Τρίτη, 2 Ιουνίου 2015

Kicking the can down the road *

* Όποιος κλωτσάει το τενεκεδάκι να πάει παρακάτω στο δρόμο, αναβάλλει τη σοβαρή απόφαση για το μέλλον ή εφαρμόζει προσωρινά ημίμετρα, ελπίζοντας ότι το πρόβλημα θα πάψει να υπάρχει ή θα το λύσει κάποιος άλλος αργότερα - Παραδοσιακή αγγλική λαϊκή έκφραση

Η συνολική πολιτική της ΕΕ (και του «καθοδηγούμενου ηγεμόνα», της Γερμανίας) για την κρίση στη ζώνη του ευρώ δεν μπορεί να αλλάξει ουσιαστικά (ή να «ανατραπεί» και να αντικατασταθεί με άλλη, όπως θα έλεγαν κάποιοι στην «εγχώρια» γλώσσα), άν δεν «γείρουν» την ευρωπαϊκή πολιτική πλάστιγγα δυνάμεις αρκετά μεγάλες, επαρκείς για μια τέτοιας έκτασης αλλαγή. Επαρκείς δυνάμεις θα μπορούσε να σημαίνει π.χ. μια άλλη πολιτική κατεύθυνση της Ισπανίας, μια απτή και συγκεκριμένη πολιτική στροφή της κυβέρνησης Ρέντσι για ανάκαμψη στην Ιταλία ή μετατόπιση της «υπαρκτής» ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας από την «γραμμή Ολλάντ» προς κατευθύνσεις που διαφαίνονται πίσω από τις αυστριακές θέσεις Φάιμαν ή στις προτάσεις γαλλικών και γερμανικών δεξαμενών σκέψης (βλ. θέσεις ομίλων Άιφελ και Γκλίνικε, προτάσεις των Πέτερ Μπόφινγκερ - Χάμπερμας κτλ). Οι δυνάμεις αυτές, για δικούς τους λόγους, προς το παρόν δεν θέλουν να ρίξουν το βάρος τους.
Όσο η κατάσταση παραμένει αυτή, το παιχνίδι που παίζεται
στην «ιδιόμορφη» περίπτωση του ελληνικού ασθενή, στην πραγματικότητα είναι το παιχνίδι των σημειακών προσαρμογών και των επιμέρους διεκδικήσεων, κυρίως όμως η μετάθεση των μεγάλων προβλημάτων στο μέλλον. Κοινώς, θα καταλήξουν όλοι μαζί να κλωτσήσουν πάλι το τενεκεδάκι να τσουλήσει παρακάτω στην κατηφόρα. Και αύριο έχει ο Θεός.
Τι παιχνίδι παίζεται το γνωρίζουν όλοι οι εμπλεκόμενοι παίκτες (φυσικά και ο Έλληνας πρωθυπουργός) και το παίζουν όλοι συνειδητά. Κάνουν όμως πως παίζουν άλλο παιχνίδι, για τα μάτια των θεατών, που οι πολιτικές ελίτ των Βρυξελλών και της Αθήνας σπρώχνουν στην αντιπαλότητα: δηλαδή των Ευρωπαίων πολιτών του Βορρά ή του Νότου. Επιμένουν στην αυτοσυντήρηση αφενός της ΕΕ ως «κλειστού εγχειρήματος των ελίτ μακριά από τους πολίτες» (Χάμπερμας) και αφετέρου του ελληνικού κομματικού συστήματος ως ενιαίου πελατειακού μηχανισμού του κράτους υπό διακομματική συναίνεση. Προκύπτει επικοινωνιακό παιχνίδι άκρως συγκρουσιακό, με γιουρούσια, με επιθετικές τριάδες κατασκηνωμένες στην αντίπαλη μεγάλη περιοχή, του τύπου «εδώ και τώρα» γκόλ. Φάτε φίλαθλα μάτια ψάρια.
Γκόλ, κατά πάσα πιθανότητα, δεν θα δούμε. Βλέπουμε όμως κλωτσοπατινάδες, σκληρά τάκλινγκ, αγκωνιές και αγκαλιάσματα.
Πόσο σκληρά, «υφεσιακά» θα είναι τα αντίτιμα για το «νέο πακέτο βοήθειας» προς την Ελλάδα (το οποίο κάθε μέρα που περνά γίνεται όλο και πιο αναπόφευκτο); Πως θα πακεταρισθεί το πακέτο; Με τι περιτύλιγμα; Θα είναι ένα πακέτο που πιθανώς δεν θα πάρει αυτή τη φορά τη μορφή δανεισμού, αλλά ίσως θα δοθεί ως ελάφρυνση των προηγούμενων δανειακών υποχρεώσεων ή ακόμη πιθανότερο, ως μετάθεση τους σε ένα απώτερο μέλλον.
Όμως ουσιαστικό ερώτημα είναι ποιός τα πληρώνει όλα αυτά τώρα και ποιός θα τα πληρώσει στο μέλλον. Όχι ποια χώρα, αλλά ποιά κοινωνικά στρώματα, ανεξάρτητα από το γεωγραφικό ή εθνικό στίγμα τους, ανεξάρτητα από την πλευρά των συνόρων που βρίσκονται. 
Ποιοί έχασαν πολλά, ποιοί έχασαν λίγα ή τίποτε λόγω της κρίσης; Ποιοί συνεχίζουν να κερδίζουν, εν μέσω κρίσης; Αυτά τα ουσιαστικά κρύβονται πίσω από την «τεχνική», δυσκολονόητη γλώσσα, η οποία με το λεξιλόγιό της μιλά για συντελεστές ΦΠΑ (ίδιους παντού ή άλλους στη Σαντορίνη, άλλους στο Γράμμο;), για ασφαλιστικό σύστημα αυτοτροφοδοτούμενο ή επιχορηγούμενο από φόρους, για μισθολόγια με συλλογικές διαπραγματεύσεις ή με υπουργικά διατάγματα κτλ. Και κυρίως, κρύβει το άν, πότε, πως και με ποιά ποιοτικά χαρακτηριστικά θα γίνει η εκκίνηση για έναν νέο ανοδικό οικονομικό κύκλο, η περιβόητη «ανάπτυξη», στην οποία ορκίζονται όλοι, σπρώχνοντάς την όμως με αμηχανία στο βάθος του μέλλοντος.
