Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Βόλφγκανγκ Μύνχάου: Ο Μακρόν αντιμέτωπος με το πρόβλημα της Ευρώπης

© The Financial Times - Wolfgang Münchau:  Macron will have to make a decisive move on Europe,  30.4.2017

[...] Στην πολιτική ατζέντα του κ. Μακρόν υπάρχει το εξής πρόβλημα: κανείς δεν ξέρει πραγματικά πώς θα μπορέσει να την κάνει πράξη. Ο θεσμικός ρόλος του Γάλλου προέδρου είναι ισχυρός· όμως, το ποιά τύχη είχε ο Φρανσουά Ολάντ είναι χρήσιμο προειδοποιητικό μήνυμα για τα όρια του τι μπορεί να κάνει ένας πρόεδρος. 
Οι Σοσιαλιστές του κ. Ολάντ είχαν τουλάχιστον την πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση, στο γαλλικό κοινοβούλιο. Δεν είναι ακόμη σίγουρο εάν ο κ. Μακρόν,  μετά τις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου, θα έχει έστω και έναν δικό του βουλευτή. Θα καταλήξει ως απλό τελετουργικό πρόσωπο - όπως είναι ο ομοσπονδιακός πρόεδρος της Γερμανία - και η μόνη του δουλειά θα είναι να σφίγγει χέρια και να εκφωνεί μεγάλους λόγους; Ή θα μπορέσει να βρει τρόπο για να προωθήσει αλλαγές;
Η μόνη υπόσχεση του κ. Μακρόν που είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα, είναι η ατζέντα του για την ευρωζώνη. Έχει προτείνει μεταρρυθμίσεις στη διακυβέρνηση της ευρωζώνης, οι οποίες είναι σε μεγάλο βαθμό σύμφωνες με όσα προτείνω σ' αυτήν εδώ τη στήλη [των Financial Times] εδώ και χρόνια:
Μια κοινή δημοσιονομική πολιτική,
έναν κοινό υπουργό οικονομικών,
ένα κοινό μέσο δανεισμού της ευρωζώνης [ευρωομόλογο ή ισοδύναμά του]
και ολοκλήρωση της τραπεζικής ένωσης. 
Γι' αυτόν τον λόγο και μόνον, κ. Μακρόν είναι άξιος υποστήριξης. Όμως, οφείλει στους ψηφοφόρους του μια απάντηση στο εξής ερώτημα: Τι θα κάνει εάν, όπως είναι πιθανό, η Γερμανία απαντήσει στις τέσσερις προτάσεις του με τέσσερα όχι; Θα υποχωρήσει ή θα ασκήσει πίεση στο Βερολίνο; Και εάν κάνει το δεύτερο, τι είδους πίεση; Με δεδομένη την υπόθεση ότι δεν θα απειλήσει με έξοδο της Γαλλίας από την ευρωζώνη, τι άλλο θα μπορούσε να κάνει; Εάν η απάντηση είναι «όχι πολλά», δεν είναι εύλογο να αναρωτηθούμε πόσο διαφορετική θα είναι η προεδρία Μακρόν από την προεδρία του Ολάντ; Σ' αυτό ακριβώς το σημείο στοιχηματίζει η κα Λε Πεν: Ότι ο κ. Μακρόν, ο πρώην οικονομικός σύμβουλος του απερχόμενου προέδρου και πρώην υπουργός Οικονομικών, στην πραγματικότητα δεν ανατιπροσωπεύει  κάτι διαφορετικό και δεν έχει στο πρόγραμμά του καμμιά αλλαγή [...] 

Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Γιάννης Βούλγαρης: Η αβέβαιη αντεπίθεση - νέα πραγματικότητα στις ευρωπαϊκές κοινωνίες
+ Mια υπενθύμιση: το έργο του Νίκου Πουλαντζά

