Τρίτη, 11 Φεβρουαρίου 2014

Οι νέοι και η περιβόητη «γενιά του 1968»:
Οι baby boomers κατέστρεψαν το μέλλον των παιδιών τους

του Μάρκ Μαζάουερ

το άρθρο του © Mark Mazower, «Baby boomers have blighted their children’s prospects»
δημοσιεύθηκε στους © Financial Times
στο EURO2day, από το οποίο αναδημοσιεύουμε με ορισμένες αλλαγές
Η Ελληνική μετάφραση αναδημοσιεύθηκε μεταξύ άλλων και στους ιστοτόπους:
 
Οι κληρονόμοι της Χρυσής Εποχής συνεχίζουν να πρωταγωνιστούν και 70χρονοι ροκ σταρ κλέβουν τα φώτα της δημοσιότητας. Την ίδια στιγμή μια ολόκληρη γενιά άνεργων νέων παρακολουθεί απελπισμένη, γράφει ο Mark Mazower. Οι πολιτικοί δεν δίνουν δεκάρα.
 
Σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο, τα επίπεδα-ρεκόρ στην ανεργία των νέων διασπείρουν την αίσθηση της απελπισίας σε μια ολόκληρη γενιά. Και προκαλεί εξαιρετική εντύπωση ότι οι φορείς που διαμορφώνουν την πολιτική δείχνουν να μην δίνουν δεκάρα.
Το να παρατηρήσουμε ότι δεν υποφέρουν εξίσου όλοι, είναι μόνον ένα τμήμα της απάντησης. Για παράδειγμα, σε μεγάλο κομμάτι της πλούσιας βόρειας Ευρώπης, δεν υποφέρουν σχεδόν καθόλου. Όμως, άν και ισχύει το γεγονός, πως σε ορισμένες από τις χώρες που βρίσκονται τώρα σε μεγάλη κρίση, τα οικονομικά μεγέθη ήταν πολύ υψηλά επί πολλές δεκαετίες, η κρίση έχει χειροτερέψει υπερβολικά τα πράγματα. Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι οικονομικό, είναι πολιτικό. Μια εποχή δύο περίπου αιώνων λήγει και οι μεγάλοι χαμένοι είναι οι νέοι.
Η άνοδος των σύγχρονων κρατών συνέπεσε με την απόδοση αξίας στη νιότη. Ο Ναπολέων σηματοδότησε την αλλαγή. Μετά από εκείνον, η μεγάλη ηλικία άρχισε να συνδέεται με το Αncien Regime [Παλαιό Καθεστώς], ενώ η νιότη με την ελπίδα για κάτι καλύτερο. Πριν καλά-καλά προλάβει να αποφοιτήσει από το πανεπιστήμιο, ο μεγάλος Πολωνός ποιητής Άνταμ Μιτσκίεβιτς [Adam Mickiewicz] έγραψε την «Ωδή στην Νιότη» το 1820, που είναι η καλύτερη ίσως απόδοση αυτής της στάσης. Η Νέα Ιταλία του Τζουζέπε Ματσίνι [Giuseppe Mazzini], που ιδρύθηκε μία δεκαετία αργότερα, δημιούργησε ατελείωτα «αντίγραφα» - ακολούθησαν η Νέα Γερμανία και η Νέα Πολωνία, για να μην αναφέρουμε τους Νεο-Οθωμανούς και αργότερα τους Νεότουρκους. Μια ριζοσπαστική ομάδα - ομπρέλλα, η Νέα Ευρώπη, τους συγκέντρωσε όλους για ένα μικρό διάστημα, μετατρέποντας το όνομα της ηπείρου σε έμβλημα μιας πιο δίκαιης, πιο ειρηνικής και πιο αδελφικής εποχής που ερχόταν.
Η αντίθεση είναι πολύ μεγάλη σε σχέση με όσα έχει καταλήξει να εκπροσωπεί η Ευρώπη σήμερα - ένα όραμα που έχουν κάποιοι ηλικιωμένοι άνθρωποι, που πλέον είναι ασύνδετοι και χάνουν όλο και περισσότερο την ικανότητα να σκέπτονται λογικά.
Στον 19ο αιώνα, αυτά τα κινήματα μιλούσαν για το μέλλον, αλλά απείχαν πολύ από το να καταφέρουν να το διαμορφώσουν, γεγονός που κατάφεραν οι απόγονοί τους στον αιώνα που ακολούθησε. Ο κομμουνισμός γέννησε μια νέα υπερδύναμη, τη Σοβιετική Ένωση, ένα κράτος αφιερωμένο στη δημιουργία ενός νέου ανθρώπου, που θα δίνει την εικόνα αθλητικής ρώμης και υγείας. Το Κομμουνιστικό Κόμμα προσκαλούσε για την δημιουργία μιας νέας γενιάς, ασπίλωτης από εξαρτήσεις του παρελθόντος, που θα έχτιζε αυτον που οι Σοβιετικοί ονόμασαν «υπαρκτό σοσιαλισμό». Έγιναν εκκαθαρίσεις που ξεκλήρισαν τους παλαιούς, δίνοντας ευκαιρίες στους νέους. Όπως φαίνεται και από τις ταινίες της Λένι Ρίφενσταλ, η ακροδεξιά είχε μια εξίσου έμμονη προσκολληση στη νιότη. Τα παιδιά του δημοτικού σχολείου στρατολογούνταν στο κόμμα. Δικτάτορες όπως ο Μουσολίνι, χαίρονταν να σκίζουν τα πουκάμισά τους για να επιδεικνύουν το ρωμαλέο, ανδροπρεπές τους παρουσιαστικό.
Έχοντας ξεγραφτεί από τους επικριτές τους ως γεροντοκρατίες, οι δημοκρατίες του Μεσοπολέμου άρχισαν κι εκείνες να θεωρούν τους νέους ανθρώπους εθνικό πλούτο. Αν δούμε αναδρομικά προς τα πίσω, από τη σκοπιά της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008 - με την αναιμική, ασήμαντη ρυθμιστική ή θεσμική αντίδραση στην κρίση - είναι εντυπωσιακό το πόσο προχώρησαν τότε οι δυτικές κοινωνίες μετά το κραχ του 1929. Η αλλαγή της κατεύθυνσης δεν έγινε αυτόματα, αλλά μέσα σε μια περίοδο 20 ετών εισήγαγαν την πολιτική του κοινωνικού κράτους, στην υγεία, στα δημόσια προγράμματα στέγασης και στις εργασιακές σχέσεις στη βιομηχανία, που μεταμόρφωσε τις προοπτικές των γενεών.
Από το 1940 και μετά, η προσοχή τους επικεντρώνονταν όλο και και περισσότερο στους νέους. Η νέα γενιά φαινόταν να είναι απολύτως αναγκαία για τον πιό σημαντικό λόγο από όλους: Ο σύγχρονος πόλεμος δεν ήταν εφικτός χωρίς τις στρατιές των νέων. Δύο παγκόσμιοι πόλεμοι και η θυσία εκατομμυρίων νέων εδραίωσαν ένα νέο είδος κοινωνικής εγγύησης στον ανεπτυγμένο κόσμο. Από τη δεκαετία του 1950 οι νέοι απέκτησαν σημαντικές ευκαιρίες και κατακτήσεις σε επίπεδο βιοτικού επιπέδου - μέσω της εκπαίδευσης, της διευρυμένης πρόσβασης στα πανεπιστήμια, και της ζήτησης που δημιουργούσε η σχεδόν πλήρης απασχόληση - αυτά δεν τα είχε απολαύσει καμμία προηγούμενη γενιά. Το ότι εκείνη η εποχή συνέπεσε με την ανέλιξη της Αμερικής σε παγκόσμια υπερδύναμη δεν είναι τυχαίο, γιατί επρόκειτο για μια υπερδύναμη που περηφανευόταν για τα νιάτα της, μια χώρα στην οποία τα χρόνια εμπειρίας του Αϊζενχάουερ δεν τα θεωρούσαν αρετή και τα νιάτα του Τζων Φιτζέραλντ Κένεντι ήταν από τους μεγαλύτερους θησαυρούς της.
Σήμερα, τα πράγματα φαίνονται διαφορετικά. Οι κληρονόμοι της Χρυσής Εποχής συνεχίζουν να παίζουν στην παράσταση και 70χρονοι ροκ σταρ κλέβουν τα φώτα της δημοσιότητας. Εν τω μεταξύ οι νέοι αντιμετωπίζουν δυσοίωνες προοπτικές απασχόλησης, ανασφάλεια αν υποθέσουμε ότι καταφέρνουν να βρούν δουλειά, και ατελείωτα αυξανόμενους λογαριασμούς για τη διαμονή τους και την εκπαίδευσή τους. Τα βάσανά τους είναι ένας ιδιόμορφος γενεαλογικός θρίαμβος για την ηλικιακή ομάδα την συνομίληκη με τους γονείς τους. Στις ΗΠΑ οι κλιμακούμενες αυξήσεις στα δίδακτρα πανεπιστημιακών σπουδών δεν έχουν προκαλέσει μεγάλες αντιδράσεις. Το κίνημα Occupy Wall Street υποτίθεται ότι θα πυροδοτούσε μεγαλύτερη κοινωνική αντίδραση για το ζήτημα του χρέους, αλλά απέτυχε.
Στις χώρες της πρώτης γραμμής της κρίσης στην Ευρωζώνη, μια καταδικασμένη γενιά - που στις περιοχές αυτές αντιμετωπίζει μια ανεργία των νέων γύρω στο 65% - δεν θέλει να στηρίξει ούτε τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα, ούτε κάποιες από τις ριζοσπαστικές εναλλακτικές λύσεις, καθώς βλέπει σε όλα - και μάλιστα στην ίδια την πολιτική γενικά - την έκφραση μιας εποχής που τους οδήγησε σε αυτό το χάλι. 
Όσο και άν είναι κατανοητή αυτή η στάση, είναι επίσης αυτοκαταστροφική. Διότι μέχρι τη στιγμή που οι διαμαρτυρίες των νέων θα καταφέρουν να οργανώσουν μια πολιτική έκφραση πιο απειλητική για την καθεστηκυία τάξη, η θλιβερή αλήθεια είναι ότι τίποτε δεν θα αλλάξει σημαντικά. Ο σύγχρονος πόλεμος χρειάζεται λίγους στρατιώτες. Δεν υπάρχει πια καμία ιδεολογία της νεότητας, και δεν είναι μόνο οι άνεργοι κάτω των 25 ετών που έχουν χάσει την πίστη τους στο μέλλον. Άν κυττάξουμε από τη σκοπιά του σύγχρονου κράτους και του πολιτικού προσωπικού του, ποιος χρειάζεται τους νέους;
Ο Mark Mazower είναι Βρετανός ιστορικός και δημοσιογράφος. Γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1958. Σπούδασε Κλασική Φιλολογία και Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και Διεθνείς σχέσεις στο πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς. Διετέλεσε Καθηγητής Ιστορίας στα Πανεπιστήμια Μπίρκμπεκ (Birkbeck) του Λονδίνου, Σάσσεξ και Πρίνστον. Σήμερα είναι καθηγητής Ιστορίας στο Αμερικανικό πανεπιστήμιο Κολούμπια. Εκτός αυτού, εργάζεται και ως δημοσιογράφος για την Αγγλική εφημερίδα Financial Times. Το έργο του Μαζάουερ ερευνά ιδιαίτερα την Ελληνική ιστορία της νεότερης εποχής, την ιστορία των Βαλκανίων, την ιστορίας του εθνικοσοσιαλιστικού κράτους στην Ευρώπη και τις ιδεολογίες στον 20ο αιώνα. Μεταξύ άλλων είναι συγγραφέας του έργου: «Governing the World: The History of an Idea».

Τα βραβευμένα βιβλία του για την Ελλάδα είναι:  
Greece and the Inter-war Economic Crisis, 1991 (Η Ελλάδα και η οικονομική κρίση του μεσοπολέμου, βραβείο Runciman 1992, ελλ. εκδ. ΜΙΕΤ 2002). 
Inside Hitler's Greece: The Εxperience of Οccupation, 1941-44, 1993 (Στην Ελλάδα του Χίτλερ: η εμπειρία της Κατοχής, Fraenkel Prize και Longman/ History Today Book of the Year, ελλ. εκδ. Αλεξάνδρεια, 1994).
Salonika, City of Ghosts: Christians, Muslims and Jews, 1430-1950, 2004 (Θεσσαλονίκη, πόλη των φαντασμάτων, ελλ. εκδ. Αλεξάνδρεια, 2006). 
Επίσης, έχει επιμεληθεί τους συλλογικούς τόμους με ελληνικό ενδιαφέρον: After the War was Over: Reconstructing the Family, Nation and State in Greece, 1943-1960 (επιμ.), 2000 (Μετά τον πόλεμο, ελλ. εκδ. Αλεξάνδρεια, 2003), και Networks of Power in Modern Greece (επιμ.), 2008. 
Σχολιάζει τακτικά στον τύπο και το ραδιόφωνο τις τρέχουσες εξελίξεις στα Βαλκάνια.
 Άλλα ιστορικά βιβλία του είναι: 
Dark Continent: Europe's 20th Century, 1998 (Σκοτεινή ήπειρος, ελλ. εκδ. Αλεξάνδρεια, 2001).
The Balkans: A Short History, 2000 (Τα Βαλκάνια, ελλ. εκδ. Πατάκης, 2002), 
Hitler's Empire: Nazi Rule in Occupied Europe, 2008 (Η αυτοκρατορία του Χίτλερ: Ναζιστική εξουσία στην κατοχική Ευρώπη, ελλ. εκδ. Αλεξάνδρεια, 2009).


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική Βαρουφάκης βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία συνδικαλισμός Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τράπεζες Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Φούσκα ακινήτων Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Mudde Niels Kadritzke Ralf Dahrendorf Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»