Έτσι η συζήτηση και οι συγκρούσεις παραμένουν ακατάληπτες για τους απλούς πολίτες. Αυτό λέγεται «τεχνοκρατική διαχείριση» μεγάλων πολιτικών και κοινωνικών ζητημάτων. Γίνεται με αδιαφανή τρόπο, με τις πιο ουσιαστικές αποφάσεις να λαμβάνονται από θεσμικά όργανα
που δεν υπόκεινται στον έλεγχο των πολιτών (π.χ. ΕΚΤ), δηλ. λαμβάνονται από όργανα χωρίς τη διαδικαστική νομιμοποίηση που προβλέπεται από τους κανόνες της δημοκρατίας («νομιμοποίηση εισόδου» - input legitimation). Αυτό είναι το πιο μεγάλο δημοκρατικό έλλειμμα της ΕΕ. Έχει επισημανθεί πολύ πριν την κρίση αλλά η κρίση το κάνει πιεστικό και επικίνδυνο για την ευρωπαϊκή ενοποίηση. Τo ζήτημα αυτό τέθηκε προχθές ανάγλυφα και στο άρθρο Τσίπρα στην Monde
Ωστόσο και η ελληνική κυβέρνηση, η σημερινή όπως και οι χθεσινές, μαζί με το όλο κομματικό σύστημα της χώρας, κάνει ό,τι κάνουν τα όργανα στις Βρυξέλλες που διαχειρίζονται τις τύχες της ΕΕ: Καμμιά κυβέρνηση και κανένα κόμμα δεν παρουσίασαν στους Έλληνες πολίτες με πολιτικό τρόπο τις ουσιαστικές αλήθειες. Ποια είναι η πραγματική πραγματικότητα της χώρας; Ποιοι πολίτες και κοινωνικά στρώματα είναι σε «κατάσταση εκτάκτου ανάγκης»; Για ποιούς πέρα βρέχει, ποιοι ακόμη και εν μέσω κρίσης κερδίζουν; Πως θα ξεφύγει η χώρα από τις συμπληγάδες της δυσαρμονικής κοινωνίας και του αποτυχημένου κράτους, από τη Σκύλλα της πολύ χαμηλής οικονομικής αποδοτικότητας και ανταγωνιστικότητας και τη δίδυμη αδελφή της Χάρυβδη της τεράστιας κοινωνικής ανισότητας, που ξεφεύγει από κάθε ευρωπαϊκό standard;
Εκτός από το έλλειμμα δημοκρατίας της ΕΕ υπάρχει το μεγάλο εσωτερικό δημοκρατικό έλλειμμα της Ελληνικής Δημοκρατίας. Eίναι ακόμη πιο βαρύ, γιατί χρονίζει επί πολλές δεκαετίες και τα βάρη προστίθενται, χωρίς μνημόνια ή με μνημόνια. Eίναι πιο σκληρό, γιατί είναι πιο κοντινό και «οικείο» για τους πιο αδύναμους πολίτες. 
Αυτό το έλλειμμα δεν θα θεραπευθεί αλλά θα συγκαλυφθεί και θα γίνει μεγαλύτερο με ενδεχόμενη προσφυγή σε νέες εκλογές, άν η σημερινή κυβέρνηση δεν αντέξει την ψήφιση της συμφωνίας που έρχεται.
Γιατί το έλλειμμα αυτό δεν είναι μόνον πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ, της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, ούτε μόνον του όλου αποτυχημένου κομματικού συστήματός μας, αλλά αγκαλιάζει και όλη την πελατειακή διάρθωση των εξουσιών της Δημοκρατίας μας. Εδώ φθάσαμε, την κατανομή των βαρών της οικονομικής κρίσης στα ανισοδύναμα κοινωνικά στρώματα της χώρας να την κάνει το πέραν κάθε δημοκρατικής λογοδοσίας Ελεγκτικό Συνέδριο! Αντί δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις για κοινωνική συνοχή και φροντίδα για επανεκκίνηση της οικονομίας από τα αιρετά όργανα της δημοκρατίας, έχουμε τις περιβόητες ερμηνείες του Συντάγματος από καταχρηστικής αρμοδιότητας, σχεδόν εξωδημοκρατικά, καισαρικά όργανα: Να μη μειωθούν οι μισθοί και συντάξεις των πιο καλοπληρωμένων ισόβιων εκατόνταρχων, χιλίαρχων και πραιτωριανών του βαθέος Ελληνικού Κράτους, μιας και μπορούν να χρηματοδοτηθούν «ασφαλώς» από τους επισφαλείς, τους απλήρωτους εργαζόμενους, τους ανέργους...
Το αποκλειστικά δικό μας, το εσωτερικό, το μεγάλο Eλληνικό έλλειμμα δημοκρατίας το αγγίζουμε, μας αγγίζει, μας «αγκαλιάζει».
Τι λέω; Μας πνίγει.
 Γιώργος Β. Ριτζούλης
   
    


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική Βαρουφάκης βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία συνδικαλισμός Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τράπεζες Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Φούσκα ακινήτων Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Mudde Niels Kadritzke Ralf Dahrendorf Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»