© Τα Νέα - Γιάννης Βούλγαρης: Η αβέβαιη αντεπίθεση, 6.5.2017

Μια ρεαλιστική και περιεκτική σύνοψη της νέας πραγματικότητας από τον Γ. Βούλγαρη: 
«Ή η Ευρώπη θα λειτουργήσει και πάλι ελκτικά προς τους πολίτες των κρατών-μελών ή οι πολιτικές δυνάμεις που την υπερασπίζονται θα συρρικνώνονται σε έναν απονευρωμένο μεσαίο χώρο, φιλελεύθερο και σοσιαλδημοκρατικό, που θα χάνει και προς τα δύο άκρα. Έχουμε δει το έργο στον Μεσοπόλεμο [...]
Xωρίς κάποια απάντηση στο αίσθημα της οικονομικής ανασφάλειας με πολιτικές στήριξης της απασχόλησης και της κοινωνικής προστασίας, για όσους χάνουν ή αισθάνονται ότι χάνουν το τρένο της παγκοσμιοποίησης, οι εθνικολαϊκισμοί θα φαντάζουν σαν οι μόνες εναλλακτικές λύσεις. Δεν βρισκόμαστε πια στη δεκαετία του 1990 όπου τα κόμματα του «τρίτου δρόμου» των Μπλερ και Κλίντον μπορούσαν να κερδίσουν εκλογικές πλειοψηφίες εντασσόμενα σαν soft σοσιαλφιλελεύθερες παραλλαγές, μέσα στο γενικότερο κλίμα που είχε δημιουργήσει η τότε νεοφιλελεύθερη ηγεμονία. Σήμερα οι προοδευτικές φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις σοσιαλδημοκρατικές, φιλελεύθερες, κεντροδεξιές ή αριστερές, είναι υποχρεωμένες να διεκδικούν την εκλογική πλειοψηφία σε κοινωνίες που έχουν έντονα χάσματα μεταξύ μεσαίων και λαϊκών στρωμάτων, αποκλίνουσες προοπτικές ζωής, σε μια ιδεολογική ατμόσφαιρα που βαρύνεται από τον εθνικισμό, τον ευρωσκεπτικισμό και τη μισαλλοδοξία
» [...] 
 
Πρώτα τα καλά νέα. Η Γαλλία, από ό,τι φαίνεται, θα προστεθεί αύριο στη σειρά των χωρών που ανακόπτουν την άνοδο των λαϊκιστών στην εξουσία. Η Γερμανία που ακολουθεί έχει διατηρήσει έτσι και αλλιώς την πολιτική της σταθερότητα. Αυτό το σκηνικό θα ευνοήσει στις προβλεπόμενες για τις αρχές του 2018 ιταλικές εκλογές, το Δημοκρατικό Κόμμα το οποίο ανασυγκροτείται υπό τον Ρέντσι. Έτσι, στο άμεσο μέλλον φιλοευρωπαϊκές κυβερνήσεις στη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ιταλία και την Ισπανία, θα έχουν την ευκαιρία να δείξουν στους ευρωπαίους πολίτες αν είναι σε θέση να καταφέρουν κάτι καλύτερο. Τώρα τα κακά νέα. Η Μαρίν Λεπέν θα κινηθεί από όσο φαίνεται κοντά στο 40 %. Ο πατέρας της δεκαπέντε χρόνια πριν είχε φτάσει στο 18 %. Τότε η υπόλοιπη Γαλλία είχε φρίξει, τώρα δεν τρέχει τίποτα. Η πολιτική απομόνωση της Ακροδεξιάς τέλειωσε, το «αντιφασιστικό κεκτημένο» αποτελεί παρελθόν, ο «δαίμονας» έγινε σαν όλους τους άλλους, χωρίς να αλλάξει ουσιαστικά. 
Τζιόρτζιο Ντε Κίρικο: Το Ιερό Ψάρι (1919) - Η Ανασφάλεια του Ποιητή (1913)

Τετάρτη, 10 Μαΐου 2017

Βόλφγκανγκ Στρέεκ: Η επιστροφή των απωθημένων

© New Left Review - Wolfgang Streeck: The return of the repressed, NLR 104, Mar.-Apr. 2017, pdf
 
Συμμετέχοντας στην πολιτισμική απαισιοδοξία που γινόταν όλο και πιό έντονη στις αρχές του 20ού αιώνα, στο τέλος του περίφημου βιβλίου του «Η Προτεσταντική Ηθική και το Πνεύμα του Καπιταλισμού» (1904), o Μαξ Βέμπερ έβγαζε το μελαγχολικό συμπέρασμα ότι η αιώνια μοίρα του ανθρώπου θα είναι να ζει φυλακισμένος μέσα στο «ατσάλινο κλουβί» του όψιμου, απολιθωμένου κεφαλαιοκρατικού συστήματος· και μάλιστα, αυτοί οι κατά τον Βέμπερ «τελευταίοι άνθρωποι», ίσως θα οπισθοδρομήσουν σε μια πολιτισμική κατάσταση «χωρίς καρδιά και πνεύμα», έγκλειστες «ασημαντότητες, που θα φαντάζονται κιόλας πως υψώθηκαν σ’ ένα επίπεδο του ανθρώπινου πολιτισμού στο οποίο κανείς δεν έφτασε προηγουμένως».
Όπως ο Μαξ Βέμπερ το 1904, ο Βόλφγκανγκ Στρέεκ συμμετέχει τώρα στον νέο πολιτισμικό πεσιμισμό των αρχών του 21ου αιώνα. Βλέπει (και ελλείψει καλύτερης εναλλακτικής λύσης, αποδέχεται και εγκρίνει) ως ορατό μέλλον των δυτικών κοινωνιών την οπισθοδρόμηση σ' αυτό που «επιλέγουν ρεαλιστικά» οι «παραδοσιακοί» των κοινωνιών αυτών: «Στη δημοκρατία του εθνικού κράτους, όσο ατελής κι αν είναι, έναντι της φαντασίωσης μιας δημοκρατικής παγκόσμιας κοινωνίας». Μολονότι το συμπέρασμά του είναι σκοτεινό και η πρόταση του Στρέεκ για διαχείριση της νόσου, όταν γίνεται συγκεκριμένη, είναι λόγια παρηγοριάς που αρέσουν στον άρρωστο και γιατροσόφια με επικίνδυνες παρενέργειες, ωστόσο μερικές από τις διαγνώσεις του για την σημερινή νοσηρή κατάσταση των κοινωνιών της Δύσης είναι ακριβέστατες και πολύτιμες, αντάξιες της ευκρίνειας και της οξείας όρασης των κοινωνιολογικών αναλύσεων του Μαξ Βέμπερ.
Σε τελευταία ανάλυση, όπως συνέβη τότε (με ατυχή έκβαση, τον καταστροφικό Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και όσα ακολούθησαν), έτσι και τώρα, η διάψευση ή επαλήθευση αυτής της πολιτισμικής απαισιοδοξίας επαφίεται στο πώς θα δράσουν οι πολίτες στις χώρες της Ευρώπης, ιδίως στις πιο μεγάλες· ίσως και σε λίγη βοήθεια από την «πανουργία του Λόγου» και της ιστορίας, που έλεγε ο Χέγκελ.
Γ. Ρ.
  
Ο νεοφιλελευθερισμός μάς ήρθε μαζί με την παγκοσμιοποίηση ή, αλλιώς, η παγκοσμιοποίηση μάς ήρθε μαζί με τον νεοφιλελευθερισμό. Έτσι άρχισε η Μεγάλη Οπισθοδρόμηση [1]. Στη δεκαετία του 1970, στα βιομηχανικά εθνικά κράτη, τα ξαναχτισμένα μετά τον πόλεμο, το κεφάλαιο άρχισε να χαράζει τον δρόμο του για να ξεφύγει από την υποταγή στο εθνικό κράτος, στην οποία είχε εξαναγκαστεί να περάσει τις δεκαετίες μετά το 1945 [2]. Είχε έρθει η ώρα να αποχαιρετήσει τις σφιχτές, αυστηρά ρυθμισμένες αγορές εργασίας, την στάσιμη παραγωγικότητα, την πτωτική τάση στα κέρδη του και τις ολοένα πιο επιθετικές απαιτήσεις των συνδικάτων σε συνθήκες ώριμου καπιταλισμού υπό την διαχείριση του κράτους. Αυτό που πάντα είναι στην καρδιά του κεφαλαίου, ο δρόμος προς το μέλλον, προς μια νέα επέκταση, το οδηγούσε προς τα έξω, προς τον κόσμο μιας παγκόσμιας οικονομίας χωρίς σύνορα, που ήταν ακόμη ευχάριστα ανεξέλεγκτος. Στον κόσμο αυτό, δεν θα ήταν πια οι αγορές «κλειδωμένες» μέσα στα εθνικά κράτη, αλλά αντίθετα, τα κράτη θα «κλειδώνονταν» μέσα στις αγορές. 
© Krell Laboratories, The Return of the Repressed

Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

Ποιό το πραγματικό πρόβλημα της Γαλλίας; Η τύχη του νέου Γάλλου Προέδρου θα κριθεί στην ευρωπαϊκή αρένα

του Φραντσέσκο Σαρατσένο

© Social Europe - Francesco Saraceno: French Voters Hold Key To Saving Europe, 5.5.2017

O μεγάλος ασθενής της Ευρώπης δεν είναι η Γαλλία αλλά η ίδια η Ευρώπη, διότι πάσχει από χρόνια ανικανότητα να παράγει επαρκή εγχώρια ζήτηση.
 
Μολονότι είναι πιθανότατο να αποκρουστεί στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, ο λαϊκιστικός πειρασμός της Γαλλίας δεν πρέπει να υποτιμάται, διότι υπογραμμίζει τις δυσκολίες που περνά ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 
Η συμβατική σοφία περιγράφει την Γαλλία ως μια πεισματικά άκαμπτη οικονομία, η οποία έχει αλλεργία στις μεταρρυθμίσεις, πράγμα που την καθιστά ολοένα και λιγότερο ανταγωνιστική. Η αύξηση των ελλειμμάτων στο εμπορικό ισοζύγιο πληρωμών είναι ο καλύτερος δείκτης αυτής της απώλειας ελκυστικότητας της γαλλικής οικονομίας. 
Όπως συμβαίνει συχνά, η συμβατική σοφία δείχνει μιαν εικόνα που είναι υπερβολικά απλοϊκή. Η παραγωγικότητα της Γαλλίας δεν είναι σήμερα στάσιμη ούτε και ήταν στάσιμη στο παρελθόν. Από τη δεκαετία του 1970, το οικονομικό προϊόν ανά εργαζόμενο στη Γαλλία και τη Γερμανία αυξήθηκε ευρέως, με τον ίδιο μέσο ρυθμό ανόδου, ρυθμό πολύ υψηλότερο σε σύγκριση με του Ηνωμένου Βασίλειου ή της Ιταλίας. Όσον αφορά τις επενδύσεις, την καινοτομία, την έρευνα και ανάπτυξη, οι επιδόσεις της Γαλλίας είναι εξίσου καλές όσο και των περισσότερων από τους κύριους εμπορικούς εταίρους της, για να μην πούμε ακόμη καλύτερες. Το εργατικό δυναμικό της είναι καλά εκπαιδευμένο. Τόσο οι εξερχόμενες όσο και οι εισερχόμενες διασυνοριακές ροές άμεσων επενδύσεων είναι παρόμοιες με άλλων χωρών του ΟΟΣΑ· οι υποδομές είναι από τις καλύτερες στην Ευρώπη· και η συνολική της οικονομική ελκυστικότητα (όπως μετράται, για παράδειγμα, με τον Δείκτη Ευκολίας του ΕπιχειρείνEase of Doing Business index), μολονότι δεν είναι κορυφαία, κάθε άλλο παρά εμπνέει ανησυχίες. Όλα αυτά δεν διαψεύδουν το γεγονός ότι η Γαλλία έχει προβλήματα - κυριότερο είναι το ποσοστό της ανεργίας, που παραμένει πεισματικά υψηλό και κόστισε πολύ στον Φρανσουά Ολάντ (François Hollande). Όμως αυτά τα προβλήματα πρέπει να αξιολογηθούν (και να αντιμετωπιστούν) εξετάζοντας την ευρύτερη εικόνα· και η πραγματική εικόνα είναι μιας χώρας συγκρίσιμης σε δυναμισμό και οικονομική απόδοση με άλλες προηγμένες οικονομίες. 

Πέμπτη, 4 Μαΐου 2017

Εμμανουέλ Μακρόν και Ζαν-Λυκ Μελανσόν

1. Εμμανουέλ Μακρόν, σπασμός του συστήματος
  
του Φρεντερίκ Λορντόν
© αγγλικά (μτφ. David Broder): Verso - Frédéric Lordon: Emmanuel Macron, spasm of the system, 21.4. 2017
  
  

  
[...] Το τέλος μιας εποχής
Αναμφίβολα, μια ολόκληρη εποχή μιλάει μέσω αυτού του υποψηφίου που δεν θέλει να μιλήσει καθαρά - και για τον ίδιο λόγο αισθάνεται υποχρεωμένος να μας προειδοποιεί συνεχώς ότι «θα είναι σαφής». Μιλώντας πολύ γενικά, ένα από τα χαρακτηριστικά σημαντικών γεγονότων όπως οι προεδρικές εκλογές, είναι ότι εκφράζουν τη χρονική συγκυρία τους. Και είναι φανερό ότι βρισκόμαστε σε ειδική συγκυρία: Υπάρχει η αίσθηση ότι κάτι τελειώνει. Ξέρουμε ότι μια εποχή εισέρχεται στην φάση του τέλους της όταν καταρρέουν όλοι οι ρυθμιστικοί μηχανισμοί που εξασφαλίζουν ένα ελάχιστο βιωσιμότητάς της. Λες και επικρατεί τρέλα, οι πιο σκανδαλώδεις δυσλειτουργίες αυτής της εποχής ξεφεύγουν από τον έλεγχο και στο τέλος βγαίνουν έξω από τα όρια της ευπρέπειας. Τα ρήγματα δεν μπορούν πλέον να καλυφθούν από τους καθιερωμένους θεσμούς· και όταν τα τεκτονικά ρήγματα αρχίσουν να διευρύνονται, τότε  αρχίζουν να κινούνται και οι τεκτονικές πλάκες.
«La vue à travers la paille», © Danjo Paluska - Le Monde Diplomatique

Τετάρτη, 3 Μαΐου 2017

Συμφωνία ανάστροφης κοινωνικής αναδιανομής, χωρίς μεταρρυθμίσεις και χωρίς επανεκκίνηση της οικονομίας

Μετά τη νέα συμφωνία της ελληνικής κυβέρνησης και των πιστωτών, ο εκπρόσωπος για τα οικονομικά και δημοσιονομικά θέματα της ομάδας των Πράσινων κομμάτων στο Ευρωκοινοβούλιο Sven Giegold, δήλωσε τα εξής:
  
Η πολιτική λιτότητας στην Ελλάδα συνεχίζεται, εις βάρος των πιό ηλικιωμένων και των πιό φτωχών. Με το νέο κύμα των περικοπών, η φιλοευρωπαϊκή κίνηση «Σφυγμός της Ευρώπης» θα παραμείνει ένα κίνημα μόνον του Βορρά της ηπείρου. Οι περικοπές στις συντάξεις και οι ιδιωτικοποιήσεις παρατείνουν σε πιό μεγάλο βάθος χρόνου τις καταστροφικές πολιτικές της λιτότητας. Η ιδιωτικοποίηση των εταιριών ύδρευσης της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης είναι πλήγμα εναντίον των υπηρεσιών κοινής ωφέλειας και σπέρνει στην Ελλάδα σπόρους ευρω-απογοήτευσης και ευρωσκεπτικισμού. Η ελληνική οικονομία δεν πρόκειται να σταθεί στα πόδια της με τέτοια πακέτα οικονομικών μέτρων.
Οι επείγουσες μεταρρυθμίσεις στο σύστημα του κράτους και η στοχοποίηση των φοροφυγάδων συνεχίζουν να παραμελούνται. Μολονότι η κυβέρνηση διαθέτει ολοκληρωμένη βάση δεδομένων με στοιχεία για τους πολίτες που φοροδιαφεύγουν, δεν στοχοποιεί με συνέπεια και σταθερότητα αυτούς τους φοροφυγάδες. Η ζωή πρέπει να γίνει δύσκολη για την πελατοκρατία και για τις πελατειακές πρακτικές της· όχι για τους φτωχούς και για τους ηλικιωμένους.
Ποιοί θα πληρώσουν το «μάρμαρο» της συμφωνίας; - Οι φτωχότεροι καλούνται να πληρώσουν τον λογαριασμό των νέων μέτρων (Έθνος, euro2day.gr, nooz.gr)
  

Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

Η ανομολόγητη συμφωνία φιλελεύθερων και λαϊκιστών: Tο οικονομικό Σύνταγμα είναι (και θα είναι) υπερκρατικό, διεθνές· το πολιτικό Σύνταγμα να μείνει περιορισμένο στο εθνικό κράτος

Μολονότι οι ρητορικές τους είναι πολύ διαφορετικές, οι σημερινοί (νεο)φιλελεύθεροι αφενός, οι δεξιοί λαϊκιστές (μαζί και οι εξ αριστερών προσπάθειες για απομιμήσεις) αφετέρου, δεν διαφέρουν πολύ ως προς το ουσιαστικό διακύβευμα της εποχής.
Στην παγκοσμιοποιημένη εποχή μας, το κανονιστικό πλαίσιο της οικονομικής σφαίρας, το οικονομικό Σύνταγμα, έχει ξεφύγει εντελώς από τον έλεγχο του εθνικού κράτους. Είναι υπερ/διακρατικό και παγκόσμιο: Οι θεσμοί και τα θεσμικά του όργανα λέγονται ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, διεθνείς εμπορικές συμφωνίες. Το ακροτελεύτιο άρθρο του ορίζει ως τελικούς εγγυητές τις διεθνείς αγορές. Αντίθετα, τα βασικά στοιχεία του πολιτικού Συντάγματος παραμένουν αυστηρά περιορισμένα στην σφαίρα του εθνικού κράτους (1). Σ΄ αυτό τον περιορισμό, στην απαγόρευση μιας πραγματικής δημοκρατικής διαβούλευσης και λήψης ουσιαστικών και δημοκρατικά νομιμοποιημένων πολιτικών αποφάσεων και σε επίπεδο πέραν του μεμονωμένου κράτους, υπερθεματίζουν φυσικά οι λαϊκιστές, συμφωνούν ανεπιφύλακτα οι νεοφιλελεύθεροι, συμφωνούν με επιφυλάξεις χωρίς πρακτική σημασία οι παραδοσιακοί φιλελεύθεροι και το αποδέχονται πολλοί σοσιαλ-φιλελεύθεροι (παρά την κοσμοπολίτικη ρητορική μερικών).

Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Γαλλία, γεωγραφικός και κοινωνικός χάρτης του δεξιού λαϊκισμού. Εικόνα γνώριμη, όπως ΗΠΑ και Βρετανία;

του Φίλιπ Κουν

© Die Welt - Philip Kuhn: Die überraschenden Zahlen einer ungewöhnlichen Wahl, 24.04.2017

Στον γεωγραφικό και κοινωνικό χάρτη των προεδρικών εκλογών της Γαλλίας βλέπουμε πάλι μια γνώριμη εικόνα. Μοιάζει με αυτήν που είχαμε ιδεί, εκτός των άλλων, στο δημοψήφισμα για την Brexit και στην εκλογή Τραμπ. Κάτοικοι πτωχευμένων πρώην βιομηχανικών περιοχών ή ζωνών με διαρθρωτικά προβλήματα, άνεργοι, απλοί μισθωτοί και εργάτες, πολίτες με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο ή με περιορισμένα προσόντα για να επιβιώσουν στην αγορά εργασίας, μεσαίες ηλικίες (οι λεγόμενες παραγωγικές) που πιέζονται ιδιαίτερα από εργασιακές αλλαγές και ανασφάλεια, ψηφίζουν σε μεγάλα ποσοστά υπέρ του δεξιού λαϊκισμού, δηλαδή υπέρ των «λύσεων» που υπόσχονται οι δεξιοί λαϊκιστές για τα δικά τους προβλήματα: Εθνική περιχαράκωση, αναστροφή της παγκοσμιοποίησης, οικονομικός προστατευτισμός, λύτρωση από τη μεταναστευτική πίεση.
Σχετικά πιο ικανοποιητική ανοσία έναντι του δεξιού λαϊκισμού έχουν οι κάτοικοι των μεγάλων μητροπόλεων - Παρίσι, Λυών, όπως Λονδίνο και Μάντσεστερ ή όπως Νέα Υόρκη και Σικάγο, ορισμένες «ευκατάστατες» κοινωνικές ομάδες, οι καλύτερα αμειβόμενοι μισθωτοί, οι υψηλού μορφωτικού επιπέδου πολίτες, οι νέοι. Υπάρχουν ίσως μικρές επιμέρους διαφορές από την εκλογική συμπεριφορά στις ΗΠΑ και στο Ηνωμένο Βασίλειο: Λόγου χάρη, στη Γαλλία οι πιό μεγάλες ηλικίες κατά κανόνα απέφυγαν την ακροδεξιά. Ενώ, όπως συνέβη σε μικρότερη έκταση και στις ΗΠΑ, στη Γαλλία αρκετές γυναίκες προτίμησαν να ψηφίσουν γυναίκα, ίσως ανεξαρτήτως πολιτικών απόψεων.
Με τέτοια εικόνα της πολιτικής πραγματικότητας ως ζοφερό φόντο - που δυστυχώς πάει να γίνει μόνιμο, σύνηθες και «κανονικό» σ΄ όλη τη Δύση - οι επιπόλαιες θριαμβολογίες κοντόφθαλμων και εφησυχασμένων φιλελεύθερων του τύπου «στη Γαλλία νικήθηκε η ακροδεξιά» και η ελαφρόμυαλη αποδοχή της ακροδεξιάς ως «Παπάγου έναντι του Πλαστήρα» από αρκετούς νεότερους της λεγόμενης αντισυστημικής Αριστεράς, αναλφάβητους στο μάθημα της ιστορίας, είναι ό,τι χειρότερο και πιό δυσοίωνο. Δείχνουν τί έλλειμμα οράματος και λογικής, καρδιάς και πνεύματος, ταλαιπωρεί τώρα τον κόσμο μας και εκθέτει σε τεράστιους κινδύνους τις νέες γενιές και το μέλλον. 
Γ. Ρ.
  
Ένα ρήγμα διασχίζει την Γαλλία - και όχι μόνον μεταφορικά. Μια ματιά στον χάρτη δείχνει ένα βαθύ σχίσμα που χωρίζει την ανατολική και τη δυτική Γαλλία: Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, το μισό σχεδόν της χώρας έδωσε την σχετική πλειοψηφία στην υποψήφια του δεξιού λαϊκισμού Μαρίν Λε Πεν. Το άλλο, κάπως μεγαλύτερο δυτικό τμήμα, έδωσε την πρώτη θέση στον σοσιαλ-φιλελεύθερο μεταρρυθμιστή Εμμανουέλ Μακρόν.
Που ζούν οι πιό πολλοί οπαδοί της Λε Πεν; 
Στο ανατολικό μισό της Γαλλίας η Λε Πεν κατάφερε να κερδίσει ψήφους προπαντός στις πτωχευμένες πρώην βιομηχανικές περιοχές του Βορρά, καθώς και στις περιοχές του Νότου με διαρθρωτική οικονομική μειονεξία, δηλαδή κατά μήκος των ακτών της Μεσογείου και στην Κορσική. Στα προπύργια του Μακρόν περιλαμβάνονται εκτός των άλλων η Βρετάνη, στη βορειοδυτική ακτή, το Παρίσι· καθώς επίσης γενικά η δυτική Γαλλία κατά μήκος της ακτής του Ατλαντικού. 
Το καλύτερο αποτέλεσμα για την δεξιά λαϊκίστρια σημειώθηκε στο βόρειο διοικητικό διαμέρισμα Aisne. Σ' αυτή την αγροτική περιοχή κοντά στο Βέλγιο, ένα ποσοστό 35,67 % ψήφισε Λεπέν, δηλαδή περίπου διπλάσιοι απ' όσους ψήφισαν Μακρόν, ο οποίος προσγειώθηκε στη δεύτερη θέση με 17,94 %. Το μεγαλύτερο ποσοστό ψηφοφόρων του Μακρόν σημειώθηκε στην πρωτεύουσα (έλαβε 34,83 % στο Παρίσι και μόλις 4,99 % των Παριζιάνων ψήφισαν Λε Πεν).

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική Βαρουφάκης βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία συνδικαλισμός Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τράπεζες Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Φούσκα ακινήτων Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Mudde Niels Kadritzke Ralf Dahrendorf Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»