Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2015

Τίμοθυ Γκάρτον Ας: Η Ευρώπη πρέπει να σώσει την Ελλάδα για να σώσει τον εαυτό της (το άρθρο ολόκληρο)


Ο Timothy Garton Ash, «ψυχή» του βρετανικού φιλοευρωπαϊσμού στις ιστορικές και πολιτικές επιστήμες, με μακροχρόνια επίδραση στην δρώσα πολιτική της ΕΕ, με το βλέμμα και στο ερχόμενο βρετανικό δημοψήφισμα για την παραμονή ή όχι του ΗΒ στην ΕΕ, προειδοποιεί: Ακόμη και άν κάποιος δεν νοιάζεται για τον ελληνικό λαό, το ρήγμα που θα προκαλέσει μια Grexit θα κλονίσει όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο. 
   

Η Ευρώπη πρέπει να σώσει την Ελλάδα. Οι συνέπειες της παραμονής της Ελλάδας εντός της ζώνης του ευρώ θα είναι κακές, αλλά οι συνέπειες μιας εγκατάλειψής της θα είναι χειρότερες. Χειρότερες όχι μόνο από οικονομική άποψη, αλλά και από ανθρωπιστική, γεωπολιτική και ιστορική. Μετά από μια Grexit, η Ευρώπη δεν θα είναι η ίδια με την σημερινή και δεν θα ξαναγίνει ποτέ. 
Ήμουν στην Ελλάδα πριν από δύο εβδομάδες και το αντίκρυσα αυτό παντού σε κάθε γωνιά του δρόμου, είτε στεκόμουν στην αρχαία Πνύκα, στο λίκνο της δημοκρατίας, είτε συνομιλούσα με σημαντικούς επιχειρηματίες, δημοσιογράφους και ακαδημαϊκούς, πολλοί από τους οποίους είχαν σκληρή κριτική στάση απέναντι στη σημερινή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως επιστρέφοντας μετά πίσω στη Βόρεια Ευρώπη, στην Αγγλία, στο Βέλγιο και τώρα στην Πολωνία, εδώ στο βορρά δεν βρίσκω απλά και μόνον σχετική αδιαφορία (η Ελλάδα είναι πιο συχνά θέμα για ανέκδοτα και όχι για βαθιά ανησυχία), αλλά και δύο επικίνδυνες ψευδαισθήσεις. 
Πρώτον, είναι ακόμη ευρέως διαδεδομένη η υπόθεση ότι αυτό το ελληνο-γερμανικό παιχνίδι chicken game - «ποιός θα δειλιάσει πρώτος» - με κάποιο τρόπο θα καταλήξει σε έναν περίπλοκο και ακατανόητο συμβιβασμό της τελευταίας στιγμής, του κλασικού στυλ των Βρυξελλών. Δεύτερον, μερικές φορές εναλλακτικά στο προηγούμενο, υπάρχει η άποψη ότι μια Grexit έτσι κι αλλιώς δεν θα έχει τόσο μεγάλη σημασία: Η Ελλάδα αντιπροσωπεύει λιγότερο από το 2% της οικονομικής παραγωγής της ευρωζώνης, και η ζώνη του ευρώ διαθέτει πλέον τείχη προστασίας για να εμποδίσει τις φλόγες να εξαπλωθούν και σε άλλες χώρες της Νότιας Ευρώπης.
The Guardian, εικονογράφηση Robert G. Fresson

