Στην πιο ευνοημένη από Κοινοτικές εισροές χώρα-μέλος, μας εξαπάτησαν με τα πιο αντιευρωπαϊκά παραμύθια

του Νίκου Καϊμάκη
  
© Αναζητήσεις για την Αριστερά - Ν. Καϊμάκης : Ένας ακόμη μύθος καταρρίπτεται, 9.10.2016

  

Στην περίοδο 2000-2015 η Ελλάδα, εισέπραξε τις μακράν μεγαλύτερες Κοινοτικές εισροές από όλες τις χώρες-μέλη της ΕΕ, τόσο σε απόλυτο μέγεθος όσο και αναλογικά με το ΑΕΠ τους. Και αντί να λογοδοτήσουν οι πολιτικά υπεύθυνοι της ιδιοτελούς κατασπατάλησης και μη δημιουργικής αξιοποίησης αυτού του πακτωλού, υπεύθυνοι και ανεύθυνοι, συνένοχοι για το έγκλημα και «αθώοι» παρατηρητές (και πάντως, όλοι τους, όχι θύματά του), εξαπάτησαν και εξαπατούν τους πολίτες με αντιευρωπαϊκά παραμύθια και με τις ρητορείες μιας νέας και διαπαραταξιακής εθνικοφροσύνης.
Η παράγραφος-ευχή με την οποία καταλήγει ο συγγραφέας είναι ηθικά νόμιμη και πολιτικά αναγκαία, γιατί η ελπίδα πεθαίνει τελευταία - και είναι καλό να πεθαίνει τελευταία.

Γ. Ρ.

     

Σύμφωνα με την Public Issue (βαρόμετρο) του Μαΐου 2016, το 55% των Ελλήνων πολιτών έχει αρνητική άποψη για την Ε.Ε, ενώ η υποστήριξη προς το ευρώ έχει υποχωρήσει επίσης στο 55% (Η Καθημερινή της Κυριακής, 09/10/2016).

Με έντονη πολεμική ρητορική καλλιεργήθηκαν αφηγήματα, ότι την κρίση την προκάλεσαν τα μνημόνια, το ευρώ, τα τοκογλυφικά επιτόκια, τα δομικά προβλήματα της Ε.Ε, ότι οι Ευρωπαίοι του Βορρά θέλουν να μετατρέψουν τη χώρα μας σε αποικία χρέους, να αγοράσουν τα πάντα για «ένα κομμάτι ψωμί», ότι μας δανείζουν για να αγοράζουμε τα βιομηχανικά προϊόντα του Βορρά ή αμυντικό εξοπλισμό.

Ποιές χώρες-μέλη της ΕΕ έδωσαν και ποιές πήραν τα πιο πολλά

Η αλήθεια όμως είναι τελείως διαφορετική. Η χώρα μας έχει λάβει τη μεγαλύτερη οικονομική ενίσχυση μεταξύ όλων των χωρών-μελών, με μεγάλη μάλιστα διαφορα από όλα τα άλλα κράτη-μέλη. Η Ελλάδα με το εξαιρετικά μικρό μέγεθός της, ως αγορά 1,6%, έλαβε από την Ε.Ε τα τελευταία 15 χρόνια 2000-2015 συνολικές ενισχύσεις 71,8 δισεκατομμύρια ευρώ, δηλαδή 4,5 δις ευρώ ετησίως ή το 2,36 % κατά μέσο όρο του ΑΕΠ. Με τις επιδοτήσεις αυτές έχουν χρηματοδοτηθεί και χρηματοδοτούνται ακόμη μεγάλα έργα υποδομής, μετρό, οδικοί άξονες αεροδρόμια, γέφυρες, λιμάνια, ενώ οι ετήσιες ενισχύσεις προς τον αγροτικό τομέα ξεπερνούν τα 2 δις ευρώ. Παράλληλα, χρηματοδοτούνται χιλιάδες μικρές, μεσαίες και μεγάλες επιχειρήσεις, αλλά και ελεύθεροι επαγγελματίες, μέσω αναπτυξιακών προγραμμάτων.

Νικόλαος Γκύζης, Τα παραμύθια της γιαγιάς

Νόμιμον, άρα και ηθικόν για τον πολίτη; Και για τον πολιτικό ή δημόσιο λειτουργό, τι;

Εφόσον ο πολίτης δικαιούται να έχει νόμιμα εξωχώρια εταιρεία - με την προϋπόθεση ότι είναι φορολογικά συνεπής - δεν δικαιούται το ίδιο και ο πολιτικός ή άλλος δημόσιος λειτουργός;

Ο πολιτικός δεν είναι (και δεν πρέπει να είναι) «απλώς» πολίτης. Είναι αντιπρόσωπος, εντολοδόχος των πολιτών και «ηχείο» της φωνής τους. Και άν είναι υπ-ουργός ή κατέχει άλλη θέση υψηλού δημόσιου λειτουργού, είναι, κατά πρώτο λόγο, ανώτερης βαθμίδας «υπηρέτης» τους.

Με τον ελληνικό μεταμοντέρνο «πολιτικό διάλογο», όπως γίνεται εδώ και πολύ καιρό στην λεγόμενη δημόσια σφαίρα μας, δεν φαίνεται να πηγαίνουμε ούτε πόντο μπροστά. Η κρίση, τελικά, δεν ήταν ευκαιρία, όπως υπέθεσαν μερικοί. Αποδείχτηκε ότι υπάρχει και χειρότερη Ελλάδα, και τη θέλουμε.

Ακούμε θεωρητικολογίες χωρίς θεωρία και συζητάμε περί πολιτικής (εμμονικά κομματοκεντρικά, δηλαδή επικεντρωμένοι στο ένα και μοναδικό ελληνικό κόμμα, στο κράτος-λάφυρο) με αφόρητα απολιτικό τρόπο. Αυτή η αφόρητη πολιτικολογία χωρίς πολιτική ακυρώνει κάθε αξιολογική κρίση και απονεκρώνει την κοινή γνώμη. Τη στιγμή που αυτό ακριβώς, η αντιπαράθεση διαφορετικών γνωμών μέσα σε μια κριτική κοινή γνώμη, θα ήταν το μόνο που μπορεί να διακόψει την καταστροφική (και αυτοκαταστροφική) μανία των ελληνικών ελίτ, πολιτικών και οικονομικών.

ICIJ / Panama Papers  - Η ελληνική λίστα offshore

Η ωραιότερη χώρα του κόσμου

του Ανδρέα Δρυμιώτη
 

© Καθημερινή - Ανδρέας Δρυμιώτης: Η ωραιότερη χώρα του κόσμου, 21.02.2016

Αναδημοσίευση: «μη μαδάς τη μαργαρίτα»
    

   
Στη μιά πλευρά, η «χαλαρή ιεραρχία ατομιστών πολιτικών [...], τόσο απασχολημένοι με τον προσωπικό τους αγώνα για εξουσία, ώστε δεν έχουν τον χρόνο να αναπτύξουν οικονομική πολιτική, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι είχαν την ικανότητα». Μαζί τους «ο πολυμήχανος αστός όλο φιγούρα». Και οι παρατρεχάμενοι προπαγανδιστές, που ανταγωνίζονται στην «υπερβολή των εθνικών αξιώσεων και στην κολακεία της εθνικής ματαιοδοξίας». Συχνά «η εξυπνάδα τους εκφυλίζεται σε πονηριά, η ευρηματικότητά τους σε ανειλικρίνεια, η λιτότητά τους σε απληστία και η επινοητικότητά τους σε απάτη». Στην άλλη, «το θύμα, το ψώνιο», πρόθυμος χορηγός «για του αφέντη το  φαΐ». Προκαλεί πόνο, αλλά για μας μιλά ο μύθος: για πράγματα δικά μας, οικεία. Για το πώς πεθαίνουν μια χώρα, σήμερα όπως και χθες.

Γ. Ρ.

 

Ο ​​Cesar Augusto Gaviria Trujillo διετέλεσε πρόεδρος της Κολομβίας για την περίοδο 1990 - 1994. Ξεκινώντας την προεκλογική εκστρατεία του και μιλώντας στους ξένους δημοσιογράφους, είπε (στα αγγλικά) μεταξύ άλλων τα ακόλουθα:

«Colombians say, God made our land so beautiful it was unfair to the rest of the world. So to even the score, God populated the land with a race of evil men». 

Οταν άκουσα τα παραπάνω λόγια, βλέποντας την εξαιρετική τηλεοπτική σειρά «Narcos» (παραγωγή Netflix), πέρασαν από το μυαλό μου διάφορες σκέψεις. Η πρώτη αντίδρασή μου ήταν ότι αν κάποιος Ελληνας πολιτικός έκανε τη δήλωση αυτή σε ξένους δημοσιογράφους, όχι μόνο πρόεδρος δεν θα εκλεγόταν αλλά ούτε και βουλευτής δεν θα γινόταν. Θυμάστε την καθολική αντίδραση που είχαμε όταν ο ΓΑΠ σαν πρωθυπουργός μίλησε στο Davos (Ιανουάριος 2010) για την «αντιμετώπιση της διαφθοράς και της σπατάλης»; Εγώ τη θυμάμαι. Είμαστε έτοιμοι να τον κρεμάσουμε γιατί τόλμησε να μας εκθέσει στο εξωτερικό.

Μακροοικονομικές ανισορροπίες και χρηματοπιστωτική ενοποίηση στη ζώνη του ευρώ

της Σίλβια Μερλερ

    

© Bruegel - Silvia Merler : A financial side to a macroeconomic story: macro imbalances and financial integration in the euro area, 18.1.2016

 

Η χρηματοπιστωτική πλευρά μιας μακροοικονομικής ιστορίας

 

Σε μια πρόσφατη ανάλυση μελέτησα την εξέλιξη των χρηματοοικονομικών κύκλων στη ζώνη του ευρώ και τη σχέση τους με τις ροές κεφαλαίων. Εδώ, εστιάζω στο πώς αυτά τα ευρήματα μας βοηθούν να κατανοήσουμε τις μακροοικονομικές ανισορροπίες στη ζώνη του ευρώ και να αναθεωρήσουμε την ανάλυση για τη σχέση των αποταμιεύσεων με τις επενδύσεις σε εθνικό επίπεδο. 
    

Ήδη το 1980, οι Feldstein και Horioka (1980) κατέδειξαν ότι στη χρηματοπιστωτική ολοκλήρωση υπάρχει και λειτουργεί ένα οικονομικό «παζλ».  Ερευνώντας την υποχώρηση των εγχώριων επιτοκίων καταθέσεων σε σύγκριση με τα επιτόκια επενδύσεων στις διάφορες χώρες, βρήκαν έναν μεγάλο θετικό συντελεστή που υποδηλώνει ισχυρή θετική συσχέτιση μεταξύ των εθνικών αποταμιεύσεων και των επενδύσεων, αποτέλεσμα της οποίας είναι λίγο ή πολύ ισορροπημένο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Το ερμήνευσαν ως σημάδι μεγάλων χρηματοοικονομικών τριβών στις διεθνείς αγορές κεφαλαίων, οι οποίες παρεμποδίζουν τις ροές κεφαλαίων και έμμεσα μειώνουν τον επιμερισμό του κινδύνου μεταξύ των χωρών.

Ισπανία, εγκαταλελειμμένα ημιτελή έργα: Ξενοδοχείο Marina d'Or,  αεροδρόμιο Ciudad Real

Έλμαρ Άλτφάτερ: Αντί για απόσπαση δημόσιων αγαθών και εθνική περιχαράκωση, «χειροπιαστή ουτοπία» για βιώσιμες αλλαγές σε ευρωπαϊκό - διεθνές επίπεδο

του Έλμαρ Άλτφάτερ
  

© Εφημερίδα των Συντακτών: «Ορισμένες ιδιωτικοποιήσεις δεν είναι παρά νόμιμη ληστεία» (συνέντευξη στον ΤάσοΤσακίρογλου), 03.01.2016 

  
Ο καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Βερολίνο Elmar Altvater θεωρεί αναγκαία την αλλαγή του σημερινού συστήματος καπιταλιστικής συσσώρευσης, το οποίο χαρακτηρίζει εφιαλτικό για το μέλλον της ανθρωπότητας. Υπερασπίζεται τα δημόσια αγαθά και θεωρεί ότι η ιδιωτικοποίησή τους υπονομεύει τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ασφάλεια των πολιτών. Τονίζει ότι χρειάζεται ριζική αλλαγή τρόπου ζωής και παραγωγικού συστήματος για να αντιμετωπισθει η κλιματική αλλαγή. 

Αλάσκα, Ιανουάριος 2016. Μυστηριώδης θάνατος χιλιάδων θαλασσοπουλιών

• Τάσος Τσακίρογλου (Τ.Τ.): Η Γερμανία έχει κερδίσει από την ελληνική κρίση περίπου 100 δισεκατομμύρια ευρώ, εξαιτίας του χαμηλού κόστους του δανεισμού της, αφού οι επενδυτές αναζητούσαν ασφαλές καταφύγιο για τα χρήματά τους, ενώ ακόμα και σε περίπτωση ελληνικής χρεοκοπίας θα ήταν κερδισμένη, όπως έδειξε η μελέτη του Ινστιτούτου IWH. Ποιο είναι το πραγματικό κίνητρο του Βερολίνου στην ελληνική κρίση;

Έλμαρ Άλτφάτερ (Ε.Α.): Εχετε δίκιο, η Γερμανία είναι κερδισμένη από τη χρηματοδότηση του ελληνικού χρέους. Αυτό είναι το μήνυμα της ανάλυσης του IWH. Ωστόσο στον δημόσιο διάλογο δέχτηκε σχετικά λίγη κριτική. Το πρόβλημα είναι ο «φετιχισμός» του χρήματος: αυτός υποχρεώνει ότι το αποτέλεσμα της λειτουργίας των χρηματιστηριακών αγορών πρέπει να γίνεται αποδεκτό. Αυτό σημαίνει ότι οι πολίτες, όπως και οι πολιτικοί, πρέπει να αποδέχονται ότι αυτές οι αγορές θα καθορίζουν το να ανταποκρίνονται τα επιτόκια στο χρέος.

Γυρίζοντας τον Κέυνς ανάποδα: Η κραιπάλη στην άνοδο και η λιτότητα στην πτώση - Το πολιτικό «κεφάλαιο» Καραμανλή του Νεότερου

Παραβλέποντας ορισμένες από τις προβληματικές απόψεις των λεγόμενων νεο-Κεϋνσιανών ή μετα-Κεϋνσιανών οικονομολόγων, οι οποίοι, παράλληλα με τους μαρξιστές συναδέλφους τους, αντιπολιτεύονται σήμερα τα νεοφιλελεύθερα ή νεοκλασικά δόγματα, αξίζει κανείς να θυμηθεί τις πηγές μιας μακροοικονομικής θεωρίας που φιλοδοξούσε να είναι (άλλο άν τελικά το πέτυχε) και ορθολογική και αξιόπιστη, δηλαδή συνεκτική και επαληθεύσιμη από τα γεγονότα ή τα εμπειρικά δεδομένα που συσσωρεύει η ιστορία. Και ιδίως, αξίζει μια αναδρομή στον πραγματικό Κέυνς και στους οικονομολόγους που άνοιξαν διάλογο μέ τις ιδέες του, από τον Μίχαλ Καλέτσκι (Michał Kalecki) και τον Πιέρο Σράφφα (Piero Sraffa) μέχρι την Τζόαν Ρόμπινσον (Joan Robinson) και τον Χάιμαν Μίνσκυ (Hyman Minsky). 
Άν εξαιρέσει κανείς τις πρωτόλειες προσπάθειες του Λούντβιχ φον Μίζες (Ludwig Von Mises) στο παρελθόν και τη συστημική ανάλυση του καπιταλισμού στη μακρά διάρκεια από τον Κάρολο Μαρξ, η μακροοικονομική θεωρία της βραχείας και μέσης διάρκειας έχει δύο βασικές πηγές: αφενός τις αφηρημένες θεωρητικές υποθέσεις για τους λεγόμενους επιχειρηματικούς κύκλους («business cycles») του Τζόζεφ Σουμπέτερ, ο οποίος εκλάμβανε τις κρίσεις και ως «δημιουργικές καταστροφές» καταλήγοντας στα μοντέλα «τεσσαρακονταετών» ανοδικών και καθοδικών μακροχρόνιων κυμάνσεων Σουμπέτερ-Κοντράτιεφ, κυρίως όμως τον Κέυνς (John Maynard Keynes), ο οποίος της έδωσε μορφή με το μοντέλο συναθροιστικής ζήτησης και προσφοράς και με πολύ συγκεκριμένα υποδείγματα για άσκηση μακροοικονομικής πολιτικής.

Άνταμ Σμιθ, Κάρολος Μαρξ, Τζόζεφ Σουμπέτερ, Τζ. Μ. Κέυνς

Το θρίλερ του Ελληνικού δημόσιου χρέους και ΑΕΠ, 1960 - 2011: Οι αριθμοί δεν λένε ψέμματα

Το θρίλερ του χρέους στην μεταπολίτευση. Ποιός το έχτισε; 

(Η πορεία του Ελληνικού Δημόσιου χρέους ως ποσοστού του ΑΕΠ, απο το  e-rooster blog)
   

Πηγή : 

http://e-roosters.blogspot.gr/2010/09/blog-post_27.html

Και η πορεία του ονομαστικού Ελληνικού ΑΕΠ (σε δολλάρια), 1960 - 2014 (ενημερωμένο 2015), σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα:

Πηγή (ανανεούμενη) : 

http://www.google.gr/publicdata/explore?ds=d5bncppjof8f9_&met_y=ny_gdp_mktp_cd&idim=country:GRC&dl=el&hl=el&q=%CE%B1%CE%B5%CF%80

Pieter Bruegel - Κυνηγοί στο χιόνι

Στην περίοδο 1998 - 2008 η ονομαστική αυξηση του ΑΕΠ ήταν κατακόρυφη. Υπερδιπλασιάστηκε. Μέσα σε μια δεκαετία, από 135 δις $ (1998) εκτινάχθηκε στα 341 δις $ (2008). Ωστόσο στην ίδια περίοδο, το Δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ, παρά την μεγάλη άνοδο του παρονομαστή, σχεδόν καθόλου δεν μειώθηκε. Έμεινε σταθερό. Είναι φανερό ότι τα φορολογικά έσοδα δεν επωφελήθηκαν καθόλου απο την άνοδο του ΑΕΠ, ενώ ο Δημόσιος δανεισμός εκτοξεύτηκε σε ύψη πρωτοφανή.

Αυτή την αλήθεια - ότι η δημοσιονομική χρεοκοπία δεν συνέβη σε κάποια φτωχή χώρα - απέφυγαν να την εκστομίσουν τα πολιτικά μας κόμματα, μιλώντας απευθείας στους Έλληνες πολίτες.

Ακούστηκε μάλλον για πρώτη φορά από τα χείλη Έλληνα πολιτικού αρχηγού, σε ομιλία στην Αμερική (Α. Τσίπρας, λόγος στο Πανεπιστήμιο Columbia της Ν. Υόρκης, 24 Ιανουαρίου 2013). Απέδωσε το Ελληνικό πρόβλημα κυρίως στην ανεπαρκή φορολόγηση των υψηλών εισοδημάτων την περίοδο της ανάπτυξης και στην φοροδιαφυγή αυτών των κοινωνικών τάξεων.