Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2015

Χωρίς πολιτική συνοχή: Οι πολιτικές ελίτ απέτυχαν, στην Ελλάδα και στη λοιπή Ευρώπη

του Χρίστου Αλεξόπουλου
    
από την Μεταρρύθμιση: Χωρίς πολιτική συνοχή, 29/03/2015
   
Η χώρα βρίσκεται στο πιο κρίσιμο σημείο μιας πολυδιάστατης κρίσης, η οποία έχει και διεθνείς διαστάσεις. Η κοινωνία έχει φτάσει στα όρια της ανθρωπιστικής κρίσης, το μοντέλο κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης αποδεικνύεται μη λειτουργικό, η κοινωνική συνοχή είναι προβληματική, το σύστημα κοινωνικών αξιών καταρρέει, ενώ αρχίζει να συνειδητοποιείται, ότι πρέπει να υπάρξουν προτάσεις αντιμετώπισης όλων αυτών των υπαρξιακών πλέον για τον τόπο προβλημάτων. 
Δεν συγκεκριμενοποιείται όμως στη συνείδηση των πολιτών, τι σημαίνουν οι όποιες αλλαγές για την καθημερινότητα τους. Με άλλα λόγια δεν αντιλαμβάνονται ότι θα ξεβολευτούν, διότι θα αλλάξουν «οι κανόνες του παιχνιδιού». Με τη φοροδιαφυγή και το πελατειακό κράτος να ευδοκιμούν, δεν μπορεί να υπάρξει πρόοδος και βιώσιμη βελτίωση των συνθηκών ζωής. Ακόμη και αν οι λαοί της Ευρώπης αποδεχθούν το κούρεμα του χρέους, η Ελλάδα θα παράγει καινούργιο, αν δεν γίνουν ριζικές αλλαγές.
Ιδιαιτέρως το πολιτικό σύστημα, το οποίο έχει συμβάλλει αποφασιστικά στη διαμόρφωση αυτής της προβληματικής κατάστασης και είναι στο πολλαπλάσιο διαβρωμένο από τις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας, θα έπρεπε να έχει ήδη αρχίσει να κάνει την αυτοκριτική του και εμπράκτως να αποδεικνύει κάθε μέρα, ότι είναι σε θέση να εκφράσει σε πολιτικό επίπεδο την προοπτική της χώρας. Αυτό σημαίνει, ότι θα έπρεπε μετά από πέντε χρόνια κρίσης να έχει επεξεργασθεί στρατηγικές και πολιτικές προτάσεις εξόδου της χώρας από αυτήν και ταυτοχρόνως θα αναζητούσε κοινά σημεία και συγκλίσεις μετά από συστηματικό διάλογο, ώστε να οικοδομηθεί ένα πολιτικό σύστημα με συνοχή. Με αυτό τον τρόπο θα δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για την έκφραση σε κυβερνητικό επίπεδο ευρύτερης κοινωνικής πλειοψηφίας, ακόμη και αν ορισμένες κοινωνικές ομάδες διαφοροποιήθηκαν εκλογικά. Κάτω από την προϋπόθεση ότι τα κόμματα δεν λειτουργούν ιδεοληπτικά και φιλοδοξούν να εκφράσουν το κοινωνικό συμφέρον, ο διάλογος και η συναίνεση είναι εφικτά.
Η εικόνα όμως της πραγματικότητας αντικειμενικά δεν οδηγεί σε συγκλίσεις, οι οποίες είναι αποτέλεσμα ουσιαστικού διαλόγου, διότι δεν πληρούνται βασικές προϋποθέσεις. 
* Κατ’αρχήν η αντιπολίτευση είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Σε μεγάλο βαθμό μάλιστα έχει χάσει την εμπιστοσύνη της ελληνικής κοινωνίας. Δεν πείθουν τα κόμματα, που διαχειρίσθηκαν την κυβερνητική εξουσία τα τελευταία τριάντα χρόνια, ότι μπορούν να διασφαλίσουν την προοπτική του τόπου. Εξάλλου σε μεγάλο βαθμό θεωρούνται και αυτά, ότι είναι διαβρωμένα από την διαφθορά.
* Ταυτοχρόνως, το σύνολο του πολιτικού συστήματος, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, δεν φαίνεται να βασίζει την λειτουργία του σε τεκμηριωμένες πολιτικές προτάσεις για την πορεία της χώρας προς το μέλλον. Εκείνο που ευδοκιμεί είναι οι ιδεοληψίες και η αρνητική λαϊκιστική τοποθέτηση σε σχέση με τις ικανότητες των αντιπάλων να διαχειρισθούν κυβερνητική εξουσία. Οπότε είναι φυσικό επακόλουθο η έλλειψη δημοκρατικού διαλόγου πάνω σε ουσιαστικές προτάσεις τόσο σε σχέση με την αντιμετώπιση της κρίσης, όσο και σε σχέση με τον σχεδιασμό για τον αναγκαίο εσωτερικό κοινωνικό και οικονομικό μετασχηματισμό, ώστε η χώρα να έχει μια βιώσιμη πορεία προς το μέλλον.
* Η δημοκρατία δυστυχώς δεν λειτουργεί ουσιαστικά. Έχει μετατραπεί σε τυπική διαδικασία νομιμοποίησης αποφάσεων ή ανάδειξης διαχειριστών εξουσίας (κυβερνητικής, κομματικής, παραταξιακής), χωρίς να γίνεται διάλογος για τις επιπτώσεις αυτής της διαδικασίας σε βάθος χρόνου. Γι’αυτό και οι πολίτες δεν συνειδητοποιούν την αναγκαιότητα ουσιαστικής συμμετοχής στο πολιτικό γίγνεσθαι. Αρκεί η υπερψήφιση ενός κόμματος και ενός ή περισσότερων υποψήφιων βουλευτών, κάθε φορά που γίνονται εκλογές. Ιδιαιτέρως τα πρόσωπα έχουν μεγαλύτερη σημασία από τα κόμματα, διότι διασφαλίζουν και το «μέσον». Γι’αυτό και η επίκληση της δημοκρατίας και του οφειλόμενου σεβασμού από τους εταίρους στο εκλογικό αποτέλεσμα από τον πρωθυπουργό, δεν συγκινεί και πολύ. Το ίδιο ισχύει και για τα πλήθη που συνωθούνται έξω από τη Βουλή για να εκφράσουν τη «λαϊκή βούληση», επειδή αυτό επιτάσσει η κομματική σκοπιμότητα.
* Αυτή η εικόνα συμπληρώνεται με την «συγκρουσιακή» τακτική της κυβέρνησης σε σχέση με την προώθηση των μεταρρυθμιστικών υποχρεώσεων στο πλαίσιο της συμφωνίaς 4μηνης παράτασης. Σε συνδυασμό δε με την ανυπαρξία ενός πόλου ορθολογισμού και ψυχραιμίας αλλά και σχεδίου για την πορεία της χώρας, διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις για την δημιουργία πολιτικών επικοινωνιακών συνθηκών, στις οποίες κυρίαρχα δομικά στοιχεία είναι το θυμικό και ο λαϊκισμός. Παράλληλα ευδοκιμεί η εσωστρέφεια. Όλοι οι άλλοι (εταίροι, αντίπαλοι πολιτικοί σχηματισμοί) φταίνε. Στόχος τους είναι να μας «ξεζουμίσουν» και το κακό είναι, ότι «εμείς τους έχουμε ανάγκη και όχι αυτοί εμάς». 
Πρόκειται για «μεγάλη παρεξήγηση». Οπότε δεν μένει τίποτε άλλο, παρά μόνο η ευθυγράμμιση της πολιτικής επικοινωνίας με την λογική της κοινωνίας του θεάματος. Σε αυτή την περίπτωση οι πολίτες - καταναλωτές του θεάματος ικανοποιούνται ιδιαιτέρως με την μιμική κυβερνητικών αξιωματούχων, οι οποίοι με «ανατρεπτικό» life style, αν και χλιδάτο, παραπέμπουν σε δυνατότητες έκφρασης, οι οποίες έχουν συμβολικό χαρακτήρα με δακτυλικό αποτύπωμα. Ίσως η επίσκεψη του πρωθυπουργού στη Γερμανία, 23-24 Μαρτίου 2015 και η ισορροπημένη γενικά παρουσία του αποτελούν την αφετηρία για αλλαγή στάσης. 
*** 
Με αυτά τα δεδομένα τίθεται το ερώτημα, εάν η πολιτική στον τόπο μας έχει συνεκτικά χαρακτηριστικά τόσο στο επίπεδο του πολιτικού συστήματος όσο και στο εσωτερικό των κομμάτων. Εάν με άλλα λόγια η πολιτική λειτουργία βασίζεται σε κοινές στοχεύσεις και στην συνθετική σκέψη και στάση αυτών, οι οποίοι την υπηρετούν, ώστε με αυτό τον τρόπο να διασφαλίζεται η συνέχεια σε επίπεδο διακυβέρνησης ή κομματικής δράσης και η προοπτική του τόπου.
Για να συμβεί κάτι τέτοιο, ανεξαρτήτως επιπέδου, θα πρέπει να υπάρχουν πολιτικές προτάσεις, οι οποίες θα στηρίζονται σε μακροπρόθεσμο σχεδιασμό πλήρως τεκμηριωμένο, ο οποίος θα γίνεται αντικείμενο διαλόγου και κριτικής, με στόχο πάντα την αναζήτηση κοινών σημείων. Με αυτό τον τρόπο θα διευρύνεται η κοινωνική βάση αυτών, που συμφωνούν και θα καλλιεργείται η συνοχή. Το ίδιο ισχύει και για το πολιτικό σύστημα στην κοινοβουλευτική του λειτουργία. Θα είναι συνεκτική, με την έννοια ότι ο διάλογος δεν θα έχει μόνο στοιχεία αντιπαράθεσης και πόλωσης, αλλά θα γίνεται αφετηρία για αναζήτηση κοινών σημείων και συγκλίσεων. Έτσι διασφαλίζεται η συνέχεια, όταν εναλλάσσονται στην κυβερνητική εξουσία τα κόμματα και ταυτοχρόνως υπάρχει ευρύτερη στήριξη, πολιτική και κοινωνική, στην κυβερνητική πολιτική. Αυτό είναι και η ουσία της δημοκρατίας. Τώρα η διακυβέρνηση ουσιαστικά εκχωρείται στα κόμματα με βάση διαδικαστικούς μηχανισμούς διαμόρφωσης πλειοψηφιών σε επίπεδο εδρών. Το αποτέλεσμα είναι η κοινωνική πλειοψηφία να κινείται στο χώρο της αντιπολίτευσης. 
Βέβαια υπάρχει και η ιδεολογική διάσταση, θα μπορούσε να αντιτάξει κάποιος. Δεν υπάρχει ενότητα ως προς τα οικονομικά συμφέροντα, τα οποία προωθούνται από τα διάφορα κόμματα ούτε και κοινές κοινωνικές αξίες. Η πράξη αποδεικνύει πάντως, ότι και σε αυτές τις περιπτώσεις υπάρχει δυνατότητα συμβιβασμών. Εκτός και αν δεχθούμε ότι ο σημερινός κυβερνητικός συνασπισμός βασίζεται σε πλήρη ταύτιση, ιδεολογική και πολιτική. Υπάρχουν τομείς δαστηριοποίησης, οι οποίοι δεν εξαρτώνται άμεσα από ιδεολογικές αφετηρίες. Τα συγκριτικά πλεονεκτήματα μιας χώρας ή περιοχής, πάνω στα οποία θα μπορούσε να στηριχθεί η ανάπτυξη είναι αντικειμενικά δεδομένα. Θα μπορούσαν να γίνουν αντικείμενο πολιτικής συζήτησης και προσέγγισης από διάφορες οπτικές γωνίες. Οι απόψεις, οι οποίες θα κατατεθούν από τις διάφορες πλευρές, θα βοηθήσουν να διαμορφώσουν γνώμη και οι πολίτες. Τέτοιες διεργασίες λειτουργούν συνεκτικά στην κοινωνική βάση, αλλά και στο πολιτικό σύστημα. Είναι πλέον ώριμες οι συνθήκες για συνεκτική πολιτική λειτουργία, ιδιαιτέρως τώρα που η χώρα αντιμετωπίζει μια τόσο σκληρή πολυδιάστατη κρίση. 
Δυστυχώς πρέπει να επαναλαμβάνεται συχνά,ότι στην Ελλάδα σημείο αναφοράς στους διάφορους χώρους από τον κομματικό μέχρι τον κοινοβουλευτικό, είναι η ανάληψη διαχείρισης της εξουσίας, χωρίς να κατατίθενται τεκμηρωμένες, κοστολογημένες και ενταγμένες σε μια μακροπρόθεσμη στρατηγική πολιτικές προτάσεις, οι οποίες θα γίνονται αντικείμενο διαλόγου τόσο σε πολιτικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. 
Η πολιτική κυριαρχείται από ιδεοληψίες και φαντασιώσεις ως προς το μέλλον. Γι’αυτό και η πολιτική συνοχή είναι δύσκολο να υπάρξει. Ούτε η αναφορά στον «ιστορικό συμβιβασμό» του Μπερλινγκουέρ ή η επισήμανση ότι «στην ιστορία κάθε έθνους έρχονται στιγμές καθοριστικές και ιδιαίτερες, που προδιαγράφουν το μέλλον για δεκαετίες. Ζούμε μια τέτοια στιγμή» (Άννα Διαμαντοπούλου, Μεταρρύθμιση, 22/3/2015), δημιουργούν θετικές προοπτικές για συνεκτική λειτουργία και συναινέσεις, που δεν έχουν περιστασιακό χαρακτήρα και δεν υπηρετούν σκοπιμότητες.
Η ροή της πραγματικότητας δεν αλλάζει μόνο με την εξιδανικευτική προσέγγιση της κρισιμότητας μιας ιστορικής περιόδου. Πρέπει να πληρούνται οι προϋποθέσεις σε πολιτικό και αξιακό επίπεδο. Και αυτό δεν ανιχνεύεται στον ορατό ορίζοντα. 
Εξάλλου πρέπει να προηγηθεί και μια διαδικασία κάθαρσης και απαλλαγής από τις παθογένειες του παρελθόντος. Και είναι πολλές και γνωστές τόσο στην κοινωνία όσο και στο πολιτικό σύστημα. Η δε απαλλαγή από αυτές δεν γίνεται με αφορισμούς και κυνήγι μαγισσών πάντα στους αντιπάλους. Στην Ελλάδα όμως αυτή η πρακτική αποτελεί τον κανόνα. Γι’αυτό ευδοκιμούν σε μεγάλο βαθμό οι ανέξοδες και υποκριτικές ηθικολογίες, οι οποίες αποσκοπούν στην πρόκληση βλάβης στην «αντίπερα όχθη». 
Κατά τα άλλα, ας είναι καλά το πολιτικό καφενείο, παραδοσιακό ή ακόμη και ψηφιακής τεχνολογίας.
 

Ο Χρίστος Αλεξόπουλος είναι ερευνητής κοινωνιολόγος
 





                         
Οι πολιτικές ελίτ απέτυχαν, 
στην Ελλάδα και στη λοιπή Ευρώπη

από το άρθρο του Χρίστου Αλεξόπουλου Στο χείλος του γκρεμού (Μεταρρύθμιση, 22/03/2015) 


 
...Είναι εμφανής η μεγάλη απόκλιση της πραγματικότητας από την κυβερνητική ρητορική, η οποία στοχεύει στη διατήρηση και ενίσχυση της πολιτικής επιρροής στην κοινωνία, ενώ έχει εθνικιστικά και λαϊκιστικά χαρακτηριστικά. Το όποιο πολιτικό όφελος όμως έχει η κυβέρνηση από αυτή την προεκλογικού χαρακτήρα επικοινωνιακή τακτική, δεν θα κρατήσει και πολύ. Μπορεί τώρα τη θέση των άλλων κομμάτων να παίρνουν οι εταίροι και ιδιαιτέρως η Γερμανία, οι οποίοι ενσαρκώνουν αυτούς που βλάπτουν την Ελλάδα. Αυτό βέβαια δεν θα διαρκέσει πολύ, διότι η κυβέρνηση θα πρέπει να κινηθεί με συνεχώς αυξανόμενη ταχύτητα είτε προς την υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων είτε να αναλάβει τις ευθύνες της όποιας άλλης πορείας επιλεγεί. Και στις δύο περιπτώσεις θα υποστεί τις επιπτώσεις των επιλογών της. Με ιδεοληψίες ή με απόκρυψη των πραγματικών διαστάσεων και των εσωτερικών ευθυνών της κυβερνητικής τακτικής για την κρίση δεν θα διατηρήσει την κυβερνητική εξουσία για πολύ καιρό. Ο χρόνος πλέον κινείται με μεγάλη ταχύτητα.
Το θέμα είναι όμως, ότι η κυβερνητική φθορά θα συνοδευθεί με ακόμη μεγαλύτερη αποστασιοποίηση των πολιτών από την πολιτική. Θα μειωθεί ακόμη περισσότερο ο βαθμός νομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος στην κοινωνία. Και αυτό δεν προοιωνίζεται θετικές για τη χώρα εξελίξεις. Με λογική «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω» δεν πάει κανείς πολύ μακριά... 
...Η κατάσταση είναι πολύ κρίσιμη για τη χώρα και απαιτεί μια πολιτική ηγεσία, η οποία έχει και στρατηγική και μακροπρόθεσμο πολιτικό σχεδιασμό, ο οποίος θα μετασχηματίσει την κοινωνική πραγματικότητα και θα της προσδώσει βιωσιμότητα και προοπτική. Βασικό εργαλείο για την επίτευξη αυτού του στόχου πρέπει να είναι μια αναπτυξιακή πολιτική, η οποία δεν θα αναπαράγει τα λάθη του παρελθόντος τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο με την μονόπλευρη λιτότητα.
Από τα μέχρι τώρα δεδομένα στρατηγικό σχεδιασμό δεν φαίνεται να έχει τόσο η κυβερνητική πλευρά όσο και η αντιπολίτευση. Δυστυχώς δε δεν είναι μόνο αυτό. Πολύ πιο λειτουργικό για τον τόπο θα ήταν να υπήρχε εθνική στρατηγική στο πλαίσιο της Ενωμένης Ευρώπης, την οποία θα εξέφραζε το σύνολο των κομμάτων. Αυτό προϋποθέτει όμως, ότι μπορούν να διαλέγονται και να συναινούν. Προς το παρόν αυτό αποτελεί φαντασίωση. Η πραγματικότητα είναι οδυνηρή σε πολιτικό επίπεδο. Γι’ αυτό είμαστε στο χείλος του γκρεμού.
Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο κρίσιμη, διότι και σε ευρωπαϊκό επίπεδο δεν υπάρχει μια στρατηγική παραμονής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, η οποία θα αντιμετωπίζει ακόμη και την περίπτωση «του ατυχήματος». Ο πρόεδρος του Γερμανικού Ινστιτούτου Οικονομικών Μελετών (Deutsches Institut für Wirtschaftsforschung) Marcel Fratzscher επισημαίνει με έμφαση την ανάγκη να καλυφθεί αυτό το κενό άμεσα. Η ευθύνη σε σχέση με αυτό δεν είναι μόνο ελληνική αλλά και ευρωπαϊκή. 
Εάν δεν αποφευχθεί το «ατύχημα», τότε η πολύ σωστή παρατήρηση του Wolfgang Schäuble, ότι «οι πολιτικές ελίτ στην Ελλάδα απέτυχαν παταγωδώς στο παρελθόν», θα ισχύει γενικότερα σε σχέση με το ευρωπαϊκό πολιτικό σύστημα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική Βαρουφάκης βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία συνδικαλισμός Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τράπεζες Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Φούσκα ακινήτων Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Matvejević Mudde Niels Kadritzke Ralf Dahrendorf Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»