταξύ τους, τραβούν μέχρι τα ακραία όρια και ολοκληρώνουν αυτό που ξεκίνησαν πιο παλιοί παραδοσιακοί πολιτικοί. Απευθύνονται κυρίως σε ειδικές κατηγορίες ψηφοφόρων, στα λεγόμενα target group των κομματικών σχεδιαστών εκλογικής τακτικής και των δημοσκόπων. Αυτές οι ευνοούμενες ομάδες μπορεί να είναι πολλά και εντελώς ετερόκλητα ή και αντίθετα πράγματα. Λόγου χάρη, μειοψηφίες «μή τυπικού φύλου», με υπερεκπροσώπηση στη δημόσια σφαίρα, αλλά και ομάδες γνώμης ακραία οπισθοδρομικές ως προς τις κοινωνικές αξίες, λές και έχουν βγεί από το μπαούλο με τον σκώρο. Μπορεί να είναι οι πολυμήχανοι δραστηριοποιούμενοι και υπερκινητικοί απασχολούμενοι στον ιδιωτικό χρηματοοικονομικό τομέα, αλλά και η ακούνητη σαν βράχος βαρειά δημοσιουπαλληλία στο βαθύ κράτος. Μπορεί να είναι ζωηρές μειοψηφίες αλλεργικές στους μετανάστες για διάφορους λόγους, υλικούς ή ιδεολογικούς, αλλά και αντίθετα, μεταλλαγμένοι πρώην αριστεροί, εθισμένοι στο να αποδέχονται ως «αγνούς προλετάριους» μόνον τους «μη αυτόχθονες» και να αδιαφορούν για τους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα και τους ανέργους που έχουν την ατυχία να θεωρούνται αυτόχθονες. Υπάρχουν πολλά target group που ενδιαφέρουν τους σημερινούς πολιτικούς, σ' αυτή τους την συνέργεια των αντιθέτων. Όμως, τι προκύπτει από το τελικό «πολιτικό άθροισμα» της δράσης τους; Προκύπτει ότι καθόλου δεν τους ενδιαφέρει ο αδύναμος πολίτης που φοβάται ότι αύριο θα είναι άνεργος (ή είναι ήδη) και η συνήθης οικογένεια με συνήθεις μισθωτούς ή μικρομεσαίους γονείς, που αγωνιούν για την καθημερινή επιβίωση, που συσχετίζουν το σχολείο των παιδιών τους με τις λέξεις «χαμηλή ποιότητα εκπαίδευσης» και τις συγκοιωνίες με τη λέξη «ταλαιπωρία»,  που δεν ξέρουν άν αύριο θα είναι σε θέση να πληρώνουν το ενοίκειο ή τους λογαριασμούς του ηλεκτρικού ρεύματος

Κοντολογίς, δεξιοί και αριστεροί μεταμοντέρνοι πολιτικοί, φιλελεύθεροι και λαϊκιστές, μεριμνούν κυρίως για όλες εκείνες τις δυναμικές μειοψηφίες ψηφοφόρων, που σύμφωνα με κάποιες γνώμες «παλιομοδίτικες» και ίσως κακεντρεχείς (ή μήπως ειρωνικά ρεαλιστικές;), είναι οι πραγματικοί κομματικοί πελάτες της μεταμοντέρνας εποχής. Για τους άλλους, τους πολλούς πολίτες, δεν απομένει απόθεμα μέριμνας.
Όχι τυχαία, αυτούς τους πολλούς αλλά υποτίθεται «ασήμαντους», εδώ και πολύ καιρό, οι κομματικές (και άλλες) ελίτ αποκαλούν υποτιμητικά, σχεδόν περιφρονητικά, «σιωπηλή πλειοψηφία». 

«Το φίδι και ο Αλέξανδρος τα κάνανε πλακάκια»

ΣΥΡΙΖΑ και «άλλοι»: Βαδίζοντας χωριστά - αντιμετωπίζοντας τους αντιπάλους μαζί;

Το άρθρο «Στόχοι ευρωπαϊκής πολιτικής - Οι αγορές έχουν κερδίσει έδαφος» του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη στην «Εφημερίδα των Συντακτών» (7.2.2015) επιτρέπει και μιαν ερμηνεία φαινομενικά παράδοξη (παράδοξη σε σχέση με το ποιός είναι ο συντάκτης του) : μοιάζει σαν να υποστηρίζει έμμεσα, πως για ό,τι αφορά την ευρωπαϊκή κρίση ως όλον, οικονομική, θεσμική, πολιτική, την πιο σωστή άποψη ανάμεσα στα ελληνικά κόμματα την έχει ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο πρώην πρωθυπουργός δίνει την εντύπωση ότι μετακινείται προς τη «γραμμή Χάμπερμας – Φίσερ – Πικετί» (άς την ορίσουμε έτσι εντελώς σχηματικά), δηλαδή δείχνει να εγκαταλείπει όχι μόνον τη μέχρι τώρα στάση του ΠΑΣΟΚ (την «επίσημη» πολιτική του ΠΑΣΟΚ από το 2010 μέχρι τώρα), αλλά να απομακρύνεται και από τη μέχρι τώρα γραμμή της επίσημης ηγετικής ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας (ας την αποκαλέσουμε σχηματικά «γραμμή Ολλάντ - Γκάμπριελ - Ρέντσι - Σούλτς»). Από τους ευρωπαίους Σοσιαλδημοκράτες ηγέτες, οι πιο κοντινοί στην «αιρετική» γραμμή δείχνουν να είναι οι αυστριακοί Σοσιαλιστές, όπως ο καγκελάριος Βέρνερ Φάϊμαν και ο Χάννες Σβόμποντα, πρόεδρος της Συμμαχίας Σοσιαλιστών & Δημοκρατών στην Ευρωβουλή.

Ούλοφ Πάλμε με το γιό του, Μπρούνο Κράϊσκυ, Βίλλυ Μπράντ (1971)