Κυριακή, 21 Ιουνίου 2015

Η ελληνική ιδιαιτερότητα

του Γιώργου Γιαννουλόπουλου
  
© Εφημερίδα των Συντακτών: Η ελληνική ιδιαιτερότητα, 20.6.2015
    
Το κράτος πρόνοιας, αναδιανομής και κοινωνικής δικαιοσύνης (και μαζί του οι αδύναμοι πολίτες) ήταν και είναι πάντα ο χαμένος του παιχνιδιού: Τόσο με το παρωχημένο - νεκροζώντανο πια - ελληνικό μοντέλο εξουσίας, με την πελατειακή κατάληψη του κράτους από ευνοούμενες κοινωνικές ομάδες, όσο και όταν κερδίζουν αυτοί που επικρατούν στις αγορές, από τη ρύθμιση των οποίων το κράτος έχει αποσυρθεί. Αρα μόνη λύση είναι να γίνει ξανά ζητούμενο ένα κράτος πρόνοιας, αναδιανομής, κοινωνικής δικαιοσύνης.
       
Αν βάλουμε προς στιγμήν κατά μέρος τα δεινά που μας ταλανίζουν τα τελευταία πέντε χρόνια εδώ στην Ελλάδα κι αν δούμε τι συνέβη στον υπόλοιπο κόσμο, το «αφήγημα» της Αριστεράς συνοψίζεται ως εξής: η απορρύθμιση του χρηματοπιστωτικού τομέα οδήγησε ευθέως στην κρίση του 2008 και οι κυβερνήσεις, για να διασώσουν τις αμαρτωλές τράπεζες, έκοψαν μονέδα που διόγκωσε απότομα τα κρατικά ελλείμματα. Οι παίκτες στις αγορές όμως, αφού πρώτα κατάφεραν να επιβιώσουν με ξένα λεφτά, έκριναν ότι τα ελλείμματα τα οποία δημιουργήθηκαν για χάρη τους θα πρέπει τώρα να μειωθούν δραστικά και επέβαλαν στις κυβερνήσεις μια πολιτική λιτότητας, δηλαδή την περαιτέρω συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους και γενικότερα του δημόσιου τομέα, εκθεμελιώνοντας έτσι οριστικά το σοσιαλδημοκρατικό υπόδειγμα που είχε καθιερωθεί σε ολόκληρη σχεδόν τη Δυτική Ευρώπη μετά το τέλος του Πολέμου.
Η μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων
(Καβάφης, "Σοφοί δε Προσιόντων")
Κατά τη γνώμη μου, το ανωτέρω αφήγημα περιγράφει καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο την κρίση εκτός Ελλάδας. Κι αν κάποιος μου καταλογίσει μονομέρεια ή προκατάληψη κατά της ελεύθερης αγοράς, θα επικαλεστώ μια δημόσια διατυπωμένη άποψη του τότε διοικητή της Τράπεζας την Αγγλίας: Αδυνατώ να καταλάβω, είπε, γιατί ο κόσμος δεν αγανακτεί περισσότερο. Το λάθος το κάναμε εμείς οι τράπεζες και τώρα ο πληρώνουν εκείνοι που δεν έφταιξαν. Είναι εύκολο λοιπόν να καταλάβουμε τη σημασία που απέδωσαν στη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ οι ανά την Ευρώπη αριστεροί (συμπεριλαμβάνω τους πραγματικούς σοσιαλδημοκράτες και τους κεϊνσιανούς). Για πρώτη φορά, μια εκλεγμένη κυβέρνηση λέει όχι στη λιτότητα που απεργάστηκαν οι αγορές για να ανακτήσουν και να διασφαλίσουν στο μέλλον την κερδοφορία τους. 
Εδώ όμως θέλει προσοχή. Οι αριστεροί και φίλα διακείμενοι προς τον ΣΥΡΙΖΑ ξένοι δεν αντιλήφθηκαν επαρκώς (και οι ημεδαποί ριζοσπάστες φρόντισαν να υποβαθμίσουν) μια διάσταση πολύ σημαντική, κάτι που συνιστά την ελληνική ιδιαιτερότητα, για να μην πω μοναδικότητα: ότι σε αντίθεση με τις άλλες ανεπτυγμένες χώρες, όπου τα ελλείμματα δημιουργήθηκαν για να διασωθεί ο απορρυθμισμένος χρηματοπιστωτικός τομέας, στην Ελλάδα το πρόβλημα ήταν πάνω απ’ όλα το αμαρτωλό Δημόσιο και η τάση των κυβερνήσεων να παρέχουν προνόμια σε διάφορα οργανωμένα συμφέροντα και να αντιμετωπίζουν το κράτος ως γραφείο ευρέσεως εργασίας για τους ψηφοφόρους τους.
Για να το διατυπώσω επιγραμματικά: έξω, το σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο πολεμήθηκε λυσσαλέα από τους ιδεολογικούς αντιπάλους του· εδώ, εξευτελίστηκε και εκμαυλίστηκε από εκείνους που δηλώνουν φίλοι του.
Εχω επίγνωση του γεγονότος ότι η άποψη αυτή ακούγεται παράφωνη σε μια χώρα όπου ο δικομματισμός στην πολιτική συνοδεύεται από τον διπολισμό στην πολιτική σκέψη. Δηλαδή, αν το επιχείρημα του δικομματισμού είναι ότι όποιος δεν υποστηρίζει ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα χαραμίζει την ψήφο του (κάτι που η Αριστερά επί δεκαετίες κατήγγελλε, αλλά τώρα ανακάλυψε ότι τη βολεύει), ο διπολισμός στην πολιτική σκέψη θεωρεί δεδομένο ότι η κριτική του ενός σκέλους γίνεται πάντα στο όνομα του άλλου και συνιστά αποδοχή του.
Πιο συγκεκριμένα, η κριτική του πελατειασμού στο Δημόσιο μεταφράζεται ως παρότρυνση να ιδιωτικοποιηθεί ό,τι κινείται και αντίστοιχα, η υπόμνηση ότι η απορρύθμιση των αγορών οδήγησε τον κόσμο ολόκληρο στο χείλος της αβύσσου γίνεται το σύνθημα να επανέλθουμε στον παλιό καλό καιρό, τότε που ζούσαμε με δανεικά διορίζοντας αβέρτα στο Δημόσιο και οι επιχειρηματίες έπαιρναν δάνεια όχι από τις τράπεζες αλλά από τα κομματικά γραφεία.
Αυτό που κάνει το πράγμα πολύ δύσκολο είναι ότι αμφότερες οι απόψεις εμπεριέχουν μια επιμέρους αλήθεια ή, καλύτερα, μια ορθή θέση, η οποία όμως δεν ισχύει γενικά αλλά σε συγκεκριμένες καταστάσεις. Θέλω να πω ότι στην περίπτωση της Ελλάδας, το άμεσο και μείζον πρόβλημα όταν ξέσπασε η κρίση ήταν όντως το πελατειακό κράτος και τα οργανωμένα συμφέροντα που επί δεκαετίες το αρμέγουν και τα οποία ο ΣΥΡΙΖΑ, άξιος απόγονος του ΠΑΣΟΚ, θέλει να προστατεύσει πάση θυσία διότι έτσι θα διατηρήσει τη μεγάλη μάζα των ψηφοφόρων του (πολλοί εκ των οποίων έγιναν αριστεροί όταν το κράτος τούς έκοψε το χαρτζιλίκι).
Πράγα 1989: "Ελευθερία"
Λισαβώνα 1974: Απρίλης, γαρύφαλλα
Από την άλλη μεριά, οι πολέμιοι του «κρατισμού» επικαλούνται μια θεωρία καθολικής εφαρμογής, αποφεύγοντας όμως να μιλήσουν για το πού οδήγησε η ιδεολογία τους εκτός Ελλάδας. Κατά συνέπεια, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μεν δίκιο όταν καταδικάζει τις απορρυθμισμένες αγορές και τη λιτότητα που επέβαλαν, αλλά το κάνει για να μην αλλάξει ένα σύστημα το οποίο οδήγησε τη δική μας χώρα στον δημοσιονομικό εκτροχιασμό. Και οι νεοφιλελεύθεροι έχουν δίκιο όταν το καταγγέλλουν, ξεχνώντας όμως τον εκτροχιασμό σε απείρως μεγαλύτερη κλίμακα που προκάλεσαν η θεσμική αδιαφάνεια και η ατομική απληστία που χαρακτηρίζουν τον καπιταλισμό-καζίνο.
Κατά συνέπεια, θα μπορούσαμε ίσως να διαβάσουμε την ελληνική κρίση σαν μια βίαιη κίνηση εκσυγχρονισμού: ένα παρωχημένο μοντέλο εξουσίας που προϋποθέτει την κατάληψη του κράτους αντικαθίσταται από ένα άλλο, στο οποίο κερδισμένοι είναι όσοι επικρατούν στις αγορές, από τη ρύθμιση των οποίων το κράτος έχει διακριτικά αποσυρθεί. Και στις δύο περιπτώσεις, ο μεγάλος χαμένος είναι το κράτος πρόνοιας, αναδιανομής και κοινωνικής δικαιοσύνης. Αρα η μόνη λύση είναι να γίνει ξανά το ζητούμενο.
...αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που χάνεις
(Καβάφης, Απολείπειν ο θεός Aντώνιον)
Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές...







 




  
Ο Γιώργος Γιαννουλόπουλος, πρώην διευθυντής της Ελληνικής υπηρεσίας του BBC δημοσιογραφεί στην "Εφημερίδα των Συντακτών". Από την συγγραφική του δραστηριότητα ξεχωρίζουν οι εργασίες του για τον Μακρυγιάννη, τον Σεφέρη και τα Μέσα Ενημέρωσης. 
  
Βιβλία του Γ. Γιαννουλόπουλου
Στον ιστότοπο Μετά την κρίση:
    
  

   

1 σχόλιο:

  1. Η Ελλαδα θα σερνεται παρα πολυ, πολυ και αρκετα (αναλογα με το σεναριο της ρηξης, της ολοκληρωμενης συμφωνιας και της συμφωνιας γεφυρας αντιστοιχως) οσο :
    α. δεν συνετελειται παραγωγικη ανασυγκροτηση της χωραςωστε να πραγματοποιειται σε σημαντικο βαθμο η υποκατασταση εισαγωγων πρωτων υλων και εξοπλισμου κια στη συνεχεια εξαγωγες
    β. οι φωστηρες μας αποφοιτοι Λυκειου θα αποφευγουν τα τεχνικα επαγγελματα, τις διαφορες ειδικοτητες τεχνιτη και τεχνικου και θα αποστεφονται την παραγωγικη χειρωνακικη εργασια (η οποια εχει εκχωρηθει απο το 1992 στους οικονομικους μεταναστες) και θα σπουδαζουν 6-8 ετη σε ΑΕΙ και «Α»ΤΕΙ σε ποοστο 75%, με σκοπο την εργασια γραφειου στον ΙΤ και γιατι οχι -αργοτερα- στον ΔΤ

    ΥΓ (Σε 2η επαναληψη προς εμπεδωσιν)

    Ενας φιλος μου εργοληπτης, οταν του ειπα για το προβλημα του πολλαπλαιαστη του ΑΕΠ (δηλ. οτι με καθε δις επενδυση επρεπε με ροπη προς καταναλωση 2/3 να απεφερε ΑΕΠ 3 δις), μου απαντα

    -και πως θελεις να λειτουργησει ο πολλαπλασιαστης, οταν πολλα απο τα υλικα ειναι εισαγομενα , ενω οι μεταναστες εργαζομενοι βγαζουν τα περισσοτερα απο τα χρηματα που κερδιζουν στις πατριδες τους;

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική Βαρουφάκης βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία συνδικαλισμός Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τράπεζες Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Φούσκα ακινήτων Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Mudde Niels Kadritzke Ralf Dahrendorf Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»