Πέμπτη, 16 Ιουλίου 2015

Παγιδευμένοι στη ζώνη του ευρώ. Η ελληνική κρίση

του Βόλφγκανγκ Στρέεκ
  
© Der Spiegel - Wolfgang Streeck: Griechenlandkrise: Gefangen in der Eurozone 8.7.2015 
     
Ο κοινωνιολόγος Βόλφγκανγκ Στρέεκ που προέρχεται από τη γερμανική Σοσιαλδημοκρατία και παλιότερα έχει προτείνει τη διάλυση της ζώνης του ευρώ, επανέρχεται μετά το ελληνικό δημοψήφισμα και επιχειρεί να αναλύσει την κρίση μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο. Κατά τον Στρέεκ, για την κλιμάκωση της ελληνικής κρίσης δεν φταίει το «λειψό ευρωπαϊκό πνεύμα» της Μέρκελ ή του Τσίπρα αλλά ο ελαττωματικός σχεδιασμός του ενιαίου νομίσματος, ο οποίος δεν επιτρέπει σε κανέναν να ενεργεί διαφορετικά. Το άρθρο - συμβολή στη συζήτηση είχε γραφτεί λίγο πριν την επεισοδιακή συμφωνία στη Σύνοδο Κορυφής της 10ης Ιουλίου με τη στροφή του Τσίπρα και κατά κάποιο τρόπο την είχε προβλέψει.
    
Ακόμη και σήμερα συμβαίνουν πρόοδοι στην Ευρώπη. Όταν το 2011 ο τότε Έλληνας Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου θέλησε να προχωρήσει σε δημοψήφισμα με ερώτημα τις συστάσεις για λιτότητα των ευρωπαίων συναδέλφων του, αμέσως εκείνοι τον καθαίρεσαν από την πρωθυπουργική θέση. Αυτή τη φορά δεν συνέβη το ίδιο, χάρη στα υπολείμματα της δημοκρατίας του εθνικού κράτους, τα οποία οι Γερμανοί φίλοι του ευρώ θέλουν να τα αναστείλουν προς όφελος μιας μελλοντικής «ευρωπαϊκής δημοκρατίας». 
Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια τι θα γίνει μετά το ευρείας έκτασης «όχι» του ελληνικού λαού. Η κατάσταση είναι πολύ ταραγμένη: Πολλά πράγματα είναι ταυτόχρονα σε κίνηση, οι σχέσεις αιτίου-αιτιατού δεν είναι σαφείς και δεν υπάρχουν όμοια προηγούμενα. Προβλέψεις μπορούν να γίνουν μόνον ως νοητικές ασκήσεις. Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι η ανεκδιήγητη εκστρατεία εκφοβισμού δεν χρησίμευσε σε τίποτε, ούτε καν οι συνεχείς καλές συμβουλές για ψήφο υπέρ του «ναι» από τα ΜΜΕ, τα οποία γνωρίζουν πιο πολύ και από την εκλεγμένη ελληνική κυβέρνηση τι είναι καλό για την Ελλάδα.
David Tibet - Stella Maris, Μother of Sea and Ships
David Tibet - Great and the Small











  


Οι αυτοαποκαλούμενοι «ευρωπαίοι» στον ασφαλή Βορρά έχουν υποτιμήσει την απόγνωση των Ελλήνων μετά την αποτυχία του επιπόλαιου πειράματος που τους ενέταξε στη νομισματική ένωση, αλλά και την οργή τους για το γεγονός ότι ενώ βρίσκονται μέσα στη χώρα τους, έγιναν αντικείμενο μυστικών διαπραγματεύσεων στις Βρυξέλλες. Είναι όμως αμφίβολο, αν οι επαγγελματίες των Βρυξελλών διδάχτηκαν κάτι από την ήττα τους από τους Αθηναίους ερασιτέχνες. Ίσως προσπαθήσουν να επαναλάβουν την προς το παρόν αποτυχημένη προσπάθεια, να απομακρύνουν την ελληνική κυβέρνηση από την εξουσία.
    
Θα κοστίσει πολύ
Ωστόσο βραχυπρόθεσμα διαψεύστηκαν οι ελπίδες που υπήρχαν σε όλες τις πρωτεύουσες, να συνεχιστούν και πάλι, μετά το δημοψήφισμα, οι business as usual με τους μακροχρόνια δοκιμασμένους Έλληνες εκπροσώπους της «ευρωπαϊκής ιδέας» όπως ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, ο Παπανδρέου ΙΙΙ, ο Καραμανλής ΙΙ και τους συνεργάτες τους. Με απλά λόγια αυτό σημαίνει: Το εγχείρημά τους θα κοστίσει πολύ. Αυτά που προσφέρθηκαν επί πέντε χρόνια στους Έλληνες για να μείνουν προσδεδεμένοι στον ενδοευρωπαϊκό «κανόνα του χρυσού», ήταν πάρα πολύ λίγα για να κρατηθούν στη ζωή και πάρα πολλά για να πεθάνουν. Από την άλλη πλευρά, οι αμύητοι στη νεοκλασική οικονομική σχολή Έλληνες, δεν μπορούν να καταλάβουν ότι ο δρόμος για να διατηρήσουν ή και να αυξήσουν την ευημερία τους, περνά αναγκαστικά από μια περίοδο απροσδιόριστης διάρκειας που θα συνεπάγεται περαιτέρω υποβάθμιση. 
Σύμφωνα με γραφόμενα στον γερμανικό Τύπο, από ανθρώπους όπως ο Τσίπρας όλα μπορείς να τα περιμένεις, ακόμη και μια οικονομική βομβιστική επίθεση αυτοκτονίας με τη μορφή πτώχευσης που θα κηρύξει μονομερώς. Αυτά γεννούν στους Γερμανούς πολίτες το φόβο ότι στο μέλλον θα αναγκαστούν να «καταπιούν» πάρα πολλά και να φορτώνονται το ένα πίσω απο άλλο «φέσια» από διαγραφές χρεών χωρίς τέλος. Ίσως με μορφή μετάθεσης της εξυπηρέτησης του χρέους στις ελληνικές Καλένδες. Και σε σύγκριση με το πρόγραμμα ανάπτυξης και σταθερότητας που θα χρειαστεί ως αποζημίωση μετά από μια ενδεχόμενη ήττα στον πόλεμο νεύρων εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, ίσως τα ούτως ή άλλως πλασματικά δισεκατομμύρια του αναπτυξιακού «προγράμματος Γιούνκερ» θα αποδειχθούν πολύ γρήγορα ψίχουλα. 
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πάντα το μόνο ελληνικό κόμμα που δεν καταλήφθηκε από την ενδημική στη χώρα πολιτική διαφθορά. Τώρα ζητά (δικαίως) περισσότερα, και όχι μόνον τις ελάχιστες εισροές που εξασφάλιζαν οι προηγούμενες επαναδιαπραγματεύσεις από εξάμηνο σε εξάμηνο, εισροές που στόχο είχαν μόνο να διατηρείται όρθια η πελατειακή πυραμίδα, η πειθαρχική στις Βρυξέλλες. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα υποχωρήσει. Έτσι θα γίνει καταφανές τι είναι στην πραγματικότητα τα εύκολα λόγια ότι η νομισματική ένωση είναι γέννημα της «ευρωπαϊκής ιδέας» και της «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης»: απλά και μόνον λόγια. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ επιμείνει στις απαιτήσεις του, τότε θα μπορούσε να ξεκινήσει και στις δύο πλευρές μια γόνιμη διαδικασία μάθησης: Στην «Ευρώπη», ιδίως στη Γερμανία, θα μπορούσε να συνειδητοποιηθεί περισσότερο ότι μια νομισματική ένωση με σκληρό νόμισμα και δημοκρατικά οργανωμένες κοινωνίες, για τις οποίες κατάλληλο είναι ένα μαλακό νόμισμα, μπορεί να διατηρηθεί μόνον ως μόνιμη αναδιανεμητική ένωση μεταβιβαστικών πληρωμών (Transferunion), από την οποία ανέκαθεν μας απέτρεπαν οι νεοφιλελεύθεροι εχθροί του ευρώ. Και στην Ελλάδα θα γινόταν σαφές ότι για τις επόμενες δεκαετίες (δηλαδή στην πράξη για πάντα), αυτό που μπορεί να πάρει από τις Βρυξέλλες και από το Βερολίνο, θα υπολείπεται κατά πολύ από ό,τι θα της χρειάζεται έστω και μόνον για να αποκατασταθεί το επίπεδο της ευημερίας που είχε πριν από την κρίση.

Η «ελληνική τραγωδία»
Κατ' αρχήν, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ που σταθεροποιήθηκε με το δημοψήφισμα, θα αντιμετωπίσει οδυνηρές εμπειρίες. Το πολιτικό προσωπικό των Βρυξελλών από επαγγελματίες πολιτικούς, ξέρει πως να διασφαλίσει ώστε καθένας που θέλει να μείνει στη Νομισματική Ένωση, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, να παίζει σύμφωνα με τις νεο-καπιταλιστικούς κανόνες που ισχύουν μέσα στα πλαίσιά της. Οι κανόνες αυτοί καθορίζονται κυρίως από κυβερνήσεις που φοβούνται τους ψηφοφόρους τους, ιδίως εκείνους τους ψηφοφόρους που σήμερα παντού μετακινούνται προς τα ανερχόμενα δεξιά κόμματα, τα οποία υποστηρίζουν την εθνική κυριαρχία. Το να προσδοκά κανείς «αλληλεγγύη» πέρα ​​και πάνω από τα εθνικά σύνορα, από κοινωνίες που όλο και πιο δύσκολα καταφέρνουν να επιδεικνύουν αλληλεγγύη εντός των συνόρων τους - δηλαδή από οικονομικά προηγμένες κοινωνίες που υφίστανται δημοσιονομική εξυγίανση, που έχουν τη χαρακτηριστική συμπεριφορά της ορδής αρουραίων σε έναν όλο και πιο δύσκολο αγώνα δρόμου για χρήματα και «σταδιοδρομία», αλλά και με όλο και πολυπληθέστερα φτωχά στρώματα που τα περιθωριοποιεί διαρκώς ο ανταγωνισμός  - είναι, σύμφωνα με τον Ταλλεϋράνδο, χειρότερο και από αμάρτημα: είναι λάθος. Το ίδιο ισχύει και για την ιδέα (άν όντως υπάρχει), ότι ο σοσιαλισμός στην Ελλάδα θα μπορούσε να βασιστεί σε μια διασυνοριακή αναδιανομή της ευημερίας της μεσαίας τάξης των ισχυρών χωρών της Δυτικής Ευρώπης, με τη βοήθεια καπιταλιστικών πιστώσεων που δεν θα αποπληρωθούν ποτέ. Τη στιγμή μάλιστα που η ευημερία αυτή, ακόμη και όπου υπήρχε κάποτε, είναι φανερό ότι κλονίζεται. 
***
Ακόμη και για τη Γερμανία και την κυβέρνησή της, η κατάσταση γίνεται δύσκολη. Αν οι Έλληνες παίξουν με εξυπνάδα και σύνεση τα ανανεωμένα χαρτιά τους, στο τέλος το κόστος της νομισματικής ένωσης δεν μπορεί πια να κρατηθεί κρυφό από τον Γερμανό φορολογούμενο. Δεν είναι καθόλου βέβαιο άν αυτός θα συνεχίσει πρόθυμα να πληρώνει το τίμημα ως τέλος πρόσβασης της γερμανικής εξαγωγικής βιομηχανίας στην αγορά της ευρωζώνης, καθώς και το κόστος για την εξευτελιστικά χαμηλή εξωτερική αξία του νομίσματος που ισχύει στη Γερμανία. Σε τελευταία ανάλυση, δεν εργάζονται όλοι στην Daimler [ή σε άλλες εξαγωγικές βιομηχανίες]. Συμπτωματικά, την ημέρα του ελληνικού δημοψηφίσματος εμφανίσθηκε για πρώτη φορά στη γερμανική εγχώρια πολιτική ένα δυνητικά επιθετικό δεξιό λαϊκιστικό κόμμα [το κόμμα AfD των Εναλλακτικών, το μετεξελιγμένο μετά την εκδίωξη της φιλελεύθερης και μετριοπαθέστερα ευρωσκεπτικιστικής τους πτέρυγας]. Η στιγμή κατά την οποία ο ίδιος ο κυβερνητικός συνασπισμός Χριστιανοδημοκρατών - Σοσιαλδημοκρατών και οι πολίτες θα αναγκασθούν να λάβουν υπόψη πόσο τους έχει κοστίσει μέχρι τώρα η «ευρωπαϊκή ιδέα» και πόσο θα συνεχίσει να τους κοστίζει, μπορεί να γίνει η μεγάλη στιγμή για ένα τέτοιο κόμμα, που θα μπορούσε να περιορίσει την εκλογική δύναμη του CDU/CSU στο επίπεδο του SPD, δηλαδή από το επίπεδο του 40% στο επίπεδο του 25 %. Ο «λαϊκισμός», ως πολιτικό πρόγραμμα που διαχωρίζει τον κόσμο στις αυτοεξυπηρετούμενες ελίτ και στις λαϊκές μάζες που οι ελίτ τις καταδικάζουν να μην έχουν στον ήλιο μοίρα, έχει τις καλύτερες προοπτικές να φαίνεται στους ψηφοφόρους στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως λογική επιλογή. 
Τους τελευταίους μήνες, στη γερμανική εσωτερική πολιτική, τα μεν κόμματα της Αριστεράς (Die  Linke) και των Πρασίνων κατηγορούν την Μέρκελ ότι πάσχει από έλλειμμα «ευρωπαϊκού πνεύματος», τα δε δεξιά κόμματα καταλογίζουν το ίδιο εναντίον του Τσίπρα. Όμως δεν είναι τυχαίο, πως και στις δύο περιπτώσεις οι κατήγοροι παραβλέπουν το πραγματικό πρόβλημα, που είναι και θα παραμένει ο ελαττωματικός σχεδιασμός της νομισματικής ένωσης. Δηλαδή, ότι κατά τα πρότυπα του παλαιού κανόνα του χρυσού, η Ελλάδα και όλες οι χώρες της Μεσογείου έχουν στερηθεί της δυνατότητας να υποστηρίζουν την οικονομική προσαρμογή τους και με τη βοήθεια υποτιμήσεων του νομίσματός τους. Μπροστά σ' αυτό το «κέλυφος της υποταγής» (Μαξ Βέμπερ), που κατασκευάστηκε υπό την μορφή νομισματικής ένωσης, και με τις ισορροπίες συμφερόντων που αυτό εγκαθίδρυσε, κάθε «ιδέα» πρέπει συνεχώς να «γελοιοποιείται» (Καρλ Μαρξ). Ακόμη και οι Σοσιαλδημοκράτες Γκάμπριελ ή Στάινμάγιερ, άν βρισκόταν στη θέση της καγκελαρίου, δεν θα είχαν ενεργήσει διαφορετικά από την Μέρκελ ή τον Σόιμπλε, όσο και άν μέχρι λίγο πριν το Ελληνικό δημοψήφισμα κινούνταν με προσεκτικές πολιτικές δηλώσεις επειδή λαμβάνουν υπόψη την πρασινο-κόκκινη ιδιαίτερη πολιτική τους πελατεία, η οποία ακολουθεί σταθερά την ευρω-ρητορική του Χάμπερμας, την απομακρυσμένη από τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Το ίδιο ισχύει, παρ' όλες τις εκκεντρικότητες, για τον Τσίπρα και τον Βαρουφάκη, οι οποίοι δεν ανήκουν (ακόμη;) στο πελατειακό καταστημένο της χώρας τους που παραδοσιακά την κυβερνούσε, υπό την αιγίδα της «Ευρώπης». Έτσι, το γεγονός ότι γίνεται συνεχώς λόγος για «ελληνική τραγωδία», δεν δείχνει καθόλου έλλειψη λογοτεχνικής παιδείας των σχολιαστών.
Από το φίλμ "Πλανήτης των Πιθήκων"
Βαθειά, διαρκής διαίρεση της Ευρώπης 
Το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ νίκησε στο δημοψήφισμα, ίσως θα αποτρέψει να εγκιβωτιστούν και πάλι μέσα σε «ευρωπαϊκό» ρητορικό περιτύλιγμα τα διαρθρωτικά προβλήματα της νομισματικής ένωσης. Όσο θα υπάρχει η νομισματική ένωση, ακόμη και η διατήρηση και μή διεύρυνση του σημερινού χάσματος μεταξύ πλουσίων και φτωχών κρατών-μελών (για να μη μιλήσουμε για την επιθυμητή οικονομική σύγκλιση), θα είναι εφικτή μόνον με εξαγγελίες αντισταθμιστικών, υποστηρικτικών, υποβοηθητικών ή άλλης μορφής πληρωμών και μεταβιβάσεων πόρων. Όμως οι επιχορηγήσεις αυτές γίνονται πράξη μόνον με αντάλλαγμα τον έλεγχο, δηλαδή συνδέονται με βαθιές παρεμβάσεις εκ των άνω στην κρατική κυριαρχία των παραληπτριών χωρών. Επίσης, τα μέσα που διατίθενται στις χώρες αυτές είναι ανεπαρκή και τα ανταλλάγματα που τους ζητούνται, δηλαδή η κυβερνητική παρέμβαση των Βορείων στις εσωτερικές υποθέσεις τους, γίνονται αντιληπτά ως υπερβολικά. Αντιθέτως, οι πολίτες στις δότριες χώρες την ίδια στιγμή αισθάνονται να υπερφορτώνονται οικονομικά και να εξαπατώνται πολιτικά. Στην εσωτερική πολιτική της νομισματικής ένωσης δημιουργείται κατά μήκος αυτής της γραμμής μια σταθερή εθνικιστική πόλωση, ανεξάρτητα από το αν και το πώς το ελληνικό δημόσιο χρέος θα περικοπεί ή θα αναδιαρθρωθεί μέσα τις επόμενες εβδομάδες. Όχι μόνον γιατί μετά θα τεθεί αναπόφευκτα υπό συζήτηση το ιταλικό και το ισπανικό δημόσιο χρέος (στην Ισπανία μετά από την μελλοντική βέβαιη εκλογική νίκη του Podemos), αλλά πάνω απ' όλα, ενόψει της αναμενόμενης όλο και μεγαλύτερης πόλωσης στην κατανομή των εισοδημάτων μέσα στο πλαίσιο της νομισματικής ένωσης.
Ανεξάρτητα από το τι γεγονότα θα μας κατακλύσουν με απρόβλεπτο τρόπο τις επόμενες εβδομάδες, ήδη από τώρα, κάτω από την ταραχώδη επιφάνεια της καθημερινής πολιτικής, μετά από δεκαπέντε χρόνια νομισματικής ένωσης, διακρίνεται ένα ερειπωμένο τοπίο, η έκταση του οποίου είναι συγκρίσιμη με τα ερείπια της μυθικής Ατλαντίδας.
Αυτό που βλέπουμε είναι, πρώτον, μια βαθιά και διαρκής διαίρεση της Ευρώπης: Εξωτερικά, βλέπουμε αφενός τη διαίρεση μεταξύ Βορρά και Νότου και αφετέρου μεταξύ των κρατών-μελών της ΕΕ που είναι μέλη της νομισματικής ένωσης και αυτών που δεν είναι. Στο εσωτερικό των κρατών βλέπουμε τη διαίρεση μεταξύ των παλιών κατεστημένων κομμάτων, τα οποία όλο και περισσότερο εγκαταλείπονται από τους ψηφοφόρους τους, και των νέων, δεξιών και αριστερών, αλλά κυρίως δεξιών, «λαϊκίστικων». 
Δεύτερον, διαφαίνεται μια μόνιμη παρεμπόδιση, που θα κρατήσει δεκαετίες, της πολυδιαφημισμένης πορείας προς μια «ολοένα και πιο στενότερη ένωση των λαών της Ευρώπης»: Στο ορατό μέλλον, καμία ευρωπαϊκή κυβέρνηση δεν θα τολμήσει να προτείνει τους ψηφοφόρους της μια περαιτέρω παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας στους κυρίους Γιούνκερ και Σουλτς.
Και τρίτον, πρέπει να αναλογιστούμε σε τι σωρό ερειπίων κατέληξε η μεταπολεμική γερμανική πολιτική, η οποία όπως γνωρίζουμε, σταθερά απέφευγε οποιοδήποτε δείγμα γραφής που υπονοεί ότι η Γερμανία, ακόμη και στα όνειρά της, διεκδικεί ηγεμονική θέση στην Ευρώπη. Η Γερμανία δεν ήθελε τη νομισματική ένωση, όμως εξαιτίας της θεωρείται σήμερα τύραννος και δεσμοφύλακας των ευρωπαϊκών λαών. Η μετατροπή της μακροοικονομίας σε ηθικολογία, που μας ήλθε στην Ευρώπη κατά πρώτο λόγο από τις ΗΠΑ, αλλά την χρησιμοποιεί η καγκελάριος εναντίον της γερμανικής αριστεράς, έχει μεταστρέψει και πείσει την κοινή γνώμη σε όλες τις εμπλεκόμενες ευρωπαϊκές χώρες ότι η κρίση στην Ελλάδα και αλλού, δεν αποτελεί μέρος της παγκόσμιας κρίσης του διαταραγμένου χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, αλλά οφείλεται στην ασχετοσύνη ή στη σαδιστική νοοτροπία της Σουηβής νοικοκυράς ή στην αξίωση του Γερμανικού λαού και της κυβέρνησής του για ιμπεριαλιστική κυριαρχία - ή μάλλον και στα δύο ταυτόχρονα. Σ΄ αυτό το κατάντημα μας έχει φέρει η γερμανική πολιτική, με την ιεροποίηση της νομισματικής ένωσης ως απόρροιας της «ευρωπαϊκής ιδέας».
Από το φίλμ "Πλανήτης των Πιθήκων"
Ίσως στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καμία λύση για την κρίση στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, ούτε καν με τη μορφή μιας αποδόμησης της αποτυχημένης νομισματικής ένωσης. Ίσως αυτό που βιώνουμε σήμερα δεν είναι τίποτε άλλο παρά το ευρωπαϊκό προοίμιο μιας επικείμενης παγκόσμιας κρίσης χρέους και ανάπτυξης, η οποία αρχίζει από το Ντιτρόιτ και το Πουέρτο Ρίκο (όπου ήδη επιβάλλεται η «λιτότητα» υπό την επίβλεψη των Ηνωμένων Πολιτειών) και που περνώντας από τη Βραζιλία και τη Ρωσία καταλήγει στην Κίνα, με το γιγάντιο βουνό συσσωρευμένων ιδιωτικών χρεών [το ύψος του ιλιγγιώδους χρέους των κινεζικών επιχειρήσεων, το μεγαλύτερο στον κόσμο, υπολογίζεται  σε 16,1 τρισεκατομμύρια δολάρια], το οποίο θα διευρυνθεί περισσότερο με μια βαθιά ύφεση. Χρέη παντού και ενδεχομένως πολύ πέρα ​​από αυτά που μπορεί να αντέξει το εναπομένον, συρρικνούμενο αναπτυξιακό δυναμικό. Μήπως αρχίζει να καταρρέει το οικοδόμημα από τα τραπουλόχαρτα των κενών υποσχέσεων, τιτλοποιημένων με τη μορφή όλο και νεότερων «χρηματοοικονομικών καινοτομιών», πάνω στα οποία είναι θεμελιωμένη η ευημερία μας; Μήπως η Ελλάδα είναι μόνον ένα από τα διαρκώς αυξανόμενα σε αριθμό σημεία στην περίμετρο της Αυτοκρατορίας, όπου ξεκινά αυτή η κατάρρευση;
Η Άνγκελα Μέρκελ και η Σουηβή νοικοκυρά
   
Ο Wolfgang Streeck (1946) είναι κοινωνιολόγος, ομότιμος Διευθυντής του Ινστιτούτου Max Planck για τη Μελέτη των Κοινωνικών Επιστημών στην Κολωνία. Το 2013 εκδόθηκε το βιβλίο του Buying Time, The Delayed Crisis of Democratic Capitalism.
   
Wolfgang Streeck: Γερμανία, ηγεμονία κατά λάθος Le Monde diplomatique | Ελλ. έκδοση
   
Wolfgang Streeck: ‘Out of the Euro!’
Στο blog των εκδόσεων Verso - γερμ. πρωτότυπο στην εφημερίδα "Die Zeit" 

http://www.versobooks.com/books/1698-buying-time Wolfgang Streeck: Buying Time, The Delayed Crisis of Democratic Capitalism
Τα βασικά των απόψεων του Βόλφγκανγκ Στρέεκ παρουσιάζονται και σε 3 δοκίμιά του («Τι μπορεί να γίνει τώρα, Ευρώπη; Καπιταλισμός χωρίς δημοκρατία ή δημοκρατία χωρίς καπιταλισμό;», «Στα ερείπια του παλαιού κόσμου. Από τη δημοκρατία στην κοινωνία της αγοράς» και «Από εθνικισμό του Γερμανικού μάρκου στον πατριωτισμό του ευρώ; Μια απάντηση στον Jürgen Habermas»). Τα δοκίμια αυτά δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό «Blätter für deutsche und internationale Politik». Στη συνέχεια συμπεριλήφθηκαν στο συλλογικό έργο «Η Ευρώπη σε κρίση - Δημοκρατία ή καπιταλισμός;» στις εκδόσεις των «Blätter» ως μέρος της ευρείας συζήτησης για την κρίση.
   


Τα 3 δοκίμια του Στρέεκ περιλαμβάνονται στον Β' τόμο της ελληνικής έκδοσης του βιβλίου με επιμέλεια και εισαγωγή της Ρούλας Γκόλιου. Το βιβλίο περιέχει και αντικρούσεις της άποψης Streeck από τους Elmar Altvater, Jürgen Habermas, Claus Offe, μαζί με άλλα κείμενα για την κρίση στην ευρωζώνη των Peter Bofinger, Rudolf Hickel, Stephan Schulmeister, Paul Krugman, Isabell Lorey, Hubert Zimmermann και Karl Georg Zinn. Τα περιεχόμενα εδώ. Στον Α' τόμο της ελληνικής έκδοσης «Η Ευρώπη σε κρίση - Δημοκρατία ή καπιταλισμός;» περιέχονται κείμενα και συζητήσεις των Ulrich Beck, Hauke Brunkhorst, Christian Calliess, Henrik Enderlein, Joschka Fischer, Claudio Franzius, Ulrike Guérot, Jürgen Habermas, Oskar Negt, Ulrich Κ. Preuss, Hans-Jürgen Urban. Περιεχόμενα εδώ


Στον ιστότοπο Μετά την Κρίση, σχετικά με την γερμανική οικονομική πολιτική:
   
Γερμανία, η μακρά σκιά του ορντο-φιλελευθερισμού - των Σεμπάστιαν Ντούλιεν και Ούλρικε Γκερό.
  
Tony D. Sampson's interview on Crowd, Power and Post-democracy in the 21st Century (στον ιστότοπο Obsolete Capitalism - «Living in an information society in which data has become a commodity Data Mining from a Post-Marxist Perspective» - Ιταλικά/Αγγλικά)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική Βαρουφάκης βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία συνδικαλισμός Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τράπεζες Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Φούσκα ακινήτων Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Mudde Niels Kadritzke Ralf Dahrendorf Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»