Γιατί θα πρέπει οι χειρώνακτες εργαζόμενοι, από την Ιρλανδία μέχρι τη Λετονία, οι οποίοι έχουν ήδη υποστεί όλες τις οδύνες των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και της λιτότητας, να συνεχίσουν να πληρώνουν ακόμη και για εκείνους που δεν έχουν υποστεί; Ίσως, τελικά, μια Grexit να ήταν καλύτερη για όλους τους εμπλεκόμενους. Ο Francesco Giavazzi, καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Bocconi στο Μιλάνο, τολμά να γράψει ακόμη και το εξής: «Θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν είναι πραγματικά τόσο σημαντικό να κρατήσουμε την Ελλάδα μέσα στην ΕΕ».
Ας εξετάσουμε αυτές τα δύο ψευδαισθήσεις με τη σειρά. Ως προς την πρώτη, το «ατύχημα» θα μπορούσε να συμβεί και αύριο. Οι ελληνικές τραπεζικές καταθέσεις διαρρέουν και κατεβαίνει η στάθμη τους σαν το νερό μέσα σε ένα ραγισμένο βαρέλι: μειώθηκαν κατά περισσότερο από 500 εκατομμύρια € (£ 362 εκ) μόνο μέσα σε μία ημέρα, την 5η Ιουνίου, όταν η κυβέρνηση ματαίωσε μια προγραμματισμένη πληρωμή οφειλών στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Οι πλούσιοι έχουν ήδη βγάλει μεγάλο μέρος των χρημάτων τους έξω από τη χώρα και οι φτωχοί τα κρύβουν κάτω από τα στρώματά τους. Ένας ακόμη πανικός, ένα bank run, και τότε θα έχουμε ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίων και ένα χρεοκοπημένο κράτος που θα εκδίδει IOUs (υποσχετικές μελλοντικής πληρωμής) να πληρώσει τους μισθούς και τις συντάξεις. Μόνον ο θεός Ζεύς ξέρει τι θα ακολουθήσει. Ίσως θα μπορούσε ακόμη και τότε να σωθεί η «παρτίδα», με ένα είδος χρεοκοπίας εντός της ζώνης του ευρώ κατόπιν διαπραγμάτευσης, όμως μόνο οι πιο ανεύθυνοι playboy της Θεωρίας Παιγνίων θα στηρίζονταν σ' αυτό. Η Grexit μπορεί να συμβεί μέσω Graccident. 
Και γιατί θα ήταν σημαντικό αν αυτό συνέβαινε; Πρώτον, για τους αρχάριους, οι αγορές θα γνώριζαν πια ότι η ένταξη μιας χώρας στην ευρωζώνη δεν είναι μη αναστρέψιμη. Η μετάδοση της «ασθένειας» στα κρατικά ομόλογα της επόμενης πιο αδύναμης οφειλέτριας χώρας της ευρωζώνης πιθανόν να μην ήταν άμεση, όμως οποιαδήποτε νέα κρίση σε μια αδύναμη οικονομία, θα μπορούσε δυνητικά να προκαλέσει επιθετική κερδοσκοπία. 
Στη συνέχεια, υπάρχει το οικονομικό και κατά συνέπεια ανθρωπιστικό κόστος που θα πληρώσει η Ελλάδα. Δεν έχει νόημα να μιλήσουμε για όλα τα λάθη που έγιναν στο παρελθόν: υπάρχουν αρκετά για να γεμίσουν όλα τα εξομολογητήρια σε όλες τις εκκλησίες στη μεγάλη πολωνική πόλη του Βρότσλαβ (όπου γράφω αυτές τις γραμμές), και μπορώ να σας πω ότι υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που περιμένουν να ακούσουν και να ελέγξουν τις αμαρτίες των άλλων. Περιττό να πούμε ότι, η Ελλάδα δεν θα έπρεπε ποτέ να ενταχθεί στην ζώνη του ευρώ, ενώ η ίδια η ευρωζώνη δεν θα έπρεπε ποτέ να ξεκινήσει τη λειτουργία της με μια τέτοια λανθασμένη σχεδίαση και δομή. Περιττό να πούμε ότι οι πελατειακές ελληνικές κυβερνήσεις, που μπορούσαν, κατά τα πρώτα χρόνια του ευρώ, να δανείζονται με επιτόκια τόσο χαμηλά όσο της Γερμανίας, έκαναν μια ήδη κακή κατάσταση πολύ χειρότερη, σε συνεργασία με τους Έλληνες ολιγάρχες. Το φάρμακο μετά την έναρξη της κρίσης που συνταγογραφήθηκε από τη Γερμανία και το ΔΝΤ, ήταν απο την αρχή σχεδόν βέβαιο ότι θα επιδείνωνε την κατάσταση ενός τέτοιου βαρειά ασθενή. Ο δε ασθενής από τη μεριά του, απλά προσποιήθηκε ότι λαμβάνει κάποια από αυτά τα φάρμακα, και ούτω καθεξής. Αλλά δεν είναι η στιγμή να μαλώσουμε για την ιστορία. 
Όπως και να κατανείμουμε το φταίξιμο, παραμένει το γεγονός ότι πολλοί Έλληνες έχουν υποφέρει τρομερά. Σε ψυχρούς αριθμούς, οι πραγματικές δαπάνες της ελληνικής οικονομίας μειώθηκαν κατά το ένα τρίτο περίπου μέσα σε 7 χρόνια, και έχουμε σχεδόν έναν στους δύο νέους χωρίς δουλειά. Ακόμη πιο ψυχρά νούμερα: ο αριθμός των αυτοκτονιών αυξήθηκε κατά 35% ή και περισσότερο μεταξύ 2010 και 2012. Δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό  μου την ιστορία του Θεόδωρου Γιάνναρου, επικεφαλής του νοσοκομείου Ελπίς στην Αθήνα, ο οποίος μετά τη δραστική μείωση των υγειονομικών δαπανών εργάζεται 20 ώρες την ημέρα εξαντλημένος, καπνίζοντας το ένα τσιγάρο μετά το άλλο. Την ώρα που ο Γιάνναρος εργαζόταν για να σώζει ζωές, έλαβε την είδηση ​​ότι ο 26χρονος γιος του τερμάτισε τη δική του ζωή με ένα άλμα μπροστά σε έναν συρμό του μετρό. 
Κανείς δεν γνωρίζει τι ακριβώς θα συμβεί άν η Ελλάδα φύγει από τη ζώνη του ευρώ. Ωστόσο ο νομπελίστας οικονομολόγος Χριστόφορος Πισσαρίδης υπολογίζει ότι το αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι η πιο δραματική πτώση του βιοτικού επιπέδου στην πρόσφατη οικονομική ιστορία. Και κάθε Έλληνας θα φωνάζει: «Για ποιό λόγο όλη αυτή η δυστυχία»; Μιας και η χώρα εξακολουθεί να έχει το πολιτικό σύστημα που εφευρέθηκε στην αρχαία Αθήνα και ασκήθηκε στην Πνύκα, αυτό το μίγμα της οργής και της απελπισίας θα εκφρασθεί μέσω της κάλπης. Εκτός και αν συμβεί κάποιο θαύμα, η Grexit σίγουρα θα έχει ως αποτέλεσμα μια ακόμη πιο ριζοσπαστική, λαϊκιστική, εθνικιστική κυβέρνηση, είτε από τα αριστερά είτε από τα δεξιά. 
Αυτό θα έχει σοβαρές συνέπειες για το σύνολο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τη θέση της στον κόσμο. Είτε προβλέπεται είτε όχι από καθαρά νομική σκοπιά, η έξοδος από την ευρωζώνη θα ωθήσει και στην έξοδο από την ΕΕ, ενώ οι άλλοι εταίροι της ΕΕ θα προσπαθούν να κρατήσουν την Ελλάδα ως κράτος-μέλος της. Στη χειρότερη περίπτωση τα πρακτικά προβλήματα της απεμπλοκής θα κρατήσουν χρόνια. Εν τω μεταξύ, και μέχρι την οριστική αποκοπή, μια μετα-Grexit ριζοσπαστική ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε, για παράδειγμα, να δοκιμάσει να θέσει βέτο σε περαιτέρω επέκταση των κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας για το ουκρανικό ζήτημα. 
Ενώ η Μόσχα δεν θα δαπανούσε στην πραγματικότητα πολλά χρήματα για χάρη της Ελλάδας, θα ήταν περισσότερο από ευτυχής να παίξει το πολιτικό χαρτί της αλληλεγγύης ανάμεσα σε δύο μεγάλα έθνη της Ορθόδοξης πίστης. Όσο για τους χιλιάδες πρόσφυγες από τη Μέση Ανατολή και την Αφρική, που ήδη έρχονται περνώντας από όλη τη Μεσόγειο, η Αθήνα δεν θα είχε κανένα κίνητρο να μην τους αφήσει να περάσουν κατευθείαν σ' αυτή την πλουσιότερη Ευρώπη, η οποία (όπως θα είναι τότε η γνώμη των περισσότερων Ελλήνων), εγκατέλειψε την Ελλάδα στη μοίρα της. 
Ρώτησα έναν Τούρκο πρώην υπουργό πώς θα αντιδράσει η Τουρκία. Με μια υποτιμημένη νεο-δραχμή, είπε, η Ελλάδα θα ανταγωνίζεται μεν σε επίπεδο τιμών την τουριστική βιομηχανία της Τουρκίας, όμως από γεωπολιτική άποψη, μια Grexit θα κάνει ακόμη λιγότερο ελκυστική για την Τουρκία την ένταξή της στην ΕΕ. Αντ' αυτού, η Τουρκία θα φροντίσει να είναι από μόνη της μια περιφερειακή δύναμη.
Εν τω μεταξύ, η Κίνα κατέχει ήδη το λιμάνι εμπορευματοκιβωτίων του Πειραιά στην Αθήνα και σχεδιάζει να το μετατρέψει σε ζωτικό σημείο εισόδου προς την Ευρώπη, μέσα στα πλαίσια της εξαιρετικά φιλόδοξης στρατηγικής της “One Belt, One Road” [Μία ζώνη, ένα δρόμος], της γνωστής και ως «Νέος Δρόμος του Μεταξιού». Το Πεκίνο, με τα τεράστια συναλλαγματικά αποθέματα του, θα ήταν περισσότερο από ευτυχές να πάρει κάτι περισσότερο από τα κομμάτια της πίτας - και συνακόλουθα να αποκτήσει και μεγαλύτερη επιρροή στο εσωτερικό της ΕΕ. 
Σε τέτοια περίπτωση, το μέρος που κάποτε ήταν το λίκνο της Ευρώπης αλλά και της δημοκρατίας - ο ελληνικός στόλος που νίκησε την αρχαία Περσία στη μάχη της Σαλαμίνας απέπλευσε από το λιμάνι του Πειραιά - θα είναι πλέον μόνο η άκρη της ουράς του κινεζικού δράκου. Και αργά ή γρήγορα, η ουρά αυτή θα αποκτήσει κεντρί. 
Έτσι, ακόμη κι αν δεν έμεινε στην καρδιά μας ούτε ίχνος συμπάθειας για τους Έλληνες, ούτε καν για τον Γιάνναρο και για τον χαμένο γιο του, άν απέμεινε λίγο μυαλό στο κεφάλι μας και νοιαζόμαστε έστω και λίγο για το μέλλον της Ευρώπης, είναι εύκολα κατανοητό γιατί πρέπει να σώσουμε την Ελλάδα.
 

 
  
Τ. Garton Ash: Xi Jinping’s China is the greatest political experiment on Earth   
    
Βιβλία του T. Garton Ash



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Financial Times - Der Spiegel)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

«Γενιά του '30» «Μακεδονικό» 1821 1968 αειφορία αντιπροσωπευτική δημοκρατία Αριστοτέλης Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Έθνος και ΕΕ Εκπαίδευση Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ηγεμονία ΗΠΑ Ήπειρος Θ. Αγγελόπουλος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ ιστορία Ιταλία Καζαντζάκης Καταναλωτισμός Κεντρική Ευρώπη Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κράτος Πρόνοιας Κώστας Καραμανλής Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέλισσες Μέσα «κοινωνικής» δικτύωσης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μεταπολίτευση Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Νίτσε Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παγκοσμιοποίηση Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σημίτης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τραμπ Τροβαδούροι Τσακαλώτος Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Χαλκιδική Χέγκελ Χριστιανισμός Acemoglu/Robinson Adorno Albrecht von Lucke André Gorz Azra Nuhefendić Balibar Brexit Carl Schmitt Chomsky Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Elmar Altvater Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Franklin Roosevelt Habermas Hannah Arendt Heidegger Jan-Werner Müller Jeremy Corbyn Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Michel Foucault Miroslav Krleža Mudde Otto Bauer PRAXIS International Ruskin Sandel Michael Strauss Leo Streeck T. S. Eliot Timothy Snyder Tolkien Ulrich Beck Ulrike Guérot Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Βλέπει τον εαυτό του ως κοινωνιολόγο κυρίως, όμως είναι και ο «τελευταίος φιλόσοφος» ή μάλλον κάνει φιλοσοφική κοινωνιολογία και κοινωνιολογική φιλοσοφία- τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, υπέρ του «μικρού» πολίτη;

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι