Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2015

Η ταξική ψήφος: Τι μένει αμετάβλητο, τι αλλάζει.
Δυο άρθρα, των Πάνου Λουκάκου και Cas Mudde

Προς το παρόν ο Τσίπρας είναι η μόνη εναλλακτική λύση· η προσοχή θα στραφεί στην εσωτερική πολιτική. Η «πανουργία του Λόγου» (Χέγκελ) εκδηλώθηκε με μεγάλα κέφια: με τον τέως αντιμνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ η χώρα υπερβαίνει την απολιτική αντίθεση «μνημόνιο - αντιμνημόνιο». Tώρα η νέα μεγάλη διαχωριστική γραμμή είναι «πλούσιοι – φτωχοί». Απομένει να το συνειδητοποιήσει και ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να επιχειρήσει επανορθωτικές πολιτικές για κοινωνική συνοχή και οικονομική αποτελεσματικότητα μετά από τα ατέλειωτα χρόνια (μνημονιακά και κυρίως προμνημονιακά) ακραίας κοινωνικής ανισότητας και παραγωγικής διάλυσης. Με δεδομένη τη διάσπαση της κοινωνίας, πρέπει και τα κόμματα της αντιπολίτευσης να εμπεδώσουν στη «διαδικασία πένθους» τους, αφενός ότι χωρίς σύνδεση με τον κόσμο της μισθωτής εργασίας (και των ανέργων!) η σοσιαλδημοκρατία ήταν, είναι και θα είναι ανύπαρκτη, αφετέρου ότι η κεντροδεξιά δεν θα ανακάμψει όσο αδιαφορεί επιδεικτικά για την κοινωνική συνοχή
Γ. Ρ.
 
Η ταξική ψήφος
του Πάνου Λουκάκου
 
© The TOC - Times of Change: Η ταξική ψήφος 22.9.2015
  
Το εκλογικό αποτέλεσμα της Κυριακής αποτέλεσε έκπληξη. Έκπληξη γιά όλους: Πολιτικούς, δημοσιογράφους, δημοσκόπους, πολίτες. Οι περισσότεροι ανέμεναν εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά νίκη οριακή και με ποσοστά χαμηλά περί το 30%. Κανείς - ούτε ο ίδιος ο κ. Τσίπρας - είχε προβλέψει νίκη με 35,5% και με 7,5 μονάδες διαφορά από τη Νέα Δημοκρατία.
Υπήρχε ένα απλό σκεπτικό πίσω από όλα αυτά: Στις εκλογές του Ιανουαρίου ο ΣΥΡΙΖΑ είχε λάβει 36%. Έκτοτε είχαν μεσολαβήσει πολλά. Αποτυχημένες διαπραγματεύσεις με τους δανειστές. Κλείσιμο τραπεζών. Capital control. Λάθη εκτιμήσεων γιά το ισχύον διεθνές πλαίσιο. Λάθη στις επιλογές προσώπων. Υπογραφή του τρίτου μνημονίου. Διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ και δημιουργία της Λαϊκής Ενότητας.
Θα ανέμενε κανείς ότι όλοι αυτοί οι παράγοντες θα μείωναν ουσιωδώς το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με τον Ιανουάριο. Και όμως αυτό δεν συνέβη. Παρά τις τρεις μονάδες που «έκοψε» η Λαϊκή Ενότητα μάλιστα, το κόμμα του κ. Τσίπρα έπεσε μόνο κατά μία. Και ο Α. Τσίπρας έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός που υπογράφει μνημόνιο και επανεκλέγεται. Οι δύο προηγούμενοι – Παπανδρέου και Σαμαράς – συνταξιοδοτήθηκαν.
Πρόκειται γιά πολιτικό φαινόμενο που πρέπει να διερευνηθεί από ειδικούς διαφόρων ειδικοτήτων, οι οποίοι θα αναζητήσουν τους λόγους μιάς εκ πρώτης όψεως περίεργης εκλογικής συμπεριφοράς. Και ασφαλώς οι λόγοι αυτοί θα είναι πολλοί και διαφορετικοί. Θα επιχειρήσω να παραθέσω έναν μόνον από αυτούς, που ήδη προκύπτει με τη πρώτη ματιά:
Πανελλαδικά ο ΣΥΡΙΖΑ έλαβε 35,5% και η Νέα Δημοκρατία 28%. Στην αντιπροσωπευτικότερη και πολυπληθέστερη εκλογική περιφέρεια της Β. Αθηνας με το 1,5 εκατομμύριο των εγγεγραμμένων, ο ΣΥΡΙΖΑ έλαβε 35,2% και η Νέα Δημοκρατία 27,4%. Ως συνήθως τα ποσοστά της Β. Αθηνών συνέπεσαν σχεδόν απόλυτα με το τελικό εθνικό αποτέλεσμα. Η επί μέρους ανάλυση των ποσοστών αυτών είναι εξαιρετικά αποκαλυπτική γιά έναν από τους λόγους της άνετης εκλογικής νίκης του ΣΥΡΙΖΑ:
Ο ΣΥΡΙΖΑ υπερίσχυσε συντριπτικά στο δήμο Αγίας Βαρβάρας (44% έναντι μόλις 17% της ΝΔ ), στο δήμο Αιγάλεω (43% έναντι 18% της ΝΔ ), στο Ίλιο (42% έναντι 20%), στο Περιστέρι (42% έναντι 19% ), στη Νέα Ιωνία ( 41% έναντι 19%), στη Πετρούπολη (38% έναντι 20%), στη Μεταμόρφωση (40% έναντι 21%), στο Γαλάτσι (38% έναντι 23%%) στο Μοσχάτο (39% - 22%) και γενικά στους τόπους κατοικίας των «φτωχών».
Η Νέα Δημοκρατία αντίθετα υπερίσχυσε στη Φιλοθέη – Ψυχικό με 54% έναντι 17% του ΣΥΡΙΖΑ, στη Κηφισιά με 48% έναντι 22%, στα εκλογικά τμήματα του Κολωνακίου και γενικά στους τόπους κατοικίας των «πλουσίων».
Ίδια είναι η εικόνα και σε όλο το Λεκανοπέδιο της Αττικής: Αχαρνές 43% ο ΣΥΡΙΖΑ -18% η ΝΔ, Ελευσίνα 40% - 21%, Ασπρόπυργος 44% - 19%, Λαυρεωτική 42% - 23%, Κερατσίνι – Δραπετσώνα 43% - 17%, Κορυδαλλός 41% - 18%, Νίκαια – Ρέντης 43% - 18%, Πέραμα 42% - 18%. Αντίθετα: Στη Βουλιαγμένη ΝΔ. 45% - Συριζα 23%, στη Σαρωνίδα 42% - 23%.  
Η πανομοιότυπη αυτή εικόνα οδηγεί αβίαστα στο συμπέρασμα πως όσο πιό εύπορες είναι κοινωνικές ομάδες που κατοικούν σε μία συγκεκριμένη περιοχή τόσο ισχυρότερα ψηφίζουν Νέα Δημοκρατία. Όσο οικονομικά ασθενέστερες είναι, τόσο ισχυρότερα ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ.
Η ανάλυση του εκλογικού αποτελέσματος οδηγεί και σε ένα επιπλέον ενδιαφέρον συμπέρασμα: Στις περιοχές των εύπορων τάξεων παντού στο Λεκανοπέδιο τρίτο κόμμα είναι το Ποτάμι. Στις περιοχές των οικονομικά ασθενέστερων αντίθετα τρίτο κόμμα είναι το ΚΚΕ. Με άλλους λόγους όπου υπερισχύει ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται ιδιαίτερα ενισχυμένο το ΚΚΕ και όπου η Νέα Δημοκρατία το Ποτάμι.
Φανερώνουν τα δεδομένα αυτά ότι η μεγάλη διαχωριστική γραμμή στο εκλογικό σώμα δεν είναι μνημόνιο – αντιμνημόνιο. Αν ήταν, η Λαϊκή Ενότητα του κ. Λαφαζάνη θα είχε συγκεντρώσει πολύ μεγαλύτερα ποσοστά και ο ΣΥΡΙΖΑ θα είχε καταρρεύσει, εξ αιτίας της συμφωνίας γιά το τρίτο μνημόνιο. Δεν είναι κάν Δεξιά – Αριστερά. Αυτή η διαχωριστική γραμμή έχει ούτως ή άλλως προ πολλού πάψει να υφίσταται.
Η νέα μεγάλη διαχωριστική γραμμή είναι «πλούσιοι – φτωχοί» και κατά τούτο υπήρξε σαφώς ταξική η ψήφος της Κυριακής. Από τη μία πλευρά βρέθηκαν εκείνοι που σε αυτά τα πέτρινα χρόνια μπορούν να ζουν άνετα και από την άλλη όσοι αδυνατούν να αντιμετωπίσουν τη καθημερινότητά τους. Αυτοί οι τελευταίοι είναι σαφώς οι περισσότεροι. Και ψηφίζουν Τσίπρα. Τον ψήφισαν τον Ιανουάριο. Τον ακολούθησαν στο τραγελαφικό δημοψήφισμα του Ιουλίου. Και του έδωσαν τη νίκη της περασμένης Κυριακής.
Ο Πάνος Λουκάκος (1949) σπούδασε Νομικά με μεταπτυχιακές σπουδές στη Νομική Σχολή της Βόννης στο Δημόσιο Δίκαιο (υποτροφία «Friedrich Ebert Stiftung» Ινστιτούτου των Σοσιαλδημοκρατών). Ως δημοσιογράφος εργάστηκε από το 1968 στις εφημερίδες «Βήμα», «Ελευθεροτυπία», «Καθημερινή», «Μεσημβρινή» και από το 1980-1996 ως πολιτικός σχολιαστής της ελληνικής εκπομπής της Βαυαρικής Ραδιοφωνίας. 
Τα έτη 1996 - 2000 διετέλεσε Βουλευτής Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας, το 2003-2004 Αντιδήμαρχος Αθηναίων (Πολιτιστικά), από το 2005 έως το 2010 Σύμβουλος στην ΕΡΤ.
   
 Αρθρογραφία του Πάνου Λουκάκου στους TOC - Times of Change


Ελληνικές εκλογές: όλα μένουν ίδια,
πέντε πράγματα άλλαξαν
του Κας Μούντε
 
© The Huffington Post - Cas Mudde: Ελληνικές εκλογές: όλα μένουν ίδια, αλλά πέντε πράγματα άλλαξαν  21.9.2015  - Mετάφραση στα Ελληνικά από τον Θάνο Καμπύλη
 
Το συμπέρασμα μετά από πολλές εκλογικές διαδικασίες στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια είναι ότι όσο κι αν αλλάζουν τα πράγματα, τελικά μένουν ίδια. Μάλιστα, η φράση αυτή αποδίδει τέλεια τις «ιστορικές» εκλογές στην Ελλάδα τον Ιανουάριο του 2015, οι οποίες δεν έφεραν το τέλος της λιτότητας στην Ευρώπη γενικά αλλά και στην Ελλάδα συγκεκριμένα, όπως είχε πιστέψει ο κόσμος και όπως του είχαν υποσχεθεί. Οι σημερινές εκλογές στην Ελλαδα είναι σχεδόν το αντίθετο (βασίζομαι πάντα στα πρώτα αποτελέσματα στο περίπου 40% των καταμετρημένων ψήφων): ενώ όλα φαινομενικά μένουν ίδια, μερικοί σημαντικοί παράγοντες έχουν όντως αλλάξει. Θα αναφέρω πέντε από αυτούς.
1) Ο ΣΥΡΙΖΑ πλέον ανήκει πραγματικά στον Τσίπρα
Ο μόνος λόγος που ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας έκανε τις εκλογές του Σεπτεμβρίου ήταν για να ξεριζώσει τους (πραγματικά) ακραίους από τον αυξανόμενα «παρεξηγημένο» Συνασπισμό της Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ). Αντιμετώπισε μια διαμάχη στο Κοινοβούλιο από τουλάχιστον 1/3 διαφωνούντων, δηλαδή οι βουλευτές αντιτέθηκαν στο τρίτο μνημόνιο και τον πιο μετριοπαθή δρόμο του Τσίπρα, κι αυτός λίγο-πολύ προκάλεσε εκλογές για να λύσει ένα πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ. Το αστείο είναι ότι ο Τσίπρας συνειδητοποίησε ότι ήταν πιο δημοφιλής στη χώρα παρά στην παράταξή του, οπότε οι εθνικές εκλογές ήταν πιο κατάλληλες για αυτόν - όχι απαραίτητα και για τη χώρα- από ότι οι εκλογές εντός του κόμματος.
Και πήρε ακριβώς αυτό που είχε ελπίσει. Ενώ η παράταξη θα έχει λίγο πολύ τον ίδιο αριθμό βουλευτών, οι νέοι και εναπομείναντες βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ θα ακολουθήσουν (τυφλά) τον ηγέτη τους. Με το ΣΥΡΙΖΑ άθικτο και τη Λαϊκή Ενότητα των διαφωνούντων κάτω από το όριο εισόδου στη Βουλή, θα καταλάβουν ότι ο Τσίπρας είναι το μοναδικό τους εισιτήριο στην επιτυχία. Συνεπώς, οι εκλογές αύξησαν σημαντικά τη δύναμη του Τσίπρα μέσα στην παράταξή του και άρα και μέσα στη χώρα. Μάλιστα, ισχυροποίησε με αυτό τον τρόπο τη θέση του στην Ευρώπη, καθώς μπορεί πλέον (εύλογα) να πει ότι τα «ακραία» στοιχεία δεν παίζουν πια κάποιο ρόλο στην παράταξη.
2) Ένας συνασπισμός ΣΥΡΙΖΑ-Ανεξαρτήτων Ελλήνων δεν έχει πια λόγο ύπαρξης
Πολλοί στην αρχή είχαν απογοητευτεί αλλά και σοκαριστεί που η ριζοσπαστική Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ θα διαμόρφωνε ένα συνασπισμό με την ακραία Δεξιά των Ανεξαρτήτων Ελλήνων. Αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι κανείς από τους δύο δεν ήταν τόσο ακραίος τελικά, ο συνασπισμός έβγαζε απόλυτο νόημα για τη λογική των δύο κομμάτων, τα μόνο κόμματα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο που ήταν υπέρ της Ε.Ε. αλλά κατά του Μνημονίου. Παρόλα αυτά, το Μνημόνιο είναι πια μια πραγματικότητα που ακόμα και ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ έχουν δεχθεί, έστω απρόθυμα και με άλλη ονομασία. Κατά συνέπεια, δεν υπάρχει πια λόγος ύπαρξης για το συνασπισμό ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.
Αν ο Τσίπρας επιλέξει να συνεχίσει το συνασπισμό με τους Ανεξάρτητους Έλληνες, όπως εικάζουν πολλοί, αυτό θα είναι είτε μια ανησυχητική ιδεολογική επιλογή -που θα δείχνει ότι η «πατριωτική Αριστερά» είναι περισσότερο «πατριωτική» και λιγότερο «Αριστερά» - είτε μια ανησυχητική επιλογή τακτικής - καθώς ο Τσίπρας ήταν ο πρώτος που απέκλειε οποιοδήποτε συνασπισμό με τις «παλιές δυνάμεις», όπως η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, και το Ποτάμι. Ενώ θα ήταν λογικό για το ΣΥΡΙΖΑ να μην επιλέξει ένα «μεγάλο συνασπισμό» με τη ΝΔ, κάτι το οποίο μόνο μεγαλύτερη δυσφορία θα προκαλούσε στην ελληνική πολιτική σκηνή, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι έχουν περισσότερα κοινά με την υποτιθέμενη προοδευτική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, από ότι οι υπερ-συντηρητικοί ΑΝΕΛ. 
3) Ο μπαμπούλας της Χ.Α. δεν υπάρχει πια
Ενώ είναι ανησυχητικό το γεγονός ότι μια πολιτική παράταξη που έχει αντιδημοκρατική ιδεολογία και έχει εμπλακεί σε ενδημική βία είναι η τρίτη πολιτική δύναμη της χώρας, όλες οι καιροσκοπικές και υπερβολικές προειδοποιήσεις για τεράστια άνοδο των νεο-Ναζιστών της Χρυσής Αυγής αναμενόμενα έπεσαν στο κενό. Η μικρή αύξηση των ποσοστών της είναι κυρίως το αποτέλεσμα ενός συνδυασμού από τη μια, της απίστευτης αφοσίωσης που έχει η βάση της, κι από την άλλη η μεγάλη αποχή (δείτε πιο κάτω). Είναι ξεκάθαρο ότι περίπου το 5% του ελληνικού πληθυσμού υποστηρίζει τη Χρυσή Αυγή, δέχεται ότι είναι μια βίαιη νεο-Ναζιστική παράταξη, και θα εμφανιστεί σχεδόν πάντα για να την ψηφίσει. Αλλά κάτι τέτοιο κάνει τη Χρυσή Αυγή να μοιάζει λιγότερο με το Γαλλικό Εθνικό Μέτωπο, μια παράταξη που αυξάνει συστηματικά τη βάση των υποστηρικτών της, και περισσότερο με το ΚΚΕ που ικανοποιεί τις ανάγκες μιας αφοσιωμένης αλλά σχετικά σταθερής βάσης.
Είναι συνεπώς ώρα για τους Έλληνες πολιτικούς της Αριστεράς, του Κέντρου και της Δεξιάς να σταματήσουν να χρησιμοποιούν το μπαμπούλα της Χρυσής Αυγής για να «περάσουν» αποφάσεις μη δημοφιλείς. Την ίδια στιγμή, η ελληνική πολιτεία θα πρέπει να διασφαλίσει με κάθε τρόπο ότι η νεολαία της δε θα εθιστεί στη νεο-Ναζιστική υποκουλτούρα. Ο καλύτερος τρόπος για να γίνει αυτό είναι να διασφαλίσει ότι η δίκη κατά της Χρυσής Αυγής θα γίνει με την κατάλληλη προετοιμασία στο νομικό κομμάτι από πλευράς της Πολιτείας. Μέχρι στιγμής τα πράγματα δεν πάνε καλά αφού υπάρχουν συνεχόμενες αναβολές και δημιουργείται περισσότερη σύγχυση παρά προσήλωση στην πλευρά της πολιτικής αγωγής.
4) Το πιο μεγάλο κόμμα είναι αυτό της αποχής
Τον Ιανουάριο αν και ήταν πολύ κοντά στην αρχή, τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ είχε υψηλότερο ποσοστό ψήφων από το ποσοστό της αποχής. Αυτή τη φορά η αποχή κερδίζει θεαματικά (σχεδόν 10% ψηλότερο ποσοστό!). Δεν υπάρχει κάτι το αξιοπρόσεκτο στο γεγονός ότι αυτοί που δεν ψηφίζουν είναι το μεγαλύτερο κομμάτι των εκλογέων στην Ευρώπη - μάλιστα, αυτό τείνει να γίνει ο κανόνας τόσο στις εθνικές εκλογές όσο και στις Ευρωεκλογές. Παρόλα αυτά, τώρα είναι η πρώτη φορά που όσοι δεν ψηφίζουν είναι το μεγαλύτερο μπλοκ σε μια χώρα που η ψηφοφορία είναι υποχρεωτική - παρότι δεν επιβάλλεται με αυστηρό τρόπο. Φανταστείτε ότι σε μια χώρα όπου οι άνθρωποι υποχρεούνται να ψηφίζουν, περισσότερο από το 1/3 προτιμά να παραβεί το νόμο παρά να εμφανιστεί για να ψηφίσει κάποιο από τα υπάρχοντα κόμματα! Αναρωτιέται κανείς πόσο μεγάλη θα ήταν η αποχή αν η ψήφος δεν ήταν υποχρεωτική.
5) Η ελληνική πολιτική σκηνή περνά επισήμως σε μετά-Μνημονιακή φάση 
Η τελευταία και πιο σημαντική αλλαγή είναι ότι για πρώτη φορά τουλάχιστον από τις εκλογές του Μαΐου του 2012, η ελληνική πολιτική σκηνή περνά επισήμως στη φάση μετά το Μνημόνιο, υπό την έννοια ότι οι διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε. δεν είναι πια το κυρίαρχο θέμα στην ατζέντα. Προφανώς, οι περιορισμοί που τίθενται από τα διάφορα προγράμματα θα συνεχίσουν να εμποδίζουν σημαντικά τις κινήσεις του κυβερνητικού συνασπισμού, αλλά τώρα πλέον οι άνθρωποι και οι πολιτικοί θα αρχίσουν αργά αλλά σταθερά να στρέφουν την προσοχή τους στην εγχώρια πολιτική σκηνή. Ενώ κάτι τέτοιο δίνει τεράστιες ευκαιρίες στις κυβερνητικές παρατάξεις, είναι αμφίβολο το αν θα καταφέρουν να επωφεληθούν. Εξάλλου, τόσο οι ΑΝΕΛ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ στήριξαν την προεκλογική τους εκστρατεία στη διαφωνία τους με το Μνημόνιο. Επιπλέον, μέχρι τώρα δεν ανέλαβαν ποτέ την ευθύνη της απόφασής τους, αντίθετα διαλαλούσαν ότι η Ε.Ε. τους «εκβίαζε» ή τους «εξευτέλιζε» για να πάρουν αυτές τις αποφάσεις. Οι ατάκες αυτές όμως δεν πείθουν πια, και οι Έλληνες στο μέλλον θα θέλουν να ακούσουν κάτι διαφορετικό.
Μετά από χρόνια που ο Τσίπρας κατηγορούσε τα άλλα κόμματα και που ισχυριζόταν πως δεν είχε άλλη επιλογή, θα πρέπει πλέον να οδηγήσει τη χώρα σε μια άλλη εποχή. Ενώ η Ελλάδα παραμένει μια ημι-ανεξάρτητη χώρα στην εποχή μετά το Μνημόνιο, ο Τσίπρας έχει τουλάχιστον την ίδια δύναμη που είχαν και οι προκάτοχοί του. Έχει επίσης καταφέρει να πείσει τον ελληνικό λαό ότι προς το παρόν δεν υπάρχει εναλλακτική λύση υποψηφίου εκτός από...τον ίδιο. Αυτές ήταν οι τελευταίες εκλογές που ο Τσίπρας μπόρεσε να κερδίσει ξεκάθαρα βασιζόμενος στην αποτυχία των άλλων υποψηφίων. Την επόμενη φορά, είτε αυτό είναι σε ένα χρόνο είτε σε τέσσερα, οι ψηφοφόροι θα κρίνουν αυτόν, και όχι τους αντιπάλους του. Είναι έτοιμος για κάτι τέτοιο ο Τσίπρας; 
Ο Cas Mudde είναι επίκουρος καθηγητής στη Σχολή Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου της Georgia (H.Π.Α). Είναι ο συγγραφέας του «Populist Radical Right Parties in Europe» (Cambridge University Press, 2007), το οποίο στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Επίκεντρο» με τίτλο «Λαϊκιστικά Ριζοσπαστικά Δεξιά Κόμματα στην Ευρώπη». Εχει επιμεληθεί την έκδοση «Populism in Europe and the Americas: Threat or Corrective for Democracy»? (Cambridge University Press, 2012), το οποίο επίσης κυκλοφορεί στα ελληνικά με τίτλο «Λαϊκισμός στην Ευρώπη και την Αμερική - Απειλή ή διόρθωση για τη δημοκρατία;» (Επίκεντρο, 2013).
O Cas Mudde βρέθηκε τον Μάρτιο του 2015 στην Ελλάδα για σειρά διαλέξεων σχετικών με τον λαϊκισμό και την ακροδεξιά στην Ευρώπη.

   
Cas Mudde: Γιατί ο Τσίπρας θα κερδίσει τις εκλογές και γιατί αυτό δεν έχει πλέον και τόση σημασία (The Huffington Post, 24.8.2015)
Στον ιστότοπο Μετά την Κρίση - Κας Μούντε:
     
Βιβλία του Cas Mudde στα Ελληνικά:
http://www.biblionet.gr/book/163928/Mudde,_Cas/%CE%9B%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B1_%CF%81%CE%B9%CE%B6%CE%BF%CF%83%CF%80%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC_%CE%B4%CE%B5%CE%BE%CE%B9%CE%AC_%CE%BA%CF%8C%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1_%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD_%CE%95%CF%85%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B7http://www.biblionet.gr/book/188604/%CE%A3%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CF%8C_%CE%AD%CF%81%CE%B3%CE%BF/%CE%9B%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82_%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD_%CE%95%CF%85%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B7_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_%CF%84%CE%B7%CE%BD_%CE%91%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AEhttp://www.biblionet.gr/book/86337/%CE%A3%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CF%8C_%CE%AD%CF%81%CE%B3%CE%BF/%CE%97_%CE%B1%CE%BA%CF%81%CE%BF%CE%B4%CE%B5%CE%BE%CE%B9%CE%AC
Στον ιστότοπο Μετά την Κρίση - Cantus firmus εις επήκοον των κυβερνώντων:
     
  
Μάνος Ματσαγγάνης: Μετά τον κατακλυσμό (Protagon)  
   
Βάσω Κιντή: Η πολιτική απαιτεί πολιτική (Protagon) 

1 σχόλιο:

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική Βαρουφάκης βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία συνδικαλισμός Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τράπεζες Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Φούσκα ακινήτων Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Matvejević Mudde Niels Kadritzke Ralf Dahrendorf Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»