Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2019

Ο πολιτικός μηχανισμός που έφερε το χάος του Brexit είναι ενεργός σε όλη την ΕΕ

Παρατηρώντας το χάος με το Brexit στη Βρετανία, τόσο στις σχέσεις της χώρας αυτής με την ΕΕ, όσο και - κυρίως - το εσωτερικό κυβερνητικό και κοινοβουλευτικό χάος που διαλύει το κομματικό σύστημα και παραλύει τη διακυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, καλό είναι να θυμηθούμε πώς ο αργός, μακροχρόνιος και ίσως ελέγξιμος πολιτικός κατήφορος αυτής της παλιάς, παραδοσιακής δημοκρατίας μετατράπηκε απότομα (αλλά όχι απρόβλεπτα) σε γλίστημα προς τη χαράδρα. 
Το ντόμινο που οδήγησε στο σημερινό πολιτικό αναρχομπάχαλο και θέατρο βαριετέ πυροδοτήθηκε από τη στιγμή που ενδυναμώθηκε το ιδιόμορφο ευρω-αποσχιστικό δεξιό λαϊκιστικό κόμμα UKIP (του Νάιτζελ Φάρατζ) ενώ ταυτόχρονα το κόμμα των Συντηρητικών μετακινήθηκε βαθμιαία, αλλά με πράξεις που μετρούν, σε πιο απομονωτική θέση (βλέπε π.χ. την αποχώρησή του από το ΕΛΚ). Στο τέλος, η πολιτικά ανόητη, τυχοδιωκτική και αυτοκαταστροφική κίνηση του Συντηρητικού τότε πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον να προκαλέσει δημοψήφισμα με ερώτημα «παραμονή ή όχι στην ΕΕ», κάθισε σαν μουχλιασμένο κερασάκι πάνω σε μια πολιτική τούρτα που είχε ήδη σαπίσει και σκουληκιάσει ολόκληρη. Ή, με άλλα λόγια, ο Κάμερον απλώς γύρισε σπασμωδικά τον διακόπτη και έσβησε τα φώτα· όμως όλο το ηλεκτρικό δίκτυο ήταν κατεστραμμένο και αργά ή γρήγορα τα φώτα θα έσβηναν ούτως ή άλλως. 
Το αντίπαλο κόμμα των Εργατικών, διχασμένο και αυτό, αλλά επίσης ζαλισμένο και ηττοπαθές από την μακροχρόνια περιπέτεια του Μπλερισμού και με μια νέα αλλά αναποφάσιστη και πελαγωμένη ηγεσία Κόρμπιν, στάθηκε ανίκανο να αδράξει έγκαιρα την πρωτοβουλία των κινήσεων και να πολώσει με αποφασιστικότητα τη σύγκρουση περί την ΕΕ με μια αριστερή διεθνιστική πολιτική πρόταση. Έτσι, σε συνθήκες ολικού πολιτικού μπλακ άουτ που προκάλεσε σκόπιμα ή από λάθος η Βρετανική Δεξιά ως όλον, η Αριστερά των Εργατικών αποδείχτηκε ανίκανη να φωτίσει τη σκοτεινισμένη Βρετανία με μια δική της πηγή φωτισμού έκτακτης ανάγκης.
The English Patient (με τους Ralph Fiennes και Juliette Binoche, σκηνοθ. Anthony Minghella)
Ο ιός που χτύπησε τον «Άγγλο Ασθενή» βασανίζει τις πιο σημαντικές χώρες της ΕΕ
Παρόλο που το Ηνωμένο Βασίλειο είχε ανέκαθεν μια θέση ιδιόμορφη ως χώρα-μέλος ΕΕ, και έτσι το αντιμετώπιζαν οι πιο πολλές από τις άλλες χώρες-μέλη, κάτι σαν αυτό που συνέβη εκεί μπορεί - δυνητικά - να συμβεί σε καθεμία από τις άλλες μεγάλες (πληθυσμιακά ή ως οικονομίες) ή για άλλους λόγους σημαντικές χώρες, αυτές που δίνουν τον τόνο και συντονίζουν τον βηματισμό της Ένωσης. Στη Γαλλία, με τον Μακρόν να εξασθενεί πολιτικά, πυροκροτητής μπορεί να γίνει το κόμμα του Εθνικού Συναγερμού της Μαρίν Λε Πεν, στην Ιταλία η Λέγκα του Σαλβίνι ήδη είναι ο Μακιαβελικός βηματοδότης της ιταλικής κυβέρνησης συνασπισμού, ενώ στις Σκανδιναβικές χώρες και στην Αυστρία ξεφυτρώνουν ένα σωρό αδελφά κόμματα του Εθνικού Συναγερμού και της Λέγκα και οι παραδοσιακές κεντροδεξιές δυνάμεις τα αντιμετωπίζουν ως προνομιακούς εταίρους. 
Οι Σκανδιναβικές χώρες, παρά το μικρό μέγεθος τους, είναι σημαντικοί δείκτες για ένα βιώσιμο μέλλον της ΕΕ, γιατί είναι αυτές που περισσότερο από όλες τις άλλες κράτησαν πολλά στοιχεία της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας με κοινωνική οικονομία της αγοράς και με κράτος πρόνοιας· ή με άλλα λόγια, είναι σήμερα οι λιγότερο νεοφιλελεύθερες καπιταλιστικές οικονομίες του πλανήτη. Και είναι οικονομίες πολύ ισχυρές και αποτελεσματικές, ενώ ταυτόχρονα είναι κοινωνίες με συνοχή ασυναγώνιστα καλύτερη από του τυπικού «αγγλοσαξωνικού φιλελευθερισμού» (π.χ. ΗΠΑ)· επίσης δεν έχει νόημα να συγκρίνονται ως προς την κοινωνική δικαιοσύνη και συνοχή με χώρες που θεωρούν τον εαυτό τους ή θεωρούνται ονομαστικά «μή καπιταλιστικές» (π.χ. Κίνα), γιατί το αποτέλεσμα μιας τέτοιας σύγκρισης θα ήταν κωμικοτραγικό. 
Η μικρή Αυστρία είναι επίσης σημαντική γιατί συνεισφέρει στην φυσιογνωμία της ΕΕ με τη δισυπόστατη εθνική φυσιογνωμία της που περικλείεται στην «κοινή συσκευασία» ενός μικρού σχετικά κράτους: Λόγω των εξωτερικών οικονομικών σχέσεών της, λόγω της γεωγραφικής θέσης και της μακροχρόνιας ιστορίας της ως δικέφαλη αυτοκρατορία της Αυστρο-Ουγγαρίας, αλλά και ως χώρα που έμεινε ουδέτερη εκτός των δύο ψυχροπολεμικών μπλοκ, η Αυστρία - και όχι η Γερμανία - είναι σήμερα κρίκος που ενώνει τις παλαιές δημοκρατίες της Δυτικής Ευρώπης με τις νέες Ανατολικοευρωπαϊκές του πρώην Συμφώνου της Βαρσοβίας, και ιδίως τις «4 του Βίσενγκραντ». Από τη Βιέννη πηγαίνεις με το μετρό στη Μπρατισλάβα, στην απέναντι όχθη του Δούναβη. Στο άλλο κεφάλι της παλιάς δικέφαλης αυτοκρατορίας, η Βουδαπεστιανή «ανελεύθερη (illiberal) Χριστιανική Δημοκρατία» στην εξουσία δεν διαφέρει ουσιαστικά από το συγκυβερνών Κόμμα της Ελευθερίας (FPÖ) στη Βιέννη· αλλά τουλάχιστον, οι πολίτες στην Αυστρία άντλησαν ισχύ από τη δημοκρατική συναίνεση και εξέλεξαν Πράσινο πρόεδρο της Δημοκρατίας σε ευθεία αντιπαράθεση με τον ακροδεξιό διεκδικητή. Εξετάζοντας τη μεγάλη εικόνα, άν δεχτούμε ότι μια βιώσιμη πολιτικά και συνεκτική κοινωνικά Ευρώπη είτε θα υπάρξει ως ένωση της Ανατολής και της Δύσης της, του Βορρά και του Νότου της, του κέντρου και όλης της περιφέρειας της (ίσως και «από τον Ατλαντικό ώς τα Ουράλια», που λέγαμε παλιά), είτε δεν θα υπάρξει καθόλου, η ΕΕ έχει ανάγκη τις υβριδικές γεωοικονομικές, γεωπολιτικές και γεωιστορικές αρετές της Αυστρίας. Προπαντός σήμερα, εν μέσω της μεγάλης σύγχυσης.
Στην επίσης σημαντική αλλά και επίσης ιδιόμορφη (και τα δύο εξαιτίας ιστορικών και γεωπολιτικών λόγων αλλά και μεγέθους) χώρα της Πολωνίας, το κυβερνών κόμμα του Νόμου και της Δικαιοσύνης ήταν ο πιο σημαντικός εταίρος των Βρετανών Συντηρητικών της Τερέζα Μέι στην ευρωσκεπτικιστική «Συμμαχία Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών στην Ευρώπη», αφότου οι Βρετανοί εγκατέλειψαν το ΕΛΚ. Αυτό λέει πολλά για τα σημερινά πολιτικά και δημοκρατικά αδιέξοδα και στις δύο μεγάλες αυτές χώρες.
Και φυσικά, χώρες σαν την Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Ιρλανδία, την Κύπρο, την Κροατία ή τις άλλες βαλκανικές, δεν είναι αυτές που θα πυροδοτήσουν πραγματικές κρίσεις ζωής ή θανάτου στην ΕΕ. Η Ελλάδα έφτασε μέχρι το βάραθρο, κύτταξε μέσα και φρονίμως ποιούσα, γύρισε πίσω και προτίμησε το κακοτράχαλο μονοπάτι. Τέτοιες χώρες θα υποστούν τα χειρότερα, σε περίπτωση που άλλοι ισχυρότεροι εταίροι μιμηθούν το παράδειγμα της Βρετανίας. Και θα έπρεπε να το ξέρουν· όμως όταν ρωτάς πολλούς κομματάνθρωπους στην Ελλάδα, μεταξύ των οποίων και αυτοαπακαλούμενους ευρωπαϊστές, «τι κάνεις γι' αυτό», απαντούν «κουκιά σπέρνω».
© Der Spiegel: Γερμανία, δημοσκοπική εξέλιξη σε ομοσπονδιακό επίπεδο, 2011 - 28.3.2019
Ισπανία, δημοσκοπική εξέλιξη από τον Ιούνιο 2016 εν όψει εκλογών στις 28.3.2019
Κόκκινο:Εργατικό Σοσιαλιστικό / Μπλε: Λαϊκό Κόμμα (Συντηρητικοί) / 
Πορτοκαλί: Ciudadanos (νέο κεντροδεξιό κόμμα) 
Μωβ: Unidos Podemos / Πράσινο: Νέο ακροδεξιό κόμμα Vox
Η γερμανική «Πράσινη εξαίρεση», η κονιορτοποίηση του ολλανδικού κομματικού συστήματος, το νέο κύμα «ισπανικής γρίππης»
Μερική εξαίρεση στο φαινόμενο της στροφής προς την λαϊκιστική και αντιευρωπαϊκή ή ευρωσκεπτικιστική Δεξιά φαίνεται να αποτελεί προς το παρόν η Γερμανία. Εκεί, από την αποδυνάμωση των δύο καθιερωμένων κομματικών μπλοκ (της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης CDU-CSU και των Σοσιαλδημοκρατών), επωφελούνται περισσότερο οι Γερμανοί Πράσινοι,  οι οποίοι εκτός των άλλων προγραμματικών ιδιομορφιών τους, είναι σήμερα το πιο σκληρά και συνεκτικά φιλοευρωπαϊκό κόμμα της ΕΕ. Σαφώς λιγότερο επωφελείται από την αναδόμηση του κομματικού σκηνικού η ακροδεξιά και εθνικοαπομονωτική «Εναλλακτική Λύση». Η άνοδος της τελευταίας έχει σταματήσει, το ηγετικό πολιτικό προσωπικό της δεν μπορεί να ανταγωνισθεί την πολιτική ισχύ και δημοφιλία της ηγεσίας των Πρασίνων, ενώ πλήττεται και από σκάνδαλα σχετικά με τις πηγές χρηματοδότησής της· το πιο σημαντικό όμως ανάχωμα στην ενίσχυσή της είναι κοινωνιολογικής φύσης και συνίσταται στον πολιτικό και ιδεολογικό διχασμό εντός των μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων. Ακόμη χειρότερα τα πάνε οι ήπιοι ευρωσκεπτικιστές Φιλελεύθεροι (FDP), οι οποίοι σε μερικά θέματα (π.χ. ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, κοινωνικό κράτος) δεν διαχωρίζονται ευκρινώς από τους ακροδεξιούς.
Ωστόσο η Γερμανία είναι εξαίρεση. Την ιδιομορφία της αυτής της στιγμής, την χρωστάει, εκτός των άλλων, στο προγραμματικό απόθεμα και πολιτικές εμπειρίες που έτυχε να υπάρχουν, ειδικά και κατ' εξαίρεσιν στη χώρα αυτή, σε ένα αντιπολιτευόμενο κόμμα, στο μικρό στο παρελθόν κόμμα των Πρασίνων, και κυρίως στο πως συμπεριφέρεται το συγκεκριμένο κομμάτι του πολιτικού προσωπικού (ή επιμέρους «πολιτική ελίτ») που διαμορφώνει την πολιτική αυτού του κόμματος. Τούτο το τμήμα του πολιτικού προσωπικού έχει την ικανότητα να χειρίζεται με αυτοπεποίθηση, πολιτική δεξιοτεχνία και ευελιξία την αναστάτωση, απόρριψη και το έντονο σχίσμα νοοτροπιών που ταράζουν τον κορμό της κοινωνίας. Μετά την παγκόσμια κρίση που άρχισε 2008 και μετά την έκρηξη των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών, αυτά τα φαινόμενα απόρριψης αναπτύσσονται με την ίδια ακριβώς μορφή σε ολόκληρη την Ευρώπη βορείως των Άλπεων, ιδίως συντελούν σε έντονο διχασμό των νοοτροπιών εντός των μεσαίων τάξεων· αλλά παίρνουν διαφορετική μορφή στο νοτιότερο τμήμα της ηπείρου. Όμως, δεν προκαλούν όμοια πολιτικά αποτελέσματα με τη Γερμανία σε άλλες χώρες της Βόρειας, Δυτικής και Κεντρικής Ευρώπης, γιατί διαφέρουν οι «υποκειμενικοί χειριστές», δηλαδή οι δρώντες πολιτικοί παράγοντες. Η Γερμανία είναι τώρα η μοναδική χώρα στην ΕΕ, μεγάλη ή μικρή, με τέτοιο συσχετισμό πολιτικών δυνάμεων, αλλά και με δημοσκοπικά και κοινωνιολογικά δεδομένα που κάνουν όχι αμελητέα την πιθανότητα να έχει σε ορατό μέλλον Πράσινο καγκελάριο.
Από την άλλη πλευρά βλέπουμε την Ολλανδία με το απολύτως κατακερματισμένο κομματικό συστημα, όπου τα ακροδεξιά κόμματα αλληλοδιαδέχονται στο προσκήνιο βγαίνοντας το ένα μέσα από το άλλο σάν τις ρώσικες μπάμπουσκες. Σήμερα, μετά τις τελευταίες περιφερειακές εκλογές, δημοφιλέστερη πολιτική δύναμη φαίνεται να είναι ένα νέο ακροδεξιό κόμμα, με ποσοστό 16 %.  
Στην Ισπανία, που ήταν μέχρι τώρα απρόσβλητη από την αντιευρωπαϊκή επιδημία, και παρά την εντυπωσιακή επιστροφή στην πρώτη θέση του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος (γύρω στο 30 %), φύτρωσε και φουσκώνει ο διασπαστικός σχιζομύκητας της αντιευρωπαϊκής Ακροδεξιάς εις βάρος του παραδοσιακού δεξιού Λαϊκού Κόμματος. Ταυτόχρονα βλέπουμε βαθειά πτώση τόσο των νέων κεντροδεξιών Ciudadanos όσο και του σχήματος Unidos Podemos στην αριστερή πλευρά. Και οι τρεις χαμένοι του παιχνιδιού, όπως παντού στην Ευρώπη, πληρώνουν για την έλλειψη βιώσιμης στρατηγικής, για την πολιτική ακαμψία τους αλλά για την έκθεση ηγετών τους σε ιδιωτικές πράξεις που εξαγριώνουν την δημόσια γνώμη.
Μετά τη συρρίκνωση του Podemos, μια ελπίδα για την Ισπανία είναι να παίξει εκεί το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα ρόλο ανάλογο με των Πράσινων στη Γερμανία, δηλαδή να χειριστεί ηγεμονικά τις διαμάχες εντός της κοινωνίας και να «καθοδηγήσει» όλο το δημοκρατικό κομματικό φάσμα σε αντίρροπη κατεύθυνση από τον δρόμο της εθνικολαϊκιστικής ακροδεξιάς.
© Kurt Whener, «Ghetto»
Θα αργήσει η θεραπεία των αιτιών της νόσου. Τώρα προέχει να μη πεθάνει ο ασθενής
Ασφαλώς, η βαθύτερη πηγή της «εσωτερικής απειλής» εναντίον της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι - σε τελευταία ανάλυση - τα λάθη των κυβερνώντων μέχρι τώρα πολιτικών δυνάμεων, που ανήκουν κυρίως στην οικογένεια των δεξιών και κεντροδεξιών δυνάμεων του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, στην αριστερή και κεντροαριστερή οικογένεια  της Σοσιαλδημοκρατίας καθώς και στην κεντρώα ή κεντροδεξιά οικογένεια των Φιλελευθέρων. Όμως η αποτελεσματική αντιμετώπιση αυτής της βαθειάς απειλής χρειάζεται χρόνο αρκετό και σκέψη. Χρειάζεται δουλειά πολιτική πολλή. Δεν αντιστρέφεται εύκολα «η τύχη τους που ενδίδει πια», ούτε επισκευάζονται με μιάς «τα έργα τους που απέτυχαν».
Μέχρι τότε, το πρώτο που χρειάζεται είναι «να μη μπουν στην πόλη οι οχτροί». Πρέπει να αντιμετωπιστεί η πολιορκία του «φανερού εχθρού», που συγκεντρώνει δυνάμεις ολόγυρα προ των τειχών, και να αποτραπεί η επίθεση και άλωση. Άν δεν αποτραπεί, θα είναι μετά αργά, θα είναι άνευ νοήματος ή ανέφικτη μια κατόπιν εορτής αντιμετώπιση των βαθύτερων αιτίων της κρίσης. Άν δεν νικηθεί το πολυεθνικό αλλά εθνικοαπομονωτικό στράτευμα, ίσως χρειαστεί να «αποχαιρετήσουμε την Αλεξάνδρεια που χάνουμε».
Γιώργος Β. Ριτζούλης
 
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Financial Times - Der Spiegel)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

«Γενιά του '30» «Μακεδονικό» 1968 αειφορία αντιπροσωπευτική δημοκρατία Αριστοτέλης Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Έθνος και ΕΕ Εκπαίδευση Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ηγεμονία ΗΠΑ Ήπειρος Θ. Αγγελόπουλος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ ιστορία Ιταλία Καζαντζάκης Καταναλωτισμός Κεντρική Ευρώπη Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κράτος Πρόνοιας Κώστας Καραμανλής Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέλισσες Μέσα «κοινωνικής» δικτύωσης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μεταπολίτευση Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Νίτσε Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παγκοσμιοποίηση Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σημίτης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τραμπ Τροβαδούροι Τσακαλώτος Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Χαλκιδική Χέγκελ Χριστιανισμός Acemoglu/Robinson Adorno Albrecht von Lucke André Gorz Azra Nuhefendić Balibar Brexit Carl Schmitt Chomsky Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Elmar Altvater Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Franklin Roosevelt Habermas Hannah Arendt Heidegger Jan-Werner Müller Jeremy Corbyn Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Michel Foucault Miroslav Krleža Mudde Otto Bauer PRAXIS International Ruskin Sandel Michael Strauss Leo Streeck T. S. Eliot Timothy Snyder Tolkien Ulrich Beck Ulrike Guérot Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Βλέπει τον εαυτό του ως κοινωνιολόγο κυρίως, όμως είναι και ο «τελευταίος φιλόσοφος» ή μάλλον κάνει φιλοσοφική κοινωνιολογία και κοινωνιολογική φιλοσοφία- τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, υπέρ του «μικρού» πολίτη;

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι

Ψηλά στην Πίνδο, στο Περτούλι