Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

2016, χρονιά αποκάλυψης ψευδών και ψευδαισθήσεων

του Γιάκομπ Άουγκστάιν
 
©  Der Spiegel - Jakob Augstein: Debatte über Ungleichheit - Liberale Lügen , 29.12.2016
 
Εξακολουθεί να παραμερίζεται στην ελλαδοκεντρική εγχώρια πολιτική συζήτηση η σκέψη, ότι οι διαπιστώσεις για τα συμβαίνοντα σήμερα και χθες, τουλάχιστον για την «ευρεία εικόνα» τους, για τα μεγάλα προβλήματα και για τα κρίσιμα διακυβεύματα, όταν μιλάμε για την θεωρούμενη ως οικονομικά «καλοστεκούμενη» Γερμανία ή για την ταλαιπωρημένη από την κρίση Ελλάδα ή για άλλη χώρα αλλού στη Δύση, ίσως έχουν διαφορές μόνον ποσοτικές και όχι ποιοτικές. Διαφεύγει έτσι και το εξής: ότι ευρωπαϊκής κλίμακας (ή παγκοσμιοποιημένη) πραγματικότητα σημαίνει επίσης ευρωπαϊκής κλίμακας (ή παγκοσμιοποιημένες) ψευδαισθήσεις.
Υπάρχει πάντως μια διαφορά όχι μικρή: Τώρα πιά, στην Ευρώπη, οι ελίτ συζητούν ανοιχτά για την κοινωνική ανισότητα. «Όχι επειδή είναι δίκαιες και ευπρεπείς», αλλά επειδή φοβούνται την ακροδεξιά, λέει ο Άουγκστάιν. Πότε θα συζητήσουν και οι ελληνικές ελίτ για την μεγάλη ανισότητα στην Ελλάδα; Άς ελπίσουμε μόνον, ότι δεν θα χρειαστεί πρώτα να νιώσουν και αυτές τον ίδιο φόβο.
Γ. Ρ.

Λέγεται ότι το 2016 ήταν η χρονιά των καταστροφών. Δεν είναι αλήθεια. 
Το 2016 ήταν το έτος της αλήθειας. Μάθαμε κάτι για τις ελίτ μας. Μετά την εκλογή του Τραμπ, την Brexit, την άνοδο του κόμματος της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) και των ομοίων του, οι ελίτ φοβούνται για την τύχη της φιλελεύθερης κοινωνίας. Αλλά δεν φοβούνται επειδή είναι φιλελεύθερες. Φοβούνται επειδή τις έχει καταλάβει άγχος και φόβος. Υπάρχει διαφορά. Ξαφνικά έγινε σαφές το εξής: Όταν ετίθετο θέμα για τα δικαιώματα, εννοούσαν τα δικά τους δικαιώματα. Και όταν πάλευαν για την ισότητα, ήταν αδιάφορες για τη δικαιοσύνη. 
Δεν είναι ευχάριστο να παραδέχεσαι κάτι τέτοιο: Το γεγονός ότι τώρα γίνεται επιτέλους λόγος για τη δικαιοσύνη, το οφείλουμε στους ακραίους δεξιούς. 
Η Γερμανία φοβάται. Όχι [όπως στις προηγούμενες δεκαετίες] τον θάνατο των δασών, τον πυρηνικό πόλεμο ή την αλλαγή του κλίματος, αλλά τον εκ δεξιών κίνδυνο. Εν πάση περιπτώσει, φόβο αισθάνεται εκείνο το μέρος των Γερμανών που έχει κάτι να χάσει. Το διακύβευμα δεν είναι τα χρήματα. Για ό,τι αφορά τα χρήματα, κανείς δεν φοβάται πραγματικά την Ακροδεξιά. Διότι, για ό,τι αφορά τα χρήματα, η Ακροδεξιά είναι εξίσου νεοφιλελεύθερη όπως σχεδόν όλα τα άλλα κόμματα. Και οι ακροδεξιοί πιστεύουν πως είναι καλύτερο τα χρήματα να βρίσκονται στις τσέπες των πλουσίων.
© Gottfried Helnwein: Black Mirror, Αυτοπορτρέτο
Οι ακροδεξιοί καταστρέφουν όλο τον ενθουσιασμό των ελίτ για τον καπιταλισμό.
Αυτό που διακυβεύεται είναι άν άν αισθάνονται καλά ή όχι. Οι εκλεπτυσμένοι κάτοικοι των μεγάλων πόλεων, οι καλοσπουδασμένες ελίτ, οι χειραφετημένες γυναίκες, οι ομοφυλόφιλοι που έχουν κατακτήσει την ισότητα με τους άλλους πολίτες, όλοι αυτοί φοβούνται για την ελευθερία τους. Και οι φόβοι τους έχουν βάση: η κοινωνία που προτείνει η ακροδεξιά AfD, δεν είναι ούτε σεμινάριο περί φύλου, ούτε gay club, αλλά έργο της ελεεινής μορφής που πρέπει να παίζεται  σε παράγκα και όχι σε θέατρο, έργο από τη δεκαετία του 1950, τότε που η αστυνομία γυάλιζε πότε-πότε τη μούρη των «ανώμαλων» και δεν υπήρχε «ενδοοικογενειακή βία» όταν ένας άνθρωπος φρόντιζε για να βάζει «τάξη» στο σπίτι του.
Οι ακροδεξιοί καταστρέφουν όλο τον ενθουσιασμό των ελίτ για τον καπιταλισμό, δεν τις αφήνουν να τον απολαμβάνουν. Και μολονότι, ακόμη και τώρα, πολλά αινιγματικά συζητιώνται για τις πολιτισμικές ρίζες της δεξιάς επανάστασης - υπάρχει μήπως πάρα πολλή πολιτική ορθότητα; - στην πραγματικότητα όλοι ξέρουν ότι οι πρωταρχικές αιτίες είναι οικονομικές. Πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, όταν οι αριθμοί είναι τόσο σαφείς: 
Μεταξύ 1991 και 2013, η  κατά κεφαλήν [σωρευτική] άνοδος της γερμανικής οικονομίας είναι γύρω στο 29 %, όμως το πραγματικό καθαρό εισόδημα για ένα μέσο νοικοκυριό είναι μόνον 12 %. Το ασθενέστερο 30 % των νοικοκυριών, το 2013 είχε καθαρό εισόδημα όχι μεγαλύτερο από αυτό που είχε το 1991.
Ο Πέτερ Μπόφινγκερ (Peter Bofinger), καθηγητής οικονομικών και ένας από τους λεγόμενους Πέντε Σοφούς της Οικονομίας, λέει ότι οι οπαδοί της AfD αισθάνονται πάρα πολύ έντονα αποκομμένοι από τη γενική οικονομική εξέλιξη:
«Η αυξανόμενη ανισότητα καλλιεργεί τον λαϊκισμό και αποτελεί απειλή για το να συνεχίσει ο κόσμος να υπάρχει όπως τον ξέρουμε».
© Gottfried Helnwein:  Epiphany III, Presentation at the Temple
Όλο και περισσότεροι άνθρωποι αισθάνονται παραμερισμένοι και υποβαθμισμένοι
Ξαφνικά τώρα, μπορεί ο οικονομολόγος Μάρτσελ Φράτσερ (Marcel Fratzscher)
να γράφει στην διαδικτυακή έκδοση του κεντρικού οργάνου της γερμανικής αστικής τάξης, της «Zeit», φράσεις όπως αυτή:
«Σε δημοσκοπήσεις, το 70 % των Γερμανών λέει ότι αισθάνονται την κοινωνική ανισότητα να βρίσκεται σε πολύ υψηλά επίπεδα. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι αισθάνονται παραμερισμένοι και υποβαθμισμένοι. Αισθάνονται ότι εργάζονται σκληρά, αλλά η εργασία τους αξίζει όλο και λιγότερο, και ότι είναι όλο και πιο δύσκολο να έχουν μιαν αξιοπρεπή διαβίωση» [βλ. ελλ. μετάφραση: Οι ελίτ κλείνουν τα μάτια για να μη δούν την πραγματικότητα. Και η πολιτική, αντί επανόρθωσης, στηρίζει λάθος κοινωνικές ομάδες, στον ιστοχώρο Μετά την Κρίση]
Είναι η ίδια εφημερίδα «Die Zeit», η οποία πριν από πέντε χρόνια, έγραψε ότι η κατάσταση στη χώρα ήταν τόσο καλή «όσο σπάνιες φορές μετά το 1949». Πράγμα που ήταν αλήθεια, αλλά μόνον για τους αναγνώστες της «Zeit» (ή του Spiegel). Ωστόσο, τότε, όταν η εμφάνιση και άνοδος των ακροδεξιών ίσως θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, πολύ λίγοι πολιτικοί και δημοσιογράφοι ενδιαφέρονταν για την πραγματική πραγματικότητα της χώρας. Μόνον τώρα, τώρα που ο «κόσμος όπως τον ξέρουμε» απειλείται, οι ελίτ άρχισαν να αισθάνονται άβολα και ενοχλημένες.
Όποιος ήθελε, μπορούσε να το καταλάβει εδώ και πολύ καιρό ότι ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός καταστρέφει τα δημοκρατικά θεμέλια της ίδιας της ύπαρξής του. Όποιος ήθελε, μπορούσε να διαβάσει τον κοινωνιολόγο Wilhelm Heitmeyer, ο οποίος μεταξύ του 2002 και του 2011, στη μελέτη του μακράς διάρκειας «Deutsche Zustände» («Η κατάσταση στη Γερμανία»), προειδοποιούσε, για το τι μπορεί να συμβεί σε μια κοινωνία, στην οποία εξαπλώνεται η επισφάλεια στη διανομή των υλικών και πολιτιστικών αγαθών της κοινωνίας και γίνεται όλο και εντονότερη η έλλειψη πολιτικής συμμετοχής και ηθικής αναγνώρισης.
© Gottfried Helnwein: The Murmur of the Innocents 17
«Οι άνθρωποι με χαμηλότερα εισοδήματα παραιτούνται από τη συμμετοχή στην πολιτική»
Αλλά αυτό είναι το πρόβλημα της δημόσιας σφαίρας που θεωρεί τον εαυτό της δημοκρατικό και φιλελεύθερο: Στρέφει πάρα πολύ την προσοχή και το ενδιαφέρον της προς όσους συμμετέχουν σ΄ αυτήν και μένει εντελώς αδιάφορη για όλους τους άλλους. 
Η εξήγηση για το φαινόμενο αυτό υπήρχε στο πρώτο σχέδιο της νέας Έκθεσης για τη Φτώχεια και τον Πλούτο (Δεκέμβριος 2016) της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, όμως το σημείο αυτό διαγράφηκε από το τελικό επίσημο κείμενο:
«Η πιθανότητα για αλλαγή πολιτικής [σε κάποιο συγκεκριμένο θέμα] είναι πολύ μεγαλύτερη, όταν αυτή η αλλαγή πολιτικής υποστηρίζεται από μεγάλο αριθμό ανθρώπων με υψηλότερα εισοδήματα». 
Ακόμη και στις φιλελεύθερες κοινωνίες, οι  πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι δεν δουλεύουν για όλους τους ανθρώπους, αλλά μόνον για την πελατεία τους. Οι παραμερισμένοι και υποβαθμισμένοι δεν ανήκουν σ' αυτήν την πελατεία. Και θα μπορούσαν να βολευτούν πολύ καλά με αυτό οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι στη λεγόμενη φιλελεύθερη κοινωνία, διότι, όπως αναφερόταν σε μια άλλη παράγραφο του σχεδίου η οποία επίσης διαγράφηκε: 
«Οι άνθρωποι με χαμηλότερα εισοδήματα παραιτούνται από τη συμμετοχή στην πολιτική, επειδή αντιλαμβάνονται ότι οι πολιτικοί, όταν παίρνουν τις αποφάσεις τους, αυτούς τους λαμβάνουν υπόψη λιγότερο».
Μόνον που τώρα αυτή η υπόθεση δεν ισχύει πιά. Ξαφνικά η ύπαρξη των παραμερισμένων γίνεται αισθητή. Η Εναλλακτική (AfD) έχει δώσει μια φωνή σε πολλούς από αυτούς. 
Δυστυχώς, αυτή που τους έδωσε δεν είναι φωνή της προόδου, αλλά φωνή ρατσισμού, η απανθρωπιάς και ανελευθερίας. 
«Η δική μας ανοικτή κοινωνία, που την κληρονομήσαμε και την απολαμβάνουμε σαν να είναι κάτι αυτονόητο, αυτή που έχει ως βάση τα οικουμενικά ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα, η εξοπλισμένη με ένα ορθολογικό κράτος πρόνοιας, η συνετή λειτουργία του κρατους δικαίου και η εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης - δηλαδή αυτά που μέχρι χθες ήταν η καθημερινότητά μας, σήμερα είναι η ουτοπία μας».
Όχι. Αυτό που μέχρι χθες ήταν η καθημερινότητά μας, σήμερα αποκαλύφθηκε ότι ήταν μια ψευδαίσθηση.

O Jakob Augstein, γιός του ιδρυτή του Spiegel Rudolf Augstein, αρθρογραφεί στον Spiegel και στις εφημερίδες Süddeutsche Zeitung, Zeit, Der Freitag (Παρασκευή, την οποία εκδίδει ο ίδιος).
  
Επιλογή πρόσφατης αρθρογραφίας του J. Augstein: Im Zweifel links (Der Spiegel - γερμανικά)
 



 

    
 
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική Βαρουφάκης βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία συνδικαλισμός Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τράπεζες Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Φούσκα ακινήτων Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Mudde Niels Kadritzke Ralf Dahrendorf Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»