Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2018

Για το τέλος των μνημονίων και για το νέο τσίρκο που έρχεται στην πόλη μας

1. Κανένα μνημόνιο, έξωθεν ή έσωθεν προερχόμενο, κανένα δημοσιονομικό αντιβιοτικό - σε μίγμα με ποντικοφάρμακο ή και χωρίς ποντικοφάρμακο -, καμμιά πολιτική εξοικονόμησης (με ή χωρίς εισαγωγικά στη λέξη «εξοικονόμηση»), καμμιά πολιτική λιτότητας σαν αυτές που προωθεί η μετά Ζακ Ντελόρ κυβερνώσα ΕΕ, και γενικά - όπως αποδείχτηκε πάλι τα τελευταία 10 χρόνια -, κανένας πιεστικός καταναγκασμός από τις ανάγκες ή από πολιτικά και οικονομικά υπέρτερες δυνάμεις, δεν μπορεί να αλλάξει αυτό το «πιο βαθύ που μας λερώνει», με την ιδιαίτερη μορφή που έχει πάρει εδώ στην Ελλάδα, μάλλον και σ' όλο στον Μεσογειακό Νότο, από την Ιβηρική και την Ιταλία μέχρι τη Βουλγαρία, ανεξαρτήτως πολιτικού παρελθόντος. Που είναι το εξής ένα: Οι νοοτροπίες, μαζί και οι θεσμοί και οι πολιτικές σταθερές που αυτές οι νοοτροπίες σέρνουν πίσω τους και συντηρούν.
Κακά τα ψέμματα: Κατά πρώτο λόγο, δεί παιδείας και εκπαίδευσης. Μόνον η παιδεία και η εκπαίδευση μπορούν να αλλάξουν τις νοοτροπίες, αλλά αυτά θέλουν χρόνο και δουλειά πολλή.
Όμως, ποιός νοιάζεται για καλή παιδεία και εκπαίδευση, όταν ο μοντέρνος «δεκάλογος του Μωυσή» είναι τα εξής δύο, «ανταγωνιστικότητα» μεν, τουλάχιστον στα λόγια, αλλά ταυτόχρονα φοροαποφυγή στην πράξη; Ιδίως φοροαποφυγή, μαζί με στοχευμένη υποφορολόγηση, όταν τα λεφτά περισσεύουν και από όσους έχουν λεφτά περίσσια. Βέβαια αυτοί που ρητορεύουν για επιχειρηματικότητα, συνήθως αποφεύγουν το επιχειρηματικό ρίσκο και σαν τον Σκρουτζ ΜακΝτακ προτιμούν να τα συσσωρεύουν σε πισίνες της Εκάλης ή σε κανάλια και λεκάνες ξεπλύματος των Τσάνελ Άιλαντς και των Κέιμαν. Πράγμα που φάνηκε τόσο στην εποχή της φούσκας 1990-2008, όσο και μετά, με τα δεκάδες CD της κ. Κριστίν Λαγκάρντ ή της Ρηνανίας-Βεστφαλίας καταχωνιασμένα στο μπαούλο με τον σκώρο και με την «τυφλή» αντίδραση της άγρυπνης δικαστικής μας εξουσίας που ακολούθησε.
Προφανές. Ό,τι ισχύει γενικά για το κοινωνικό κράτος, ισχύει και για την εκπαίδευση: Η καλή παιδεία και εκπαίδευση χρειάζονται αυτό που αποκαλούν «κράτος Λεβιάθαν» μερικοί από όσους θεωρούν τον εαυτό τους σύγχρονο μεταρρυθμιστή και ευρωπαϊστή, άν και συμμερίζονται ακόμη τον «αντικρατισμό» της εποχής 1980-2008. Η καλή εκπαίδευση χρειάζεται και υψηλούς φορολογικούς συντελεστές για τους έχοντες και μη επενδύοντες. Αυτό δεν μας δείχνουν οι Σκανδιναβικές χώρες που είναι μόνιμες στις πρώτες θέσεις (μαζί με τον Καναδά, τα τελευταία χρόνια και της Κίνας, καθώς και άλλων χωρών της Ανατολικής Ασίας) των τεστ ποιότητας των εκπαιδευτικών συστημάτων του ΟΟΣΑ PISA;
Εξ ου και το συμπέρασμα που δύσκολα εκφωνείται, αλλά εύκολα προωθείται με τρόπο πλάγιο για να γίνει πράξη: Να μας λείπει το βύσσινο... Μετά τα μνημόνια θα βολευτούμε με αυτά και με αυτούς που είχαμε, τα έχουμε, τους ξέρουμε καλά και μας ξέρουν ακόμη καλύτερα.
Μέχρι νεωτέρας και με σταθερή πυξίδα την γκραμσιανή υπόδειξη για απαισιόδοξη σκέψη και αισιόδοξη θέληση, το προσωρινό συμπέρασμα στο τέλος των μνημονίων είναι: «Κανένας δεν μας σώνει, ούτε οι Μασόνοι». 
2. Στο ταλαιπωρημένο και ταλαίπωρο ζήτημα «πόσο μεγάλο ή πόσο μικρό κράτος» χρειαζόμαστε, επικρατεί ζουρλάδα. Σύγχυση μεγάλη, δεξιά, αριστερά και διαγωνίως. Ο Τόμας Χομπς στο έργο του «Λεβιάθαν» ασφαλώς δεν υποστήριζε αυτά που φαντασιώνονται πολλοί φιλελεύθεροι, και  μεταξύ αυτών νεοφώτιστοι Έλληνες του 2018· γι΄ αυτό, οι τελευταίοι, με την απαξιωτική λέξη Λεβιάθαν αποδοκιμάζουν το «μεγάλο», οιονεί «κομμουνιστικό», σίγουρα «σοσιαλίζον» και κυρίως «φορομπηχτικό» κράτος. Το αποδοκιμάζουν ρητά στην περίπτωση του ελληνικού κράτους, αλλά δειλά-δειλά, με υπονοούμενα και με προφυλάξεις, αρχίζουν να βλέπουν καχύποπτα, ως ζημιάρη που χαλάει την φιλελεύθερη πιάτσα, και κάθε κράτος με ισχυρή μερίδα περιουσιακών στοιχείων στην πραγματική οικονομία ή και με υψηλούς συντελεστές για τα ανώτερα κλιμάκια της φορολογίας φυσικών προσώπωνΤο γαλλικό ή το γερμανικό, λόγου χάρη, επειδή διαπράττουν και τις δύο «ατασθαλίες»*, ή τα σκανδιναβικά κράτη που διαπράττουν σε ακραίο βαθμό τη δεύτερη. Τα πρότυπά των ελλήνων φιλελευθέρων αυτού του είδους δεν είναι χώρες της Βόρειας και Δυτικής, της «παλιάς» (κατά τους Αμερικανούς δεξιούς) Ευρώπης. Ίσως και να τους δούμε σύντομα να προτιμούν χωρίς δεύτερη σκέψη τις ΗΠΑ του Τραμπ ή τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης με τον flat tax.
Βέβαια, όταν αυτοί σκέφτονται τη λέξη κράτος, δύσκολα πάει το μυαλό τους σε λέξεις όπως εκπαίδευση  ή πρόνοια· ωστόσο οι ίδιοι άνθρωποι επιθυμούν και θεωρούν ως αυτονόητα καλά αυτά ακριβώς που προσδοκούσε ο Χομπς στην εποχή του από κάθε καθώς πρέπει κράτος: Να προνοεί για ασφάλεια από εξωτερικές και εσωτερικές επιβουλές, να εγγυάται την οικονομική και κοινωνική τάξη πραγμάτων και στην ανάγκη να καταστέλλει όσους αμφισβητούν έμπρακτα την τελευταία. Δηλαδή, σύμφωνα με αυτούς τους επίδοξους φιλελεύθερους, όπως και σύμφωνα με τον συνήγορο του «Λεβιάθαν» Τόμας Χομπς, καλό κράτος σημαίνει κυρίως ισχυρός στρατός και ισχυρές, αποτελεσματικές δυνάμεις προστασίας του πολίτη - ή Σώματα Ασφαλείας, που λέγαμε παλιά. 
Με δεδομένο το επίπεδο παιδείας για το οποίο μιλήσαμε πριν, είναι δύσκολο να απαιτήσεις από τους επίδοξους Έλληνες φιλελεύθερους να ξέρουν τι ακριβώς έλεγε ο Χομπς· ωστόσο, για το ζήτημα, άν το κράτος που πραγματικά θέλουν δικαιούται τον τίτλο «μικρό κράτος», είναι ασφαλώς δική τους υποχρέωση να δώσουν απάντηση.
Κυρίως όμως, έχουν να αντιμετωπίσουν τον διάβολο που κρύβεται στις λεπτομέρειες: Στο ωραίο μας μέλλον με το «μικρό κράτος» και τους λίγους φόρους, ποιός θα πληρώνει για τα αποτελεσματικά Σώματα Ασφαλείας και για  τον ισχυρό στρατό; Εδώ στην  Ελλάδα, οριακή Ευρώπη και όριο της Ευρώπης, με την Ασία να αρχίζει δίπλα μας - και τί Ασία  έλαχε στις μέρες μας! - ξέρουμε καλά πόσο στοιχίζει ένας επαρκής στρατός. Αυτοί οι φιλελεύθεροι είναι ως γνωστόν εθνικά ευαίσθητοι και πατριώτες, όχι τίποτε αναρχοφιλελεύθεροι ή αναρχοκαπιταλιστές αμερικανικού τύπου (libertariansτο αναμενόμενο είναι, μάλλον, να αποκλείουν ως λύση την ιδιωτικοποίηση του στρατού ή έστω των Σωμάτων Ασφαλείας. Και αφού αυτοπροσδιορίζονται ως μεταρρυθμιστές και εκσυγχρονιστές, δεν μπορεί, δεν γίνεται να υπονοοούν κυνικά ότι θα συνεχίσουν να πληρώνουν τα συνήθη κορόιδα, δηλαδή οι μισθωτοί...
Ευτυχώς η nationally correct λύση υπάρχει και είναι το δοκιμασμένο λεφτόδεντρο. Δεν θέλει πότισμα, ούτε λίπασμα, ούτε σκάλισμα.
* Γερμανία: Αύξηση δημοσίων δαπανών και φορολογικών βαρών «βλέπει» το Ινστιτούτο Ifo (Ναυτεμπορική)
Κατά τον Klemens Fuest, πρόεδρο του Ινστιτούτου Ifo, «για ό,τι αφορά τη δημοσιονομική πολιτική, το έγγραφο διαβούλευσης των δυνητικών εταίρων του μεγάλου συνασπισμούι” εστιάζει στην αύξηση των δαπανών, κυρίως μέσω της ενίσχυσης των παροχών κοινωνικής πρόνοιας» [...]
[...] «Αυτό το κυβερνητικό πρόγραμμα σηματοδοτεί τη μακροπρόθεσμη αύξηση της συμμετοχής της κυβέρνησης στην οικονομική παραγωγή. Θα υπάρξουν περισσότερες δημόσιες δαπάνες και υψηλότερη φορολογική επιβάρυνση. Το φορολογικό σύστημα θα είναι επίσης προοδευτικότερο, επομένως θα υπάρξει μεγαλύτερη ανακατανομή. Με άλλα λόγια, το  Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα κατάφερε σε μεγάλο βαθμό να “επιβάλει” τον δικό του δρόμο, εκτός από το αίτημά του για υψηλότερο ανώτατο φορολογικό συντελεστή, κάτι που προφανώς δεν περιλαμβάνεται στην ημερήσια διάταξη» [...]

  
3. Μετά την ταλαιπωρία μας με το απολιτικό και αταξικό δίλημμα «μνημόνιο-αντιμνημόνιο», αρχίζει να φαίνεται στον ορίζοντα ο νέος διχασμός μας: «Εκσυγχρονισμός» εναντίον «αναχρονισμού». Πού; Στην Ελλάδα! Σοβαρά;
Άλλο ένα παραμύθι. Η αλήθεια είναι, ότι τουλάχιστον στη μετεμφυλιακή εποχή, μας καλύπτει ως χώρα, απολύτως και κυριολεκτικά, ο τίτλος του βιβλίου του Μπρούνο Λατούρ: «Ουδέποτε υπήρξαμε μοντέρνοι». Kαι με άλλο τρόπο, πολλά από το περιεχόμενό του μιλούν για την Ελλάδα.
Στην Ελλάδα, «ο μοντερνισμός δεν απέτυχε, γιατί δεν υπήρξε ποτέ. Δεν αποκολληθήκαμε ποτέ από τη θρησκεία, την οικογένεια, τη μυθολογία. Η χειραφέτηση του μοντερνιστικού οράματος [...] απέβλεπε στην αποσύνδεσή μας από τη μυθολογία και τη θρησκεία έτσι θα γινόμασταν μοντέρνοι, ελεύθεροι, χειραφετημένοι. Αυτό που συμβαίνει είναι ακριβώς το αντίθετο» [..] 
Αυτά, με δανεισμό φράσεων του Λατούρ.
Στην περίοδο 1990-2008, με τις «ισχυρές Ελλάδες» και με τις «επανιδρύσεις του κράτους», λανσαρίστηκαν ως τεκμήρια ή υποσχέσεις «εκσυγχρονισμού» ο κατακλυσμός με τα μπετά και χωματουργικά των αυτοκινητόδρομων, οι διορισμοί αγροφυλάκων και stageρηδων, οι συντάξεις στα 40 με εθελούσεις εξόδους και η τρόμπα που φούσκωνε τις τιμές των ακινήτων με τον κοπανιστό αέρα που μας διοχέτευαν οι διεθνείς χρηματαγορές. Στην υπερδιογκωμένη αγορά υπερτιμημένων ακινήτων παρκάριζαν και τα παχειά εφάπαξ των υψηλόμισθων του βαθέος κράτους, με τον κρατικό προϋπολογισμό να τα χρηματοδοτεί αντλώντας δανεικά από τις ίδιες πηγές. «Μαζί τα χτίσαμε», όπως έλεγε ο παλιός πολιτικός, ο λιτός και κομψός στη σκέψη και στον λόγο. 
Μετά το σκάσιμο της φούσκας, και αφού μεσολάβησαν διάφορα ανατριχιαστικά, είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε από κοντά τον παγκόσμιο πρωταθλητή συγγραφέα ευπώλητων της Πολιτικής Οικονομίας και να ακούσουμε τις χαλαρωτικές και εθνικά υπερήφανες υποσχέσεις ότι θα έρθουν νταούλια και κλαρίνα που θα χορέψουν τσάμικο τις χρηματοπιστωτικές αγορές. Θα υποκλίνονταν πεσμένες «στα τέσσερα», σύμφωνα με το λεξιλόγιο και την υψηλή αισθητική του άλλου κομψού δανδή, ο οποίος, με ευστροφία χελιού και ως άλλο παιδί-λάστιχο, κατάφερε να μένει κυβερνητικός παράγων «και από εδώ και από εκεί», ενώ γύρω η θύελλα σάρωνε το μεταπολιτευτικό κομματικό σύστημα
Τόσο σύγχρονοι και ριζοσπαστικοί, και οι μεν και οι δε !
Και τώρα που ο νέος Οδυσσέας, αράζοντας στην Ιθάκη, ξέχασε το φορτίο με τους προ-προπέρσινους ξινούς λωτούς στο αμπάρι του καϊκιού του και δεν θέλει να λέει κουβέντα γι' αυτούς, έρχεται το ακόμη καλύτερο: Τον «εκσυγχρονισμό» θα μας τον φέρουν ξανά αυτοί που ήδη μας «εκσυγχρόνισαν» μια φορά, στην εποχή της φούσκας, των λιπών και των ελαίων. Αλλά τώρα θα βοηθήσουν και οι καπεταναίοι και λοστρόμοι του βαποριού από το Ντουμπάι. Εντάξει, το Ντουμπάι είναι απέναντι και ελαφρώς διαγωνίως από την Περσία, απ' όπου ξεκίνησε το άλλο βαπόρι του 1977, με το φορτίο των αναχρονιστικών ψευδαισθησιογόνων ουσιών, το βαπόρι του Τσιτσάνη· όμως, τούτη τη φορά το φορτίο μπορεί να μας χαρίσει πιο «σύγχρονες» αυταπάτες και δεν πάει για την Αμβέρσα ούτε για το Περού. 
Έχουμε, ευτυχώς και στην Ελλάδα, πολίτευμα αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας - αυτός είναι ο πολιτικά ορθός όρος, αυτόν χρησιμοποιεί η πολιτική επιστήμη σε όλο τον κόσμο και όχι «αστική δημοκρατία» όπως αρέσει σε πολλούς εγχώριους Ταλιμπάν των αστικών κομμάτων. Στο πολίτευμα αυτό, η εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία είναι ο βασικός κανόνας του παιχνιδιού· είναι η αναπόφευκτη μοίρα και το καλοδεχούμενο πεπρωμένο της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, στην οποία είμαστε πολίτες-συγκάτοικοι όλοι, αστοί και μη, πρόβατα και ερίφια, πολιτικά ενήλικοι και πολιτικά ανήλικοι. Οι προαναφερθέντες Ταλιμπάν ποτέ δεν αποδέχτηκαν μέσα τους ως νόμιμη και νομιμοποιημένη δημοκρατική πράξη την πολιτική εναλλαγή του 2015, που έφερε κυβέρνηση με βασικό κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ (για τις προηγηθείσες κατεργαριές και νταηλίκια επιπέδου νηπιαγωγείου της άλλης πλευράς,  περιττό να ξαναγίνει λόγος). Αντίθετα, οι γνήσιοι δημοκράτες είναι πάντα ολόψυχα με το μέρος των κανόνων του παιχνιδιού· δεν φοβούνται την μοίρα της δημοκρατίας, δεν γκρινιάζουν για τα ενδεχόμενα που εγκυμονεί αυτή η μοίρα - όποια και να είναι τα ενδεχόμενα. Έχουν αρχές και αυτοπεποίθηση: Τους αντιπάλους τους «τους ταράζουν στη νομιμότητα» (Ηλίας Ηλιού, 1962).
Ωστόσο τα ενδεχόμενα της αναπόφευκτης μοίρας μας είναι δεδομένα, τα βλέπουμε διαρκώς μπροστά μας. Και το ερώτημα για το αύριο τίθεται από μόνο του.
Να αισιοδοξήσουμε λοιπόν; Να πάρουμε στα σοβαρά τις εγγυήσεις που δίνουν οι «μνηστήρες», αυτοί οι παλιοί γνώριμοι της Πηνελόπης, της περιζήτητης νύφης που επιλέγει με την ψήφο; Μήπως, αυτή τη φορά, στο μέλλον που της υπόσχονται οι χθεσινοί, θα υπάρξει η δεύτερη ευκαιρία εκσυγχρονισμού για το failed state μας, που επί δεκαετίες και διαρκώς, ολημερίς το «εκσυγχρόνιζαν» και το βράδυ γκρεμιζόταν;
Γ. Ρ.
 
[...] Όλα αυτά που με πληγώσαν, με κρατήσαν στη ζωή / όλοι αυτοί που με προδώσαν μου χαράζαν νέα αρχή [...] Όλα αυτά που λες τα ξέρω, όλα τα `χω ξαναδεί /ρίχνω στάχτη μες τα μάτια και αράζω παρακεί [..]   (Μάνος Ξυδούς: «Ο Παράδεισος Είναι Τόπος για Δεύτερους Ρόλους», 1994)

Παύλος Τσίμας: Οδυσσέα γύρνα σπίτι (HuffPost Greece)
Γιατί η Ελλάδα χρειάστηκε οκτώ χρόνια για να πετύχει αυτό που οι άλλοι ολοκλήρωσαν σε τρία; [...] Και γιατί υπέστη πολλαπλάσια οικονομική και κοινωνική οδύνη, μετρημένη σε απώλεια εθνικού εισοδήματος και ανεργία, απ ότι οι άλλοι τρεις; [...]
[Η Ελλάδα] πλήρωσε [και] ένα βαρύτατο τίμημα καθαρά ιθαγενές και απολύτως πολιτικό: Η Ελλάδα είναι η μόνη από τις χώρες που υπέστησαν ή απειλήθηκαν με μνημόνια, που απέτυχε να εξασφαλίσει στοιχειώδη πολιτική συναίνεση τη στιγμή που την χτυπούσε ο κεραυνός. Η μόνη όπου οι βασικές πολιτικές δυνάμεις απέτυχαν να συμφωνήσουν σ έναν ελάχιστο κοινό τόπο και σε μια ελάχιστη συμμετοχή στα πολιτικά βάρη της λιτότητας.
Η μόνη όπου κάθε κυβέρνηση που εφάρμοζε μνημόνιο, με εξαίρεση την περίπτωση της κυβέρνησης Τσίπρα, είχε απέναντί της μια αντιπολίτευση που αμφισβητούσε όχι την ορθότητα της συνταγής ή το μίγμα των μέτρων, αλλά την ίδια την αναγκαιότητα της δημοσιονομικής προσαρμογής και μαζί την εντιμότητα και τον πατριωτισμό των κυβερνώντων [...]
[...] Μετά από 99 μήνες, έχει αλλάξει κάτι; [...] 

[...] Τίποτε δεν φαίνεται να αλλάζει στα ήθη, στους τρόπους της πολιτικής. Το διάγγελμα του Αλέξη Τσίπρα, που επέλεξε να μιλήσει περισσότερο ως αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ και λιγότερο ως πρωθυπουργός της χώρας, και οι πολεμικές αντιδράσεις της αντιπολίτευσης, αυτό βεβαιώνουν. Βγαίνουμε, αν βγαίνουμε τέλος πάντων, όπως ακριβώς μπήκαμε. Με τα πολιτικά μας κόμματα ανίκανα να δουν πέρα από τον ορίζοντα της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης.
Όσοι θα ήθελαν να πάρουν μέρος σε μια σοβαρή, μια μη πολιτικάντικη συζήτηση για την επόμενη μέρα και τις αναπτυξιακές προοπτικές της χώρας, θα πρέπει μάλλον να κάνουν υπομονή. Να περάσουν πρώτα οι επόμενες εκλογές [...]

 

Γ. Γεωργακόπουλος: «Τι διδαχθήκαμε από την κρίση; Νομίζω απολύτως τίποτα»



 



Γ. Β. Ριτζούλης: Δυσλειτουργίες της δημοκρατίας και των θεσμών του κράτους, στην «ειδική περίπτωση» Ελλάδα και αλλού στη Δύση






 
http://aftercrisisblog.blogspot.com/2016/04/blog-post_15.htmlΛαϊκισμός ελληνικού τύπου και οι ιδέες ΠΑΣΟΚ. Πόσο παγερά αδιάφορος να μένει κανείς;
  
Όσο πιο πικρή η απογοήτευση, τόσο πιο παράλογη η οργή λίγων, τόσο πιο πολλή η απόσυρση όλο και πιο πολλών μακριά από κάθε τι πολιτικό. Έτσι χάνει το περιεχόμενό της η δημοκρατία
   

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Financial Times - Der Spiegel)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

«Γενιά του '30» 1968 αειφορία αντιπροσωπευτική δημοκρατία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Έθνος και ΕΕ Εκπαίδευση Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θ. Αγγελόπουλος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ισπανία ιστορία Ιταλία Καζαντζάκης Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα «κοινωνικής» δικτύωσης Μεσόγειος Μεταπολίτευση Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Νίτσε Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παγκοσμιοποίηση Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τσακαλώτος Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Χαλκιδική Χέγκελ Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός Acemoglu/Robinson Adorno André Gorz Azra Nuhefendić Balibar Brexit Carl Schmitt Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Franklin Roosevelt Habermas Hannah Arendt Heidegger J. Augstein Jan-Werner Müller Jeremy Corbyn Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Miroslav Krleža Mudde Niels Kadritzke Otto Bauer Ruskin Streeck T. S. Eliot Timothy Snyder Ulrich Beck Ulrike Guérot Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε, κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Βλέπει τον εαυτό του ως κοινωνιολόγο κυρίως, όμως είναι και ο «τελευταίος φιλόσοφος» - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, υπέρ του «μικρού» πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι