Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016

Quo vadis, America?

- Να μην αισθανόμαστε, λοιπόν, μόνοι, όσοι, πολιτικά μη ορθοί, μιλάμε για αποτυχημένο κράτος και αποτυχημένη κοινωνία στην Ελλάδα;
- Ίσως και ο Πωλ Κρούγκμαν, αφού αναρωτιέται «σε ποιά χώρα ζει», αρχίσει τώρα να αξιολογεί πιο αντικειμενικά την βιωσιμότητα ή μη του εγχειρήματος της ενωμένης Ευρώπης. Άν τα διακόσια πενήντα χρόνια ιστορίας της Ένωσης των αμερικανικών Πολιτειών, με αντιαποικιακή επανάσταση, Εμφύλιο, με τον διαρκή παγκόσμιο ρόλο σε πολέμους ή ειρήνη και με την «ένδοξη πλανηταρχία» οδήγησαν τελικά σε σκέψεις περί αποτυχημένου κράτους, η Ευρώπη ως Ένωση είναι, ακόμη, μόνον στην αρχή του δρόμου. Το μέλλον δεν μπορεί να προβλεφθεί και δεν είναι προκαθορισμένο, «οι προφητείες καταργηθήσονται». Άρα υπάρχει ελπίδα. Για την Ευρώπη, ίσως και για την Αμερική.
Γ. Ρ.

ΥΓ1: Όσοι δεν αισθάνονται ότι ανήκουν στην λαϊκίστικη και σκληρή Δεξιά, ωστόσο γεγονότα όπως η εκλογή (και όχι νίκη σε αριθμό ψήφων) του Τραμπ τους κάνει να χαίρονται παρέα με τη Δεξιά τύπου ΑΝΕΛ και άλλους ομόδοξούς της, άς προετοιμάζονται για τις πικρές απογοητεύσεις που δοκιμάζουν στο τέλος οι ελαφρόμυαλοι. Ιδιαίτερα οι αριστεροί ελαφρόμυαλοι
Η εκλογή Τραμπ, η Brexit και πολλά άλλα της εποχής μας, είναι το πιο χαμηλό σημείο και το πιο πικρό κατακάθι της χαμένης τριακονταετίας 1980-2010. Όχι το τέλος της ή η υπέρβασή της. Ο κατήφορος υπάρχει για να οδηγεί στον πάτο. Και άλλοι Τραμπ προθερμαίνονται. Πολιτικές φιγούρες όπως ο Τραμπ ή οι πρωτεργάτες της Brexit ήταν αδιανόητες στη Δύση, ευρωπαϊκή ή αμερικανική, στην εποχή της «ένδοξης τριακονταετίας» 1950-1980.  
Οι εγχώριοι πολιτισμικά αριστεροί (και οι πολιτισμικά φιλελεύθεροι, άν θέλουν), αντί να ξοδεύουν ενέργεια για το πως θα διδάσκονται τα Θρησκευτικά ή με το ποιοί και πόσοι μογκούλοι θα επιλεγούν για να έχουν τηλεοπτικές συχνότητες, είναι καλύτερο να επικεντρωθούν στην κοινωνική συνοχή, δηλαδή (1) δουλειές, (2) δουλειές, (3) δουλειές, δηλαδή πάση θυσία προσέλκυση σταθερών επενδύσεων που δημιουργούν θέσεις εργασίας. Και επειδή το σχολικό σύστημα είναι «στήριγμα της κοινωνίας», ας σκεφτούν συνολικά για τα θεμέλιά του, Δημοτική και Μέση εκπαίδευση, αλλά και για την επαγγελματική - τεχνική εκπαίδευση.
   
ΥΓ2: Είναι χαρακτηριστικές οι αντιδημοκρατικές, στα όρια του κοινωνικού ρατσισμού προεκλογικές λοιδωρίες της «φιλελελεύθερης» Μαντόνα εναντίον του τρόπου ζωής των παραδοσιακών εργατικών και μικροαστικών στρωμάτων.
Αυτός είναι ο φιλελευθερισμός των πετυχημένων της παγκοσμιοποίησης: Όποιος δεν είναι πολύ πλούσιος και ταυτόχρονα δεν ακολουθεί τις αναρχοφιλελεύθερες κοινωνικές νοοτροπίες (π.χ. στις σχέσεις των δύο φύλων), στον Καιάδα.
Την πίστεψαν λοιπόν αυτοί οι δύστυχοι μικροαστοί (τώρα τους αποκαλούν, εσφαλμένα, μεσαία τάξη) ή άνεργοι εργάτες και – για να μην χαρακτηρίζονται οπισθοδρομικοί –
πήγαν στον αρχι-πλούσιο που βρίσκει τις γυναίκες άνω των 35 «γριές» και που πιστεύει ότι η κλιματική αλλαγή είναι απάτη και σικέ, εμπορικό κόλπο των Κινέζων. 
Με τέτοιους υποστηρικτές της αντιπάλου του, ο Τραμπ δεν χρειαζόταν καν δικούς του υποστηρικτές.
Οι Liberals, όλων των αποχρώσεων, εδώ, αλλού στην Ευρώπη ή και στις ΗΠΑ (όπου, σε αντίθεση με την Ευρώπη, έχουν αριστερό πρόσημο), υμνούσαν εν χορώ την TTIP, όπως παλιά την NAFTA και άλλες συμφωνίες «ελευθέρου» εμπορίου. Αυτές που κατέστρεψαν τους Αμερικανούς εργαζόμενους στη «ζώνη της σκουριάς», δηλαδή στις βόρειες, βορειοανατολικές πολιτείες με την παραδοσιακή βιομηχανία, από Μίσιγκαν και Μινεσότα μέχρι Πενσυλβάνια. Το βλέπουμε το εκλογικό σκορ εκεί.
Υμνούσαν και τραγουδούσαν οι φιλελεύθεροι. Άς χορεύουν τώρα.
Αξίζει να διαβάσει κανείς ξανά και ξανά τις κοινωνιολογικές και ιστορικές αναλύσεις του παλιού καλού Κρίστοφερ Λας ή του Τζέρεμι Ρίφκιν ( 
εδώ pdf), για το που οδηγεί η έπαρση των «πετυχημένων» νέων στρωμάτων του χρηματοπιστωτικού και της show biz: Σε κατεστραμμένες κοινωνίες.
Δυστυχώς, οι πολιτικές ελίτ, στις ΗΠΑ, στην Ελλάδα ή αλλού, δεν ακούν τους Τζέρεμι Ρίφκιν και τους Κρίστοφερ Λας. Ακούν τις απανταχού Μαντόνες (δυστυχώς όχι τις Μαντόνες που ζωγράφιζε ο Ραφαήλ).
Μόλις τώρα αρχίζουμε να βλέπουμε, σε επιταχυνόμενο ρυθμό σλόου μόσιον, την αυτοκαταστροφή του πολιτικού και κοινωνικού πολιτισμού της εποχής 1980-2008. Όμως, αυτό που μετρά, είναι η καταστροφή που προκάλεσε και προκαλεί αυτός ο πολιτισμός και το πνεύμα της εποχής του.
Παρ' όλα αυτά, δεν τον εξέλεξε η πλειοψηφία : 
[...] Πρέπει να πείτε αυτή την πρόταση σε όποιον συναντήσετε σήμερα: «Η Χίλαρι Κλίντον κέρδισε τις περισσότερες ψήφους». Η πλειοψηφία των Αμερικανών προτίμησε την Χίλαρι Κλίντον αντί του Ντόναλντ Τραμπ. Τελεία και παύλα. Αν ξυπνήσατε το πρωί πιστεύοντας ότι ζείτε σε μια καταστραμμένη χώρα, δεν είναι έτσι [...]
[...] Ζείτε σε μια χώρα όπου η πλειοψηφία των πολιτών θεωρεί ότι υπάρχει η κλιματική αλλαγή, θεωρεί ότι οι γυναίκες θα πρέπει να αμείβονται το ίδιο με τους άντρες, θεωρεί ότι η πανεπιστημιακή μόρφωση δεν θα πρέπει να συνοδεύεται από χρέη, θέλει αύξηση του κατώτατου μισθού και θέλει καθολικό σύστημα ιατροφαρμακευτικής ασφάλισης. Τίποτε από αυτά δεν έχει αλλάξει [...]

Paul Krugman - New York Times - Opinion/The Conscience of a Liberal:
 
 
  
 

«Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει την καταστροφή της οικογενειακής ζωής» - Christopher Lasch στον ιστότοπο Μετά την Κρίση

  
και εδώ («these two have more in common than you might think»)



  
 
Update 11.11.2016: Από ένα σχόλιο του Τάσου Ανθουλιά σε άρθρο του Αλέξη Παπαχελά στην Καθημερινή (Αλέξης Παπαχελάς: Αιφνιδιασμός σε επανάληψη).

Ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τα πραγματικά αίτια της αντίδρασης πολλών που ψήφισαν τον Τραμπ, όπως και πολλών εναντίον της Ευρωπαϊκής Ένωσης – όχι μόνο στη Βρετανία αλλά και σε όλες τις χώρες της Ε.Ε.
Σε όλη την ιστορία του ο άνθρωπος δεν μπορούσε να καθίσει ήσυχος και να απολαύσει αυτά που είχε – όσα τελοσπάντων είχε. Μπορεί να έλεγε πως η ειρηνική ζωή ήταν ο στόχος του, αλλά στην πραγματικότητα ενεργούσε συνεχώς με τη βία (πόλεμοι, επαναστάσεις, συγκρούσεις κλπ).
Ακόμα και ο «χρυσούς αιών του Περικλέους» μόνο ειρηνικός δεν ήταν και γι’ αυτό όλα τα έργα του Αριστοφάνη προσπαθούσαν να μιλήσουν για ειρήνη [...]
Ο άνθρωπος, παρά τη βιολογική εξέλιξή του, δεν έπαψε να έχει βίαια ένστικτα. Και κάθε φορά που βρίσκει δικαιολογίες, τα εκφράζει είτε ατομικά είτε συλλογικά (διαδηλώσεις, ποδόσφαιρο, εθνικούς ή θρησκευτικούς ανταγωνισμούς κλπ).
Η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργήθηκε για να σταματήσει τους πολέμους ανάμεσα στα κράτη της. Έτσι ζήσαμε ήσυχα και ειρηνικά 70 χρόνια – για πρώτη φορά στην ιστορία της Ευρώπης (και του κόσμου) [...] Αυτό, όμως, μας κούρασε πολύ γιατί έπρεπε να συγκρατούμε τα ένστικτά μας, να ακολουθούμε κανόνες και να χρησιμοποιούμε την αντικειμενική λογική και όχι τις ορμές μας.
Η ευδαιμονία (όπως κάθε φορά στην ιστορία του ανθρώπου) διάβρωσε τον πολιτισμό μας – τον ισοπέδωσε. Δεν υπάρχει πια κάτι νέο στη λογοτεχνία, στη ζωγραφική, στο θέατρο, στον κινηματογράφο κλπ. Εμφανίστηκαν απλώς οι περφόρμανς.
Και παράλληλα άλλαξε ο κόσμος που ξέραμε – τέλειωσε η βιομηχανική περίοδος που έβαζε μια αναγκαστική τάξη στη ζωή των ανθρώπων και κρατούσε τον Τρίτο Κόσμο μακριά από τα οφέλη της ανάπτυξης. Ήρθαν οι νέες τεχνολογίες και έφεραν μαζί τους και την παγκοσμιοποίηση.
Ο Τρίτος Κόσμος άρχισε να ζητά συμμετοχή στα καλά των αναπτυγμένων χωρών – μεταφορά πόρων από τα πλούσια κράτη στα φτωχά. Και άρχισαν να γίνονται τεράστιες μετακινήσεις πληθυσμών από υπανάπτυκτες (και καταπιεσμένες) χώρες στις αναπτυγμένες για εργασία.
Με αφορμή, λοιπόν, το σκάσιμο μιας φούσκας των χρηματιστηρίων (Λήμαν Μπράδερς) η κρίση εμφανίστηκε πανηγυρικά σε όλα τα αναπτυγμένα κράτη. Και αμέσως εμφανίστηκαν από δεξιά και από αριστερά οι συνήθεις ηλίθιοι και άρχισαν να λένε ό,τι βλακεία τους κατέβαινε.
Αλλά ο λαϊκισμός (να λες δηλαδή εκείνα που θέλουν να ακούσουν οι άλλοι) είναι πολύ εύκολο να πείσει ένα μεγάλο μέρος του λαού. Ποιος θέλει να του πεις πως πρέπει να κερδίζει λιγότερα για να πάρουν και οι άλλοι κάτι; Ποιος θέλει να του πεις πως κανονικά θα έπρεπε να κερδίζει λιγότερα με βάση αυτά που παράγει; Ποιος θέλει να του πεις «καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε, σήκω νύφη το τραπέζι»;
Έτσι άρχισαν να γίνονται ελκυστικές φωνές όπως του Φάρατζ, της Λεπέν, του Γκρίλο, του Ινγκλέσιας, του Τσίπρα και πολλών άλλων.
Είναι πολύ ωραίο να σου λένε πως εσύ δεν φταις σε τίποτα, άλλοι είναι οι κακοί: η παγκοσμιοποίηση, ο μινώταυρος του νεοφιλελευθερισμού, η λέσχη Μπίλντερμπεργκ, οι λαθρομετανάστες, ο καπιταλισμός, ο σιωνισμός, αυτοί που μας ψεκάζουν κλπ.
Να προσθέσουμε σε όλα τα παραπάνω και τον ρόλο μιας εκπαίδευσης που έχει μείνει στη βιομηχανική περίοδο και δεν ανταποκρίνεται καθόλου στις ανάγκες της μεταβιομηχανικής εποχής.
Ίσως το Brexit να μας βγει σε καλό. Καταρχάς μπορεί να διαλύσει τη Μεγάλη Βρετανία και στη συνέχεια να αποδειχθεί πως η θέση ενός μοναχικού λύκου στον σημερινό κόσμο τον κάνει να πεινάει περισσότερο απ’ ό,τι νόμιζε πως πείναγε πριν.
Και ο Τραμπ, αν εξακολουθήσει να είναι ο προεκλογικός Τραμπ, θα φέρει μια τέτοια γενική αναστάτωση που ίσως οδηγήσει αναγκαστικά στη νέα παγκόσμια πραγματικότητα – τη μεταβιομηχανική εποχή.

 
[...] Η κρίση εμπιστοσύνης στους δημοκρατικούς θεσμούς [...] είναι το αποτέλεσμα όχι της αποτυχίας του εκδημοκρατισμού ή της ενοποίησης των κοινωνιών, αλλά προέρχεται από την υπερβολική και ασύμμετρη επιτυχία και των δύο. Στο δικαίως διάσημο βιβλίο του «Οι πολιτισμικές αντιφάσεις του καπιταλισμού», ο Ντάνιελ Μπελ (Daniel Bell) προανήγγειλε τη σκυθρωπή είδηση ​​ότι οι θεσμοί και τα θεσμικά όργανα μπορούν, χωρίς να το θέλουν, να εξαπολύσουν καταστροφικές επιθέσεις εναντίον των δικών τους θεμελίων. Δεν ήταν ο μόνος προφήτης, ούτε ο πιο προφητικός. Πριν από τρεις δεκαετίες, ο Λέζεκ Κολακόφσκι (Leszek Kolakowski) έγραψε:  
Καθώς φυλλομετρούσα την «Ανοιχτή Κοινωνία και τους Εχθρούς της» (The Open Society and its Enemies) και πάλι μετά από πολλά χρόνια, μου έκανε εντύπωση το εξής: όταν ο Κάρλ Πόππερ (Popper) επιτίθεται στις ολοκληρωτικές ιδεολογίες και κινήματα, παραμελεί να δώσει προσοχή την πίσω πλευρά της απειλής. Με αυτό εννοώ ό,τι θα μπορούσε να ονομαστεί η εχθρότητα της ανοιχτής κοινωνίας απέναντι στον εαυτό της: όχι μόνο την εγγενή αδυναμία της δημοκρατίας να αμυνθεί αποτελεσματικά κατά των εσωτερικών εχθρών χρησιμοποιώντας μόνον δημοκρατικά μέσα, αλλά το πιο σημαντικό, τη διαδικασία με την οποία η επέκταση και η συνεπής εφαρμογή των φιλελεύθερων αρχών, τις μετατρέπει στο αντίθετό τους.
[...]

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική Βαρουφάκης βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία συνδικαλισμός Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τράπεζες Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Φούσκα ακινήτων Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Mudde Niels Kadritzke Ralf Dahrendorf